Feeds:
Berichten
Reacties

nu ik mijn dromen
niet meer kan onthouden

mezelf overeind moet trekken
als ik lang op mijn hurken zit

nu ik ongemerkt speculaasplanken
ging verzamelen omdat ze me doen
denken aan een geur
die lang geleden al vervloog

nu soms een man
stiekem naar me knipoogt
geheimzinnig lacht
en dat ik denk, man, je bent
minstens zeventig

nu weet ik het

ik weet precies wat korter
en wat langer werd en soms
steeds vaker soms
vergeet ik iets

dan zit ik even
wezenloos in niets

gelijk een woordje
dat zelfs een dichter
niet kan vinden

die hunkering,
als een hinde weg te springen
uit de spanningsboog

er waggelt een tas

door het winkelcentrum

voor een peuter uit

.

volledig ontdooid

in kleindochters gezelschap

meneer belangrijk

.

ze gaan de hoek om

eerst de boodschappentas

dan de peuter

 

 

over opperste verbazing

schreef ik eens een simpel vers

dat in mijn hoofd bleef

 

ik voedde de pen niet

die nodig was om het vers

met de wereld te verenigen

 

nu zou ik het schrijven willen

maar ik ben niet langer verbaasd

 

de pen ligt aangemeerd

als een kleine boot, aan de kade

van mijn peinzen

 

In Tsjechië zijn we eens naar een literaire avond geweest. Dit was niet de bedoeling, want zo heel veel verder dan dobry den, prosime en pozor vlak komt ons Tsjechies niet, dus we hebben niets op zo’n avond te zoeken. We slenterden door een straat in Csesky Krumlov en zagen bij een klein café een poster voor het raam met een gitarist erop. Ah, dachten we, voor muziek hoef je de taal niet te kennen, we besloten om te gaan. Nadat we op een terrasje aan het water hadden gegeten en geklonken met een erg aardig Amerikaans echtpaar, togen we naar het café. Het zag er leuk uit daarbinnen. Prachtige zwart wit foto’s overal aan de wand en een heuse zithoek met bank en salontafel. Alles in warm rood en blank, maar doorrookt hout. Veel publiek was er niet, we wisten toen nog niet dat dit zo zou blijven. Er zat een vrouw met een zoontje, een man met een camera, er liep een serveerster rond en op een sofa lag een wat wulps overkomende dame naar ons te glimlachen. Achter de bar stond de barman en dan wij dus. Even later kwam de gitarist achter de bar vandaan. Hij boog en nam plaats achter een tafel die klaar was gezet op het podium. Hij begon te vertellen en de fotograaf begon met fotograferen. Uit het feit dat hij zich vooral tot ons richtte maakten we op dat wij de enige nieuwe gezichten waren. Verstaan deden we hem natuurlijk niet maar we knikten begrijpend, in de hoop dat hij snel aan zou vangen en dat deed hij gelukkig. Zoals veel dichters in Nederland dat ook doen, begon hij uitvoerig uit te leggen waarom hij het gedicht dat hij voor ging lezen had geschreven. Niet dat we dit verstonden, ik vulde het zelf in. Nu en dan tokkelde de dichter wat op zijn gitaar, veelal eenvoudige akkoorden ter begeleiding van zijn teksten. Begrijp je er iets van, fluisterde mijn partner me in het oor. Jawel, fluisterde ik terug, het gaat over zijn geliefde. Hij zweeg verbaasd en vroeg tijdens de korte pauze hoe ik dat wist. Och, zei ik, je hoort die naam steeds terug komen en je hoort zijn stem dalen en stijgen, het ritme. Hij heeft haar verloren en betreurt zijn verlies. Hij hoopt dat ze op een dag voor zijn deur zal staan.

Na de pauze stelde de dichter ons een vraag en vielen we door de mand, hij pakte zijn gitaar en speelde wat, begon weer te spreken maar lachte ons daarbij onhandig toe. We zijn ondanks de taalbarrière tot het einde gebleven.

.

 

de dode taal

in zijn foute uitspraak

even springlevend

tussen de graven
het betwistbare bezit
van plantjes

omgewaaid
de plant, op het graf
wat extra aarde

ze namen
de kleur van mijn hart aan
de zijden bloemen

we zijn niet
waar onze voeten staan
maar daar, ergens

begrafenisstoet
het krassen van kraaien
in de verte

een traag verschuiven
van onze spiegelbeelden
in de grafsteen

de lengte
die ik zou willen
mijn schaduw

Kom

 

waarom meewaaien
het pad draagt onze oorsprong nog
laat ons terugkeren

de wind is sterk
hoe we ook wentelen
een herfstblad kan dat beter

kom

ik zie de sporen nog
van je oude sandalen en
de hakjes van mijn cowboylaarzen
we zullen elkaar moeiteloos hervinden

het hoeft niet stoer en onverbiddelijk, lief

we kunnen eenvoudig zijn
ouders van een kind dat ook een kind heeft

leven in een leven dat graag leeft