Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Poëzie’ Category

 

U bent groots.

U bent iemands onkunde.

U bent een ver land.

 

Op uw graf bloeit een poëet.

Hij dicht volgens uw richtlijnen.

 

Lijnen verdwijnen nooit

El Tortulani.

 

Nooit.

 

Net zomin als ijdel streven,

ambitie en superioriteit,

 

zij blijven.

Dat is ons lot.

 

Dat er dichters

op uw graf groeien

is het uwe.

 

Read Full Post »

zie je mijn ogen
ze staan elkaar niet toe
hetzelfde lief te hebben
 .
mijn rechteroog
valt voortdurend open
van verbazing
 .
zie je vriendje
hoe vaak dat is
 .
zie je ook de gelijkenis
met de tuin
 .
wildgroei
schoonheid
 .
mijn arme takken
lieten zoveel zware
vogels toe
 .
je gaat als vanzelf
van de kleine, snelle vleugelslag
van motjes houden
 .
zo rap joh
en zo teer
.
ik ben ook een raam
je kunt bij me naar binnen kijken
en een deur
 .
treed binnen
er is geen drempel
 .
mijn scherpe hart
sleep alle nare kantjes
van betreden

Read Full Post »

overal oma’s

in supermarkten, op straat

en in mijn hart

 

Read Full Post »

feng shui –

de boom en ik geworteld

in dezelfde grond

.

feng shui –

tegen de wind in lopend

even de draad kwijt

.

feng shui –

onze looproute

in de parketvloer

.

feng shui –

tranen dringen

bij volle maan

.

feng shui –

een plaatsje gevonden

in mijn eigen hart

.

feng shui –

om hier uit te komen

overal geweest

Read Full Post »

weet je

soms vind ik zingen op schreeuwen lijken

terwijl een schreeuw me als muziek klinkt in de oren

 

dan ervaar ik

de groei van onkruid

als een vraag

die niet beantwoord werd

maar onder de loep van onvermogen

verkeerd werd uitvergroot

 

 

niet altijd

is gras een vriendelijk

wuivend groen

er leven beestjes

die op je voet springen

en meereizen

 

zo er

in welke brief dan ook

gedachten meeliften

die niets van doen hebben

met het verhaal dat je vertelt

 

de bloemen zijn aan de lezer

zeg ik je, zij maken af wat jij tot een

boeket schikte

 

misschien staat je liefde

in een vaas die te hoog is

 

de kopjes van nog niet ontloken rozen

piepen boven de rand uit als kinderen

die binnen gluren bij niets vermoedende mensen

 

ze snijden brood aan of

doen een spel

 

 

brieven lief handelen als gedichten

over oorzaak en gevolg, ergens halverwege

raken woorden het spoor bijster denk je dan

 

niet iedereen is toe aan tussen de regels lezen

noch aan aanvaarden dat een viooltje het niet goed doet

tussen een keur aan aardewerk potten

waarin oleanders staan te schreeuwen

 

 

het is moeilijk, wil ik je zeggen

vergeten is lastig als een mierencolonne

je dag in dag uit begroet

 

dat krioelen hè van wezentjes die

jou niet dienen

 

vergeven is een lied

je kunt het uitschreeuwen

zingen, declameren

 

je kunt het doen.

Read Full Post »

het was de dag dat ik je zei

ik ben geen boek

je kunt me niet openslaan

op pagina leeftijd

 

je kunt me ook niet dichtslaan

en ezelsoren heten anders als je

ze in mij maakt

 

dat ik bloemen als brieven zag, zei ik

 

viooltjes brengen goed nieuws

rozen doen me huiveren

hun taal, die scherpe kantjes van verwijt

 

narcissen, ach nee

dat getrompetter aan mijn hoofd

 

het fluweel zachte blad van liefde

de ingetogen soorten

dat zijn de bloemen die ik toesta

ze mogen overal bloeien

 

het was toen ik je zei

dat we elke dag even in de tuin moeten werken

schoffelen, harken, plukken, spitten

 

we hoeven geen opsomming te worden, zei ik

zie, hoog aan het firmament vliegt de toekomst

 

dadelijk landt hij

je zult zien dat hij geen bedreiging vormt

voor de jonge vissen in ons hart

Read Full Post »

onaangeroerd
het taartje in de koelkast
dag na moederdag

Read Full Post »

Older Posts »