Feeds:
Berichten
Reacties

Moeder

als eerste zag ik je bontjas
daarna pas hoeveel je op mij lijkt
.
de naden in je nylonkousen
20 dernier geloof ik, ik kijk ernaar en
denk aan mijn benen
in een dikke maillot gestoken
opgetrokken tot onder de oksels
.
jouw gracieuze voorkomen
roept opnieuw de verkeerde
associaties op
.
twee losgekoppelde wagons zijn we
je kijkt naar de wissels in het spoor
dat we samen maakten
.
jouw vaas
die in mijn huiskamer detoneert
leert me dat liefde jouw bontjas is
de geur van Elnett Satin
en Chanel no 5
.
daar loop je en ik vang je
terwijl ik me aan je ontworstel
.

je zwaait
je zwaait tot hij weer wegrijdt
.
die enorme ambulance
met je laatste lachje op de brancard

een schaar die zelf knipt
neusspray die neuzen weigert
vijf marmeren eieren, weerloos
zonder de hand van de beitel
die hen tot symbolen bikte
.
een kerstroosje dat aan de
hemel likte en twee witte huizen
waarin geen kaarsje past
.
het is zo’n zondagochtend
die met zijn fantasie de eenvoud
van de dingen en daarmee mij
verrast
.
in een doosje met het portret
van een heilige op het deksel
bewaar ik mijn spreken
.
vandaag is van het zwijgen
van zinnen, zorgvuldig met goud
aaneen gelast

De link naar de bestelwijze voor mijn haikubundel Applaus heb ik aangepast zodat het nu wat duidelijker is hoe de bundel kan worden besteld.

https://jeaninehoedemakers.wordpress.com/applaus-haiku-en-tanka/

op de tuintafel
staat een oud likeurflesje
ouder te worden

mijn oude buurvrouw
streng spreekt zij haar vinger toe
bij het lichtknopje

(H)oréca


gesprekstof genoeg
vandaag brengt handenvol
waar je ook gaat
gedachten en ideeën
houden je staande
.
de winkel die je opent
zat al maanden in je blik
op nieuwe schoenen
glip je de lockdown uit
.
je bent een vrijheidsstrijder
cultuur is vandaag een bruid
je gaat haar
met een ring en energie
uit haar korset bevrijden

het is gaan dooien –
twee buurjongetjes leggen
een ruzie bij

Fantasie

Als ik wandel fantaseer ik vaak een of ander verhaaltje, deze verhaaltjes spelen zich enkel in mijn hoofd af. Deze keer fantaseer ik dat ik vijf jaar ben en de Molenhoekpassage in Rosmalen besluip vanaf de Slauerhoffstraat. Slauerhoff, weet de vijfjarige, woont ergens, ver weg, in een gedicht, precies zo  ik in mezelf woon.
Er wapperen vlaggen waarop Aldi staat. Aldi is de naam van mijn leger, zelfs als je vijf bent weet je dat een overval plegen in je uppie niet zal meevallen. De vlaggen zijn strijdvaandels, ook al meldt die volwassen bemoeial in me dat het reclame is, strijdvaandels blijven het. Op een grote oranje bak staat SUEZ  met links ervan een liggende s. Precies zo’n s zal ik schrijven als ik zes ben en triomfantelijk zal ik beweren dat het de s van straat is, dat de u de u van u is en dat u zeggen beleefd is maar nu ben ik vijf en zoiets weet ik nog niet. Ik weet het niet omdat een uk van vijf op andere dingen let. Er zijn geen voorbeelden maar die kapotte bal tussen de struiken zou er een kunnen zijn.  Dichtbij de passage aangekomen kijk ik op mijn telefoon. Fout! Ik heb geen telefoon, ook heb ik geen mondkapje in mijn jaszak, geen huissleutel en al helemaal geen pistool of mes.  Ik ben enkel vijf en vijf blijven is al lastig genoeg als er steeds volwassen verklaringen in je hoofd opduiken om je fantasie te verstoren. Het woord volwassen is niet iets waarop een vijfjarige zelf zal komen in een spel. Ik beroof de Molenhoekpassage toch maar niet, besluit ik. Men zal vast niet begrijpen dat ik enkel even speel dat ik vijf ben.  Ze gaan me lang en vreemd aankijken als ze me betrappen, vermoed ik.
Thuis breng ik verslag uit van mijn mislukte rooftocht, aan het guitige koppie op de foto en sluit af met de woorden dat het helemaal niet zo mee valt om vijf te zijn. Ik ben bijna zes oma, hoor ik het snuitje antwoorden.
.
het tuinhulpje
al minstens een half jaar
bijna zes 

nieuwe agenda
achter elke afspraak staat
onder voorbehoud