Feeds:
Berichten
Reacties

hij laat de kleding
door zijn vingers glijden
alles maat moeder

Wandelen

geen enkele wandeling is hetzelfde, dat is logisch. Het weer is anders, je komt andere mensen tegen, bent anders gehumeurd.  Gisteren echter was mijn wandeling wel héél bijzonder, maar misschien vind ik dat enkel zelf. 
Ik was niet van plan om een lange wandeling te maken. Ik wilde enkel  even weg uit mijn hoofd en doorgaans lukt dat.  Ik liep aanvankelijk nog wat na te denken over een voorval, eerder deze week, tot er  een knopje omging. Ineens was er het beeld van de prachtige klaproos op de cover van Applaus en toeval of niet,  ik zag een klaproos liggen. Zomaar, op het trottoir, vlak voor mijn voeten.
ik raapte hem op en voelde bij elke windvlaag de blaadjes even  tegen mijn hand omdat het steeltje zo kort was. Wat waren ze zacht, het voelde zo bijzonder.  Ik  besloot dat ik iets speciaals met dit klaproosje moest doen. Het lag immers niet voor niks zo weerloos  aan mijn voeten.   Op meerdere manieren ben  ik foto’s  gaan maken met de klaproos en allengs werd ik blijer en blijer en opgetogen keerde ik huiswaarts.
Het werd een erg korte wandeling deze keer maar alles wat ik tegenkwam bekeek ik intensiever dan ooit, als was het mijn laatste wandeling. Een van mijn fijnste haiku’s uit Applaus vat het treffend samen:

een klaproos slechts
en het is alsof de dag
applaudisseert
.

In het winternummer van Vuursteen, december 2020, staat een fraaie recensie van/over APPLAUS, mijn haikubundel die in het najaar van 2020 is verschenen. Eén haiku is fout geciteerd, daar had moeten staan:
.
voor de dienst
de zon is alvast
gaan zitten
.
Dit is overigens in het lentenummer van 2021 rechtgezet waarvoor dank natuurlijk.
De recensie werd geschreven door Marian Poyck en staat nu ook online.

Uiteraard is de bundel nog verkrijgbaar, zie voor de bestelwijze de speciale pagina op deze site; Applaus, haiku en tanka. De recensie is uitnodigend genoeg om lezers over de streep te krijgen, denk ik .



Zie ook de recensie door Maurice Broere in Meander bij de links.

Klik op onderstaande link, proef, ruik en geniet:



zijn nieuwe liefde
even knijpt hij in haar hand
bij zijn moeders graf

In navolging van het balkonproject van vorig jaar, heb ik ‘weer’ een gedicht tegen het raam geplakt. Vanaf de straat is het gedicht goed te lezen en de eerste opgestoken duim is al in binnen. De foto met het gedicht heb ik speciaal voor dit doel in posterformaat af laten drukken.
Ik ben erg blij dat ik dit gedaan heb want de afdruk is prachtig en ik geniet er ook zelf ontzettend van, dat ik het project van vorig jaar min of meer een vervolg kan geven. Er wordt nog met enige regelmaat gevraagd of ik ook dit jaar iets met poëzie doe. Ja dus maar wel op een iets andere manier.

.

Ook de foto is van mezelf

lang kijkt zij ze na
de vertrekkende gasten
kijken niet meer om