Feeds:
Berichten
Reacties

Later

maakt niet uit wanneer
het gebeurt wel
.
ze doen het zo
of met een bom
.
of weer
.
wat zal het opleveren
mezelf te verzetten
.
een schip dat vergaat
heeft sloepen vol verlaters
.
ik zal met me zijn
als een godin te water
.
Neptunus overmannen
met maar een borst
.
het verminkte leven
vertegenwoordigen
.
later
als de dood onherroepelijk
.
de maan rond en vol
mijn kind zijn veilig is gesteld
.
dan
.
kom terug zul je
schreeuwen
als de wereld is ontbost
.
en ik zal knikken
mijn nee zul je nooit
ontvangen
.
ik maak geen waarheid hard

Haiku uit Applaus

vierennegentig
ongelezen berichten
familie-groepsapp

.

onder de kerstboom
wacht haar een cadeautje
zelf ingepakt

.

eerste kerstdag
vandaag een extra maaltijd
van de voedselbank

.

winkelwagentje
hij duwt het langs de kassa
zonder iets er in

.

tweeduizendtwintig
heel het jaar samengevat
in een mondkapje


Mocht je op de foto staan en dit niet willen, laat me dit dan even weten, i.v.m. portretrecht.

Onder de dekens krioelt het van de eigenschappen,
die alles veroorzaken waaraan jij sterft. Ook al sta je
elke dag weer op, hoest je de verontschuldigingen
voor je zwakte over me uit, sleep je er de genade bij,
die wij een diertje, dat onzichtbaar aanwezig is en niet
alleen, hoogstwaarschijnlijk niet alleen, verlenen, door het
niet, nooit vaak genoeg op te zuigen met de mond van de
hygiëne. Ook al stuurt de frisse ochtend wat vreugde door
elke kier naar binnen maar vooral toch door de
openstaande deuren. Zelfs al wassen we de plooien
wekelijks en kost de reine dag ons kapitalen aan on-
beheerst watergebruik en sla ik me door de nesten
als een stof, die uit moleculen opgetrokken werd
door de ruimtes. Zingend soms, dat ik dit niet ben noch
dat krioelen onder de dekens van je verstand, dat ik
ongehoorzamer ben dan een poetsvrouw en geen been in al
de huisstofmijt zie maar ook niet al te veel gevaren
dankzij ook de lage temperatuur, waarin de stofmeid en ik
elkaar bewaren.

.

Dit gedicht haalde de top 1000

Beoordeling van de jury:

Overtuigend gedicht, met een werkelijk intrigerende eerste zin, die de lezer direct pakt en verder doet lezen. Ook de beeldtaal is erg sterk en verrassend, en komt door de prozavorm goed tot zijn recht.

Formule 1

in de derde versnelling

buurmans rollator

.

bestelde je Applaus nog niet:

https://jeaninehoedemakers.wordpress.com/applaus-haiku-en-tanka/

verlangen

zo te slenteren, door straten

en stegen en alles zwijgt

er heerst een wreed soort

rust, het leven lijkt verzwegen

.

ik kan het niet goed leren

niemand te zijn, geen vrije

stappenplannen over de

richtlijnen te leggen

.

er is die drang in mij

de dagen open te breken en

te zeggen u bent vrij maar

.

het mondkapje in mijn jaszak

spreekt een andere taal

een van benauwd uitgesproken

verlangen dichterbij jou

te komen staan

.

zodat we schouder aan schouder

na het knuffelen en begroeten

de warmte weer ontmoeten

die zich door onze harten

weeft waar  zelfs het kloppen

zo graag in vrij bewegen leeft

Excuses

ik schrijf nu wel

maar het hoeft van mij

nergens toe te leiden

.

het maakt niet zoveel uit namelijk

er is van alles al zoveel

waarom nog toevoegen

.

liever neem ik  uit jouw overschot

het pijntje weg

uit een verdriet

zou ik de oorzaak willen knippen

.

vanmorgen schreef ik in rode stippen

dat stippelen zonder het woord uit ervoor

helemaal nergens heen gaat

.

precies zo soms een leugenaar

zijn geheugen overschat en zich

onbekommerd vastpraat

.

Lieve en beste volgers en bezoekers,

hele fijne kerstdagen en een gezond en gelukkig 2021

Jeanine Hoedemakers – Applaus – MEANDER (meandermagazine.nl)

Japanse prentjes