Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Proza’ Category

Vanmorgen vroeg een mevrouw me of ik wist wat retoriek betekende maar nog voor ik kon antwoorden begon ze over een muur te vertellen Ik heb thuis een muur, zei ze, en die muur is jarenlang mijn steun en toeverlaat geweest, althans dat dacht ik. Vanmorgen dacht ik ineens, ik ga de muur een schop geven. Tot mijn verbazing begon de muur te lachen. Daarom ben ik nu hier. Ik ben het huis uit gevlucht, want gisteren begon mijn stoel te jammeren. Er moet iets zijn wat zowel de muur als de stoel ontevreden heeft gestemd en ik denk dat ik de boosdoener ben. Wat denkt u?
Opnieuw kreeg ik de kans niet om te reageren. Die muur is een dubbele muur, ging ze verder, er zit een ruimte tussen. De muur doet me aan mijn man denken, de stoel doet me aan geraniums denken. Zonder de muur was ik jarenlang nergens en nu ben ik met die muur nergens en daarom verloor de stoel zijn functie. Kunt u me volgen? Vast wel. Mijn man is nogal breedsprakig moet je weten. Hij strooit graag met een soort dichtregels die hij peurt uit mijn dagelijkse handelingen. Hij zegt bijvoorbeeld niet dat hij me waardeert, nee, hij zegt; je aanwezigheid lieftallige echtgenote doet mij huiveren en verlangen ineen naar een zorgvuldig geperste pantalon en tot in de finesses gestreken overhamden.
Overhamden schat? vroeg ik vroeger nog wel eens en dan glimlachte hij mild. Sinds kort weet ik dat mijn man een blaaskaak is. Ik kan dit uitleggen aan de hand van honderden voorbeelden.
U man is de muur? opper ik voorzichtig.
Mijn man is de muur! Niet doorheen te komen en bomvol ruimte en altijd en eeuwig breedsprakig maar hij weet na vijfentwintig jaar nog steeds niet dat ik moe van zijn retoriek word. Dat ik geen muur zocht, geen holle ruimte, geen pantalons strijk maar broeken uitklop voor ik ze ophang.

Read Full Post »

Tijdens een reis van A naar B en weer terug, viel me een oude stal op waarin een koe halverwege de opening stond, met het achterwerk naar buiten gekeerd. Misschien was ze aan het eten of net op weg naar binnen. Wat ik zag was een prachtige tekening en ik dacht – niet voor het eerst – wat zijn koeien toch mooie dieren.

.

Ode aan de koe

Voor wie de koe niet zien kan
als goedmoedig, gracieus.
Haar niet bereiken kan met strelen
nooit in haar ogen verdrinken wil.

Voor wie het aandachtig herkauwen
niet zo kan waarderen.
Voor hen is het dat ik een sokkel schrijf
waarop ik haar in volle glorie plaats.
In vol ornaat zal zij
eeuwig schitteren en tonen
–  zonder zich hiervan bewust te zijn –
hoe in haar een kalf groeit, hoe zij
haar magen bestiert, het geduld
waarmee zij haar lot draagt en
haar, ons zo vertrouwde, schommelende gang

Ik zal haar vastleggen
op een manier die haar het dichtst
benadert.
Ze zal de wereld in kijken
met haar goedmoedige kop, zo gespierd en
dooraderd en ze zal horen mogen
hoe iedereen, ze is prachtig, zegt.

Read Full Post »

Tante Madeleine was de vrouw van ome Christ, een oom van mijn vader . Ome Christ en tante Madeleine kwamen niet vaak op visite want ze woonden in België en waren al op leeftijd. Hun zoon heette Hubert, met de klemtoon op de e.
Tante Madeleine was een echte dame. Rijkelijk bepoederd en uitbundig bestoven met parfum. Ze droeg chique kleding. Bontjas, blouse met roesjes, mantelpakje, lippenstick, rouge. Ome Christ, je sprak dat uit als Kriest, was een gewone, onopvallende man. Groot en vriendelijk en je kon wel zien dat het een broer van opa was.
Als ze op bezoek kwamen wisten we dat we gezoend gingen worden door tante Madeleine. Drie keer. Eén wang was na de verwelkoming altijd iets roder dan de andere wang. Leuk vonden we het niet, we moesten het van mijn moeder toestaan. Mijn oudste broer mocht geen vies gezicht trekken en mijn zus en ik mochten niet giechelen.
Ik stond het gelaten toe, snoof haar geur op en voelde me een beetje verdwijnen in haar zachte, al wat aan veerkracht verloren lichaam.
We mochten ook niet lachen om haar Vlaamse tongval. Mij trof het vooral, dat ze altijd Ubèrt zei in plaats van Hubert. Ook bij andere woorden die met een h begonnen bleef die h achterwege. Omdat ik moeite had met het uitspreken van de s, ik sliste, schepte de ontdekking dat ook tante Madeleine een spraakgebrek had, een speciale band.
Soms herken ik tante Madeleine, in andere, op haar lijkende dames, rijkelijk bepoederde dames. Opgetut met parelkettingen en rinkelende armbanden en onschuldig kijkend, stellen ze vragen aan werknemers die zij op die manier een poosje voor zichzelf hebben. De haren bijgekleurd en gepermanent en altijd gehuld in een wolkje parfum, dat steevast even blijft hangen.

.

ze geeft me haar hand
even verdwijnt de mijne
in een kussentje

Read Full Post »

Eens schreven we elkaar
ellendige brieven die we
literair noemden.

.

Aan lieflijk, dacht je
heeft niemand iets, het moet
beroeren, het gemoed
op stelten zetten.

.

Je stopte er zelf als eerste mee.
In mijn laatste brief bracht ik
een van je ideeën om.
Ik trof het met mijn lievelingszwaard.
Een veertien karaat gouden pen
die nog niet naar mijn hand stond maar
de toewijding waarmee ik je
tegemoet kwam trof doel.

.

Heb je al naar buiten gekeken, vroeg je
toen je belde in plaats van schreef en
ik antwoordde dat de postbode al geweest was.

.

Het sneeuwde,
de vlokken klommen
langs onzichtbare touwladders
naar beneden.
Over alle auto’s in de straat werd
hetzelfde kleedje gelegd en de bomen
veranderden in statige versieringen
waardoor het straatbeeld later in een
van mijn gedichten terecht kwam, omschreven
als kaarten van vroeger met daaronder in mijn
eeuwig haastige handschrift;
hoe cliché.

.

Niet dus, zei hij en ik geloofde heilig
dat stilte doden kan.

Read Full Post »

“Het zijn allebei manieren van communiceren”

Read Full Post »

Nog half slapend keek ik toe hoe mijn partner een trui zocht in de kast. Dat hij naar een specifieke trui zocht werd me al snel duidelijk daar de ene na de andere trui werd opengevouwen en bekeken om vervolgens ongevouwen terug te worden gelegd.
Tja, wist ik, dat worden kreukels en zo ontstond de volgende haiku.

zij strijkt de kreukels
in zijn trui netjes glad
met een glimlach

Read Full Post »

 

als we zijn
wat iemand een
pijnpunt noemt

zo’n boog
altijd gespannen
klaar om de pijl te lanceren

die speer van raak
of net niet

als we
voorbij het winnaar willen zijn
de tijd nemen voor een debat
met elkaar
of kinderen die nog

denk je ook niet dat we
als we niet zo uit waren
op gelijk krijgen

duizendmaal gelijker waren

Read Full Post »

Older Posts »