Feeds:
Berichten
Reacties

valt het nog op
dat je een zeurkous werd

 

dat je
en ik maar nooit

.

valt het nog op
dat jij altijd vooraan

dat je
en ik maar nooit

.

valt het nog op
dat tussen al dat ruisen
zwijgen bloeit

dat jij
en ik maar nooit

Advertenties

onopgemerkt haast

tussen het woekerend groen

een blozend bloeien

 

je kunt altijd
langs kanalen wandelen
over sloten springen
zwaaien alsof je een vlaggetje bent
dat met de wind speelt

.

je kunt altijd
je schaduw bestuderen, of die
van een toevallige passant

.

alles kan zich
overal voltrekken nog voor je
beseft dat het gebeurt

.

het kleine sterven
is overal en slaat zich moeiteloos
door al je cellen

hij nodigde me uit
om samen met hem terug te kijken
op het feest van de eenzame man
het offer van de rijkbedeelde nazaat

.

en ik wist niet
wat hij aan woorden wenste

.

aan langzamer lopen dacht ik en
aan het op slot zetten van mijn brommertje
dat desondanks verdween

.

ga verder terug, droeg hij me op

.

ik ploos een wolkje uit
waarop ik de bruid was van een
overschot aan publieke geheimen

.

te ver, zei hij

.

teruggekeerd in het nu
sloeg ik een kruisje van verplettering
en zei dat we er beter aan zouden doen
elkaar gewoon eens te omhelzen

De dichter

hij zei, je hebt publiek en je hebt publiek
ik wil in dichtersland niet wonen
geef mij een huiskamer, een stoel waarin ik
kan verpozen, wat warmte en genegenheid
ik zal je mijn dankbaarheid tonen en als er dan
wat gasten komen zal ik graag mijn stoel afstaan

.

je hebt publiek en je hebt publiek
ik wil in dichtersland niet wonen
geef mij een huiskamer, een koffiepot
een keukentje waarin ik wat kan kokkerellen
ik zal je mijn kookkunst tonen en als er onverwachte
eters komen mogen ze eten van wat ik neerzet op de dis

.

want weet je, je hebt publiek en je hebt publiek
ik kan geven waar ik leven kan omdat ik me omringd
weet met de juiste personen

.

ik wil in dichtersland niet wonen
vertel het me als ik me vergis

we zijn onzichtbaar
onze schaduwen, ze zijn
nergens te zien
kijk maar, ze zwaaien en
je ziet het ze niet doen

omdat je overal
vandaan gekomen bent
weet je niet
hoe de terugweg te aanvaarden

.

je zegt het niet maar
je vraagt al wekenlang de weg
aan elke willekeurige oogopslag

.

je hoopt
dat op een dag de weg
gewoon het pad is
waarop je lijkt te zijn ontstaan

.

al weet je best
dat alle kansen klein zijn

dat je door zult gaan