Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘humor’

Whatsappbericht
de ketters zitten te kort
bij elkaat, appt hij

Read Full Post »

Formule 1

in de derde versnelling

buurmans rollator

.

bestelde je Applaus nog niet:

https://jeaninehoedemakers.wordpress.com/applaus-haiku-en-tanka/

Read Full Post »

Read Full Post »

Soms moet ik ineens aan ze denken. Aan hem met die twinkeling in zijn ogen en aan haar, altijd ernstig, wat zorgelijk. Jarenlang zag ik ze achter hun kraam staan op de rommelmarkt. Ze hadden leuke spullen dus ik kocht er altijd wel iets. Hij was doof, als hij me zag uitte hij wat kreetjes, knipoogde eens, trok een mal gezicht en wees op een of ander ding op de kraam. Hij maakte contact, elke keer weer op een speelse, humoristische wijze. Zij maakte ook contact maar anders. Op een meer gelaten, wat verzuchtende manier gaf ze doorgaans aan dat ze het gedoe om de markten heen niet lang meer vol ging houden. Er liftte altijd een mengeling van vermoeidheid en berusting mee in haar woorden.

Qua uiterlijk had hij wat weg van Joop van der Ende maar dan iets langer en ouder. Voor haar kan ik geen voorbeeld bedenken. Ze had licht, tegen het wit aan, grijs haar, achterover gebonden tot een mager knotje. Een wijs ogende oma. Het was niet zo dat ik ze erg vaak zag. Een paar keer in de maand en dan weer maanden niet. Als ik ze zag, of zij mij, dan was er onmiddellijk contact. Meestal was hij het die me riep, nou ja, hij riep dus niet, hij stootte klanken uit en wees met een lach op iets dat op de kraam lag. Vanzelfsprekend was het dan iets waarvan hij wist dat ik het leuk zou vinden. Zij sprak me op haar eigen manier aan, haar stem laag, doorrookt misschien – ik zag haar nooit met een sigaret – een beetje zwaar aangezet; ik heb hier oude Barbieschoentjes voor je .

 

Al een hele poos mis ik ook haar. Hij stierf eerder al. Ik herinner me nog hoe ze achter haar kraam stond en het me vertelde. Vermoeid en ernstig zo ze altijd al was maar nu was ook de glans uit haar ogen verdwenen. Ik stop er echt mee, vertrouwde ze me toe en gaf me een oud plastic doosje dat ik nog steeds met enige regelmaat bewonder omdat ik het van háár kreeg. Als ik aan haar denk, denk ik meteen ook aan hem, de manier waarop hij mijn aandacht wist te vangen, dat opgewekte, die vriendelijkheid.

Een ouder echtpaar dat vrijwel zeker al jarenlang op rommelmarkten spulletjes verkocht voordat ik hen ontmoette. Twee handelaren die heel goed wisten wat iets waard was maar dit vergaten zodra ze iemand in hun hart hadden gesloten omdat ze dat nodig hadden.

Ik begreep ze wel. We willen het allemaal. Je geliefd voelen of simpelweg gezien, gewaardeerd worden om wie je bent maar bovenal ook graag zelf iets voor iemand kunnen betekenen.

Ik mis deze twee mensen, ze maakten deel uit van een netwerk dat er ogenschijnlijk weinig toe lijkt te doen maar weet je, alle mensen die op je pad komen, direct of zijdelings, ze doen er toe. Ze geven wat extra’s aan je leven en helpen je doorademen op de dagen dat je anders over ademen denkt.

Read Full Post »

mijn vader heeft een muis gevangen
in een kooitje van vijftien bij tien
twaalf centimeter hoog

Harco noemt hij hem
o die angst
van mij voor Harco
van Harco voor mij

mijn moeder zou hem verdrinken
in een emmer, alhoewel
misschien ook niet nu hij Harco heet
als een soort oude bekende
bij ons zijn domicilie vond
in gevangenschap weliswaar
maar toch

waarom die angst

het flitsen langs de plinten
knaaggeluiden keutels het vernielen
van wat mij duurzaam scheen

het onverwachte
flitsen weer

muis is maagd
komt zomaar in me op
muis maagd
naam Harco

Harco poetst zijn neusje
kijkt me aan
slaakt een piep
verstart

waar één muis is zijn er ongetwijfeld meer

nog een Harco
een Evelientje
een Ansje Pim een Gerrit

een muizenbevrijdingsfront voor Harco

Read Full Post »

 

Uw cholesterol is nog steeds te hoog.

O jee toch.

Het is niet alarmerend, u maakt ook goede cholesterol aan, daarom is het eindgetal zo hoog.

Deze aanvulling schepte enige verwarring, daarom vroeg ik: Kan dat kwaad, die goede cholesterol?

Helemaal niet.

Dus ik kan gerust snoepen zo nu en dan? Opgelucht dacht ik aan de appeltaart die thuis op me wachtte.

U kunt met een gerust hart rijstwafels of bijvoorbeeld van die Japanse knabbels nemen.

Nee dank u.

Wat zou u dan willen snoepen?

Tompoezen, appeltaart, appelflappen, roze koeken.

Oh. Dat soort dingen dus, zoetigheden. Ze ging verzitten.

Heerlijk, benadrukte ik.

Af en toe kan dat geen kwaad.

Af en toe is een rekbaar begrip, vond ik maar antwoordde, dat is fijn om te weten.

Ze mat mijn bloeddruk en vertelde dat die perfect in orde was, vervolgens moest ik gewogen worden.

Ik ging op de weegschaal staan en zei: 65, 7, net zoveel als vorig jaar.

Nee hoor, sprak ze me tegen, vorig jaar was het 64.2 u bent nu anderhalve kilo zwaarder.

Dan had mijn bank toch gelijk, kwekte ik vrolijk.

Uw bank?

Ja, mijn bank, die had pas nog aanmerkingen op mijn eh zitvlak.

,

tijdens het wegen

houdt zij haar borsten vast

alsof dat scheelt

Read Full Post »

bij de kassa
treft de wet van Murphy haar
en smelt haar ijsje

Read Full Post »

Alweer een tijd geleden bevond ik me in een haikumoment. Met mijn fototoestel en de poppen, waar ik ‘iets’ mee heb, was ik het bos ingetrokken en daar was het, hét moment.
Ik herinnerde me een uitspraak van een zeer gedreven haikudichteres. Een haiku, zo stelde zij, wordt op een haikumoment geboren. Welnu; ik ging op een boomstronk zitten en trachtte het moment in 5 -7 -5 lettergrepen te vangen, het fototoestel hinderlijk bengelend om mijn hals en de poppen even vergetend. Al snel gaf ik het op, klapte mijn romantische bloemetjesboekje dicht en raapte mijn poppen bij elkaar.
In gedachten verzonken struikelde ik en viel, ik vroeg me af of dit wellicht voor een senryu-moment kon doorgaan.
Een uitgelaten hond snuffelde aan me en terwijl ik overeind krabbelde keek zijn baas op me neer. U bent gevallen,’ constateerde hij.
Ik knikte slechts. Of deze ontmoeting nog tot het senryu-moment behoorde of dat ik in een nieuw moment was aanbeland, was wat ik dacht
Een van mijn poppen lag in een wat onhandige pose in het struikgewas. De man en ik keken er naar en zochten vervolgens elkaars blik, hij met opgetrokken wenkbrauwen.
Ik leek hem een verklaring schuldig en hing het fototoestel wat meer in beeld, dat zou moeten volstaan. Ik bevrijdde de pop uit haar netelige positie en vervolgde mijn weg.
Een beetje nederig nu. Ik begreep wel dat de man mij voor thuis als een overjarige poppenmoeder in een anekdote zou verwerken.
Zo had ik achtereenvolgend een haikumoment, een senryu-moment en een anekdotemoment.
Het moment voor een aforisme leek me aangebroken.

bij de bushalte
zij bestudeert haar nagels
hij de rest aan haar

Read Full Post »

Het is weer zover. De melk is op, er is geen kaas meer.

Je winkelwagentje heeft voor de verandering een afwijking naar links, dat komt goed uit, besluit je na wat gehannes, je begint te veel naar rechts over te hellen.

Bij de koeken aarzel je en denkt, de koek is op, hoe vaak zei ik dat al? Een rol Maria biscuitjes ligt nog voor je een antwoord hebt kunnen bedenken in het karretje en voert je meteen even terug naar vroeger. Was het nog maar een beetje zo, een koekje verkruimelen in een pannetje, een stukje appel erbij, het fornuisje aansteken met een aanmaakblokje. Proeven papa? Ze doen het tegenwoordig in Japan maar dan echt alles in het klein, zag je op tv. Je overweegt een verhuizing naar Japan maar bedenkt dan dat je nog wel ergens een oud kookkacheltje hebt staan, dat scheelt een hoop gedoe.

Bij de wijn staat een man van om en nabij de 80 met een fles rode wijn in zijn hand. Mevrouw, vraagt hij, kent u deze toevallig? Merlot, zie je en antwoordt dat het een goede wijn is, soepel, zeg je. De man zet hem terug. Hij houdt waarschijnlijk niet van soepel, begrijp je en denkt er goed aan te doen hem op een Bordeaux te wijzen. En die, klink je met een verbazingwekkende kennersstem, is nogal stroef maar wel vol en krachtig. De man, hij lijkt wat op Rutger Kopland, kijkt naar de prijs en dan naar jou. Hij schraapt zijn keel en je bereidt je voor op een avond in de tuin. Prijzig, zegt hij.

Bij de eieren zoek je, denkend aan je culinaire verlangen, naar de kwarteleieren.

Eenmaal aanbeland bij de kassa met de gebruikelijke boodschappen en de biscuitjes zie je de man terug. Hij heeft voor de Merlot gekozen én de Bordeaux. Als hij je ziet, grinnikt hij wat verlegen en zie je een zweem van de jongen die hij eens was terug in zijn blik. Hij wijst op je biscuitjes. Die zijn lekker, zegt hij, met een beetje boter en hagelslag. Hij pakt iets van de band en toont het je. Het zijn ook Maria biscuitjes. Hij maakt een wat beverig dansje van voorpret. U vergat de hagelslag, merk je quasi droogjes op en hij laat een bulderende lach op je los. De kassière die net nog wat melancholisch voor zich uit zat te kijken lacht mee ook al weet ze niet precies waarom. Voor drie mensen maakt de wat grijze dag plaats voor een zonnig doorkijkje. De vrouw achter je laat een pot appelmoes vallen, hij spat uiteen aan haar voeten. Shit, klinkt het hartgrondig. Scherven brengen geluk, wil je zeggen maar je houdt je in bij het zien van de ravage aan haar voeten en de appelmoesspetters die aan haar broek kleven. De kassière haalt de biscuitjes over de scanner en merkt op dat ze er heel lang geleden, toen ze nog klein was wel eens hagelslag op deed. Dat is me toch lekker, zegt ze. De man en jij kijken mekaar eens aan en krijgen de slappe lach. De appelmoespotvrouw vraagt of de pret wellicht over haar gaat. Ook, hikt je tijdelijke partner in crime. Pas dan lijkt de kassière te zien wat er gebeurde. Een mevrouw heeft een pot appelmoes stuk laten vallen, schalt haar stem via een microfoon door de winkel. De vrouw kucht gegeneerd. De man biedt haar een biscuitje aan en je weet weer precies waarom boodschappen doen soms best leuk is.

bij de groenteman

een weekendhulpje ordent

het schap met druiven

Read Full Post »

dik tevreden weer

hoe het ook had kunnen zijn

in de lachspiegel

Read Full Post »

Older Posts »