Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Proza’ Category

Elke ochtend zit ik een uur of langer op de bank. Soms zit ik er zo lang dat ik weiger om nog langer te blijven zitten, dan ga ik stofzuigen, wassen en andere huishoudelijke dingen doen. Of ik stap in mijn auto en ga ergens heen. Het zijn de momenten waarop ik een hekel heb aan de bank en het leven dat bij die bank lijkt te horen.

Elke ochtend begin ik opnieuw en kijk ik met een frisse blik naar alles wat toch echt hetzelfde is als gisteren en al die dagen daarvoor. Aan alles om me heen kleeft een verhaal en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een merel uit de vijver drinkt. Ik zie de vitrage licht bewegen en de buurvrouw langskomen. Ze wordt nu echt oud, ze draagt al 10 jaar een paars tasje met zich mee en langzaam maar zeker kwam dat tasje steeds dichter bij de grond te hangen. Ik zie haar bij me naar binnen spieden, terwijl ik mijn gedachten plooi in een boekje dat ik op de kop tikte op een rommelmarkt. Het huis is nooit stil. Alles in en om me heen leeft en de zon tovert met haar licht steeds opnieuw een iets andere kamer. ’s Morgens of ’s avonds, het huis en de zon kunnen goed met elkaar overweg en ik mag dat zien. Een enkele keer komt er een liedje langs gefloten, een fluitende buurman, als hij alweer weg is blijft het liedje nog even hangen. Mijn gedichten ontstaan eenvoudig maar zouden niet ontstaan als ik me deze vrijheid om lekker lang op die bank te zitten niet gunde. Bij de overburen is de glazenwasser bezig, ergens in de straat wordt een waterleiding gerepareerd. Twee jongens rennen naar school. Ik verzand in gedachten die niet goed voor me zijn en begin opnieuw. Dat is een privilege, dat steeds opnieuw kunnen beginnen in mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, ik weet niet waaraan ik het te danken heb maar ik ben dankbaar. Ineens hoor ik dat ik zing, nou ja, zoemen is het meer. Tijd om op te staan en de bank de bank te laten. Niet zoemen. Leven.

hoe de zon

en dan weer de wolken

het zicht bepalen

Advertenties

Read Full Post »

 

Uw cholesterol is nog steeds te hoog.

O jee toch.

Het is niet alarmerend, u maakt ook goede cholesterol aan, daarom is het eindgetal zo hoog.

Deze aanvulling schepte enige verwarring, daarom vroeg ik: Kan dat kwaad, die goede cholesterol?

Helemaal niet.

Dus ik kan gerust snoepen zo nu en dan? Opgelucht dacht ik aan de appeltaart die thuis op me wachtte.

U kunt met een gerust hart rijstwafels of bijvoorbeeld van die Japanse knabbels nemen.

Nee dank u.

Wat zou u dan willen snoepen?

Tompoezen, appeltaart, appelflappen, roze koeken.

Oh. Dat soort dingen dus, zoetigheden. Ze ging verzitten.

Heerlijk, benadrukte ik.

Af en toe kan dat geen kwaad.

Af en toe is een rekbaar begrip, vond ik maar antwoordde, dat is fijn om te weten.

Ze mat mijn bloeddruk en vertelde dat die perfect in orde was, vervolgens moest ik gewogen worden.

Ik ging op de weegschaal staan en zei: 65, 7, net zoveel als vorig jaar.

Nee hoor, sprak ze me tegen, vorig jaar was het 64.2 u bent nu anderhalve kilo zwaarder.

Dan had mijn bank toch gelijk, kwekte ik vrolijk.

Uw bank?

Ja, mijn bank, die had pas nog aanmerkingen op mijn eh zitvlak.

,

tijdens het wegen

houdt zij haar borsten vast

alsof dat scheelt

Read Full Post »

een late vlinder
vindt het geopende raam
en vliegt de nacht in
ach vlinder kon ik jou zijn
dan bleef ik liever binnen

Het is vanwege de tanka-wedstrijd dat ik aan deze tanka moest denken. Het is een van mijn eerste, ik schreef hem in de jaren negentig van de vorige eeuw. Wat ik tijdens het schrijven ervan gedacht zal hebben toen, vroeg ik me af.

1 Een late vlinder

Zijn er ook vroege vlinders? Zomaar een vraag die in me opwelde. Laat in de avond, laat in het seizoen? Was het voor de lettergrepen dat ik voor late koos? Ik kan het me niet goed meer voor de geest halen, had het gewoon met de nacht te maken dat ik voor late koos?

2 Vindt het geopende raam

Het was dus mooi weer, het raam stond immers open, of kwam me dat open raam goed uit voor de rest van de tanka?

3 En vliegt de nacht in

Doen vlinders dat? Oké, besloot ik al lezend, het is misschien geen hoogstandje maar het geeft een beeld. Ik zie wel een vlinder fladderen die bijna opgelucht dat raam vindt en maakt dat hij weg komt.
Al plaats ik dus kanttekeningen bij dat late, bij vlinder ook, misschien was het een nachtvlinder, een mot

4/5 Dan volgen de twee meer persoonlijke regels. Ik proef heel duidelijk in deze regels dat ik destijds in elk geval leek te begrijpen wat de bedoeling van een tanka is. Een observatie die mens of natuur kan betreffen met daaropvolgend twee regels met een meer persoonlijke invulling die raken aan de eerste drie regels..
Waarom zou de ik liever binnen blijven? Was die ik bang voor de buitenwereld, moe misschien? Gebruikte ik de vlinder om iets van mezelf kwijt te kunnen of riep juist die vlinder dat gevoel van liever binnen blijven bij me op? Ervoer ik de vlinder als kwetsbaar en meende ik dat het binnen veiliger was?

Zomaar wat gedachten over een tanka die in een van mijn schriften staat en me voor een moment confronteerde met een andere, jongere Jeanine. Totdat ik er eens voor ging zitten om hem uit te pluizen en tot de conclusie kwam dat ik nog steeds graag de beschutting zoek als de wereld me wat naar de keel grijpt.  Al met al is de tanka voor mezelf een te begrijpen geheel gebleven, mét dus wat kanttekeningen.

Read Full Post »

Wat fijn dat je naam met een T begint. Geen enkele andere tante hoeft zich aangesproken te voelen. Vanmorgen heb ik na liggen denken over het geloof. Geloof is iets van jezelf vind ik. Je mag het een ander niet opleggen.
Vroeger maakte je prachtige kleertjes voor mijn poppen. Je was naaister van beroep en dat kon je aan die kleertjes wel zien. Zelf droeg je nonnenkleding maar dat zag ik niet, of misschien moet ik schrijven, ik zag het wel maar het overheerste niet. Wat ik zag was je bril met daarachter die ogen van je, daar stond in: Ik ga je blij maken. Oké, het boezemde ook wel wat ontzag in, je habijt.

Geloof is iets van jezelf, wat een vreemde gedachte om mee te ontwaken. Jij was gelovig, een bruid van God.
Ik heb ook nonnenkleding gedragen. Eén keer. Het staat je goed, je zou ook non moeten worden, zei je. Je lachte erbij .De buurvrouw grapte, ik zou je niet herkend hebben als je die schoenen niet gedragen had.
Nee, je legde me niets op en daarom was het fijn als je op bezoek kwam. Op een dag ging je burgerkleding dragen, dat mocht van de kerk… Ik herinner me je prachtige mantelpakjes. Je zag er altijd uit om door een ringetje te halen.
Vaak heb ik me afgevraagd of je gelukkig was. Soms was je misschien eenzaam? Was non worden een vrije keuze?
Je hoeft geen antwoord te geven.
Ik zou willen dat iedereen besefte dat het waar is wat ik vanmorgen dacht. Niemand heeft het recht je af te dwingen van dezelfde, of op dezelfde manier van God te houden.
Geloof is iets van jezelf!
Ja tante T, daar geloof ik stellig in en de kleertjes die je maakte voor mijn Barbie heb ik nog.
Liefs,
Je nicht J

 

heel voorzichtig
even omzien, de uren
uiteen geschoven

Read Full Post »

net toen ik aan de wereld wilde vragen waarom ik eigenlijk was uitgenodigd om te komen leven zag ik een rood geschilderde, houten kerk op een wankel tafeltje staan. De deuren zwaaiden uitnodigend open. Als in een roes trok ik mijn gele poppenlaarzen aan en stapte naar binnen.

Helemaal vooraan nam ik plaats op een bank waarvan je aan het hout kon zien dat er al behoorlijk wat houtwormen mij voor waren gegaan .

Er plakten duivenveren op de vloer en tegen de wanden.

Dankjewel, klonk plotseling een vriendelijke mannenstem.

Waarvoor? vroeg ik, in alle bescheidenheid denkend aan de vraag die mij hier bracht.

Dat je naar binnen durfde te komen, de stilte gele laarsjes bracht en nieuwsgierigheid, luidde het antwoord.

Devoot boog ik het hoofd. Pas toen de mannenstem me vriendelijk vroeg of ik wellicht de duivenveren wilde opruimen werd ik even te groot voor het kerkje. Al snel dacht ik echter het verzoek als een antwoord op mijn vraag te mogen begrijpen

Ik was uitgenodigd om te zijn wie ik ben, soms argeloos, soms nieuwsgierig en altijd geschikt voor wedervragen en het opgelegd krijgen van schijnbaar nutteloze taakjes.

bijna onvindbaar
als de zerk onder het mos
een verwaarloosd hart

Read Full Post »

Pasgeleden besloot ik om eens gezellig in mijn uppie te gaan lunchen. Aanvankelijk stond ik gewoon bij het restaurant dat bij de winkel waar ik was hoorde de menukaart te bekijken, tot de uitbater van het restaurant naast me kwam staan.

En? Staat er iets bij voor u?

Ik ben wel nieuwsgierig naar de soep van de dag.

‘Peultjessoep staat vandaag op het menu.

Peultjessoep? Hmm, dat heb ik nog nooit gehad volgens mij.

Na enige aarzeling was ik om en besloot voor die soep te gaan.

Het restaurant liep in een boog en ik ging strategisch zitten, met mijn rug naar de muur, halverwege de ronding. Vanaf die plek kon ik het hele restaurant overzien. Niet dat er veel te beleven viel. Er zat een echtpaar vlakbij de bar en verder was het restaurant leeg, op de uitbater en een vrouw na.

Of nee, zag ik, toen de soep geserveerd werd, rechts naast me, een eindje verderop zat een man.

Op elke tafel stond een vaasje. De man had een aster uit het vaasje op zijn tafel gepakt en begon er blaadjes af te plukken. Even dacht ik dat hij, ze houdt van me, ze houdt niet van me, ging doen maar hij stak ze in zijn mond.

Terwijl ik een hap van mijn gloeiend hete soep nam en vaststelde dat hij heerlijk was, keek ik vanuit mijn ooghoeken nieuwsgierig toe hoe de man de bloem soldaat maakte. Ik voelde eens aan de bloem in het vaasje op mijn tafel. Kunst, stelde ik vast. De man had dus een plastic bloem zitten verorberen. Hij pakte de roos uit het vaasje en begon eraan.

Ik probeerde mijn aandacht op mijn soep te richten wat slechts even lukte want toen de roos op was schoof de man naar me toe. Dat kon gemakkelijk daar onze zitplaats uit een lange bank bestond die heel de ronding van het restaurant besloeg, bovendien was er naast me een tafel vrij . Ik deed alsof ik het niet merkte maar verplaatste wel snel nog even het vaasje op mijn tafel naar de tafel naast me. Daar stonden nu drie plastic bloemen ter consumptie voor de man. Tegen dat hij die op had was ik wel klaar met mijn soep, dacht ik optimistisch. De man bleek echter geen belangstelling te hebben voor de bloemen, hij had het op mijn soep gemunt. Nee hè, ik zocht het restaurant af naar de man die me zo vriendelijk overgehaald had soep te eten in zijn zaak. Nergens te zien. Ook de vrouw was verdwenen en het echtpaar was eerder al vertrokken.

Ineens stond de man op. Goddank, opgelucht nam ik een hap. Mijn vreugde was van korte duur. Gewapend met een lepel kwam hij terug en stevende regelrecht op me af.

Wat hij vervolgens deed weet ik niet, de uitbater dook op en kwam naar mijn tafeltje. Zijn vriendelijke bruine ogen stonden een beetje bezorgd. Smaakt de soep u? vroeg hij.

Hij is heerlijk, antwoordde ik en keek eens om me heen.

Alle bloemen stonden gewoon in hun vaas. Keurig om en om, op het ene tafeltje een aster en een roos en op het volgende tafeltje enkel een roos.

Niks te veel gezegd hè, lachte de man.

Absoluut niet en er zit ook iets heel speciaals in die soep als je het mij vraagt. Heeft u hem zelf gemaakt?

Een beetje wel, klonk het wat ondeugend en met een twinkeling in zijn ogen pakte hij de lege kom op en liep neuriënd naar de bar.

Read Full Post »

Misschien is elke willekeurige andere dag een betere dag om
te doen waar je faalangst van krijgt.
Gebruik op maandag de wc bril als toetsenbord en speel Chopin voor het publiek in de pot.
Vertel de sperziebonen dinsdag over je reis naar het Egypte van je fantasie.
Stroop de mouwen van zijn jas op nu het woensdag is en hij hem toch niet draagt.
Zeg beleefd tegen de hangende tulpen dat ze hun beste tijd hebben gehad. Waarom aarzelen, het is donderdag.
Zeg de postbode dat je van hem houdt, het is vrijdag, treffender dan op zo’n moment kan het niet meer.
Knuffel een voorbijganger, het is zaterdag en kus dat gezicht in de winkelruit, de winkel is gesloten.
Het is zondag. Je overleefde al die maffe handelingen, ga het podium op.
Het kan niet fout gaan omdat je nu weet dat je publiek in de wc drijft, sperziebonen eet, naar jouw Egypte zou willen en de postbode, de voorbijganger en zijn jas
ze houden ook van jou.
Koop nieuwe tulpen.

Read Full Post »

Older Posts »