Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘liefde’

het was de dag dat ik straatveger werd
dat je zei, laat mij de kei zijn en ik droeg
mijn bezem op om zich schrap te zetten
want keien dacht ik laten zich moeilijk sturen

je was geen kei, de bezem en ik
vlogen door de straat omdat we je
te gemakkelijk wisten te verplaatsen
iedereen riep daar gaat de heks

en ik maar zoeken, naar de kei en die heks
de zonopslag ergens hoog in mijn geheugen

jaren later werd ik opgeroepen
als getuige in de zaak tussen de kei en de straat

u was destijds de straatveger zeiden ze
waar heeft u de heks begraven die u uw
bezem ontnam en hoe gaat het met die
steen op uw maag

Advertenties

Read Full Post »

Eens schreven we elkaar
ellendige brieven die we
literair noemden.

.

Aan lieflijk, dacht je
heeft niemand iets, het moet
beroeren, het gemoed
op stelten zetten.

.

Je stopte er zelf als eerste mee.
In mijn laatste brief bracht ik
een van je ideeën om.
Ik trof het met mijn lievelingszwaard.
Een veertien karaat gouden pen
die nog niet naar mijn hand stond maar
de toewijding waarmee ik je
tegemoet kwam trof doel.

.

Heb je al naar buiten gekeken, vroeg je
toen je belde in plaats van schreef en
ik antwoordde dat de postbode al geweest was.

.

Het sneeuwde,
de vlokken klommen
langs onzichtbare touwladders
naar beneden.
Over alle auto’s in de straat werd
hetzelfde kleedje gelegd en de bomen
veranderden in statige versieringen
waardoor het straatbeeld later in een
van mijn gedichten terecht kwam, omschreven
als kaarten van vroeger met daaronder in mijn
eeuwig haastige handschrift;
hoe cliché.

.

Niet dus, zei hij en ik geloofde heilig
dat stilte doden kan.

Read Full Post »

 

nu ik korting krijg
omdat ik af begin
te brokkelen

mijn gezicht veranderde
in een portret dat keer op keer
gesigneerd werd door de tijd

nu mijn heupen
benen, bovenarmen
oudtante en oma

nu soms een kanon
mijn woorden afschiet
ik brutaal haast
mijn stappen plaats op plekken
waar ik had willen komen toen
ik nog

ach

het is nu ik
niet eens meer hoef te
bewijzen dat het vergrijzen
toegeslagen heeft
dat ik me jong en scherp waan

mijn kleinzoon over de bol aai
en vertel over een haai die de oceaan
verlaat om de tanden te komen tonen
in wat laatste versjes voor het nageslacht

en hoe het me pleziert
dat hij grote ogen opzet
om zijn oma lacht

Read Full Post »

Read Full Post »

als hij danst

zie ik een ander liedje

dan ik hoor

Read Full Post »

Read Full Post »

 

hoe we in de tuin staan
de grond verdeeld in plannen

schaduwen

silhouetten die zich traag
opgenomen weten in een alles
overheersend duister

zo zou ik ons kunnen omheinen
maar ik weiger

dit, schrijf ik liever, is onze tuin

deze plek in de schaduw
die werd voortgebracht door licht

onze plaats is naast dit gedicht

alles is hier
waar we leven

alles

Read Full Post »

Older Posts »