Feeds:
Berichten
Reacties
Advertentie

Volière

als jij in mijn vers vastloopt
ik je herken in alle woorden

dat alles wat ik schrijf
iets uitdraagt van wat ik verloor

hoe dan kan ik je verwijderen
volstaat dan een woord als teloorgang

dat zwijgend mobieltje in mijn ziel
is het een morsdood feit

waarom vergeef je mij mijn leven niet
ga toch weg lief
verdwijn uit het gezichtsveld
van de taal opdat een nieuw geluid
het droevige kan overstijgen

je hoeft niet helemaal weg weet je

zet je voor het raam en zwaai
zwaai tot het geen zwaaien meer
zal heten

Het is zo nu de tuin er bij ligt.
Een schip dat aanmeerde, een kade
waar gehoor gegeven wordt aan plicht.
Een blad schrijft ritselend zijn ballade.

Zo we andere oevers al aanbaden.
Nog voor gevoelens waren gezwicht.
het  hart naar overkanten waadde.
Zich lavend aan het nieuwe zicht.

een herfstblad daalt af
langs een onzichtbaar
wenteltrapje

stapje voor stapje
leert hij hem rollen
zijn rollator

dat we tellen
alsmaar tellen

uren, dagen

op een verklaring
van waarom een
fossiel

waarom de tijd
een dinosaurus

mens zijn
een ziekte lijkt

de vergelijking
van herfstblad met herfstwoord
die kleur van verstaan

misschien is het eenvoudig
kan ik volstaan met schrijven
ik vind je lief maar niet altijd

dat je terugschrijft
ik vind jou ook niet altijd lief

taal is een dief, schrijf ik dan terug
en dat het woord liefde sneller is
dan het licht
P.S. ik eet vanavond je lievelingsvis

misschien dat je dan naar huis komt
de voordelen van dood zijn opsomt

gemoedelijk klagend over de graten
van weer leven