Feeds:
Berichten
Reacties

haiku studie

.

elk sneeuwvlokje

maakt de tuin een beetje

witter

.

of nee

.

na elk sneeuwvlokje

de tuin een beetje witter

.

of nee

.

hoe elk vlokje

een bijdrage levert

de tuin steeds witter

.

of nee

.

dansend

op de oostenwind

witte speldenknopjes

.

of nee

of toch

of

.

poedersneeuw

een strooibus vol

.

oh haiku

oh sneeuw

Advertenties

Vandaag

vandaag is een grootmoeder

ze maakt een grapje over Nico de mus en
zegt dat God tussen al de regels zit

.

achter sommige woorden
zegt iemand een s en hè
ter overtuiging, dit zag ze
in een film

.

vandaag is ooks een opa
hij prakt een banaan en is
niet snels genoeg om wegschietende
stukkens op te vangen

.

vandaags is een sopraan die
Ave Marias zingt en een peuter

.
met mollige handjes
kneedt hij omas gemoed

Alweer een tijd geleden bevond ik me in een haikumoment. Met mijn fototoestel en de poppen, waar ik ‘iets’ mee heb, was ik het bos ingetrokken en daar was het, hét moment.
Ik herinnerde me een uitspraak van een zeer gedreven haikudichteres. Een haiku, zo stelde zij, wordt op een haikumoment geboren. Welnu; ik ging op een boomstronk zitten en trachtte het moment in 5 -7 -5 lettergrepen te vangen, het fototoestel hinderlijk bengelend om mijn hals en de poppen even vergetend. Al snel gaf ik het op, klapte mijn romantische bloemetjesboekje dicht en raapte mijn poppen bij elkaar.
In gedachten verzonken struikelde ik en viel, ik vroeg me af of dit wellicht voor een senryu-moment kon doorgaan.
Een uitgelaten hond snuffelde aan me en terwijl ik overeind krabbelde keek zijn baas op me neer. U bent gevallen,’ constateerde hij.
Ik knikte slechts. Of deze ontmoeting nog tot het senryu-moment behoorde of dat ik in een nieuw moment was aanbeland, was wat ik dacht
Een van mijn poppen lag in een wat onhandige pose in het struikgewas. De man en ik keken er naar en zochten vervolgens elkaars blik, hij met opgetrokken wenkbrauwen.
Ik leek hem een verklaring schuldig en hing het fototoestel wat meer in beeld, dat zou moeten volstaan. Ik bevrijdde de pop uit haar netelige positie en vervolgde mijn weg.
Een beetje nederig nu. Ik begreep wel dat de man mij voor thuis als een overjarige poppenmoeder in een anekdote zou verwerken.
Zo had ik achtereenvolgend een haikumoment, een senryu-moment en een anekdotemoment.
Het moment voor een aforisme leek me aangebroken.

bij de bushalte
zij bestudeert haar nagels
hij de rest aan haar

of de grond hem meer
dan dragen alleen aan zal reiken
ik stel me voor hoe hij zich verend waant
elke stap een aanslag op onverzettelijkheid
met aan het einde van de dag
een spoor dat zich niet toont

.

 

zijn vinger gebiedend opgeheven
dan weer de armen
bedachtzaam op de rug

Mama

de straat ligt open

als je komt kom dan

met de lift

.

je weet wel

die koker waarin je

naar beneden suizen kunt

.

ik had ze

een langer leven gegund

.

krokusjes

.

in de groenstrook voor het huis

staan ze te sterven

.

mama

.

breuken kan je feilloos

aanraken

.

vandaag vraag ik je

wie is nu eigenlijk

de richting kwijtgeraakt

wie van ons

zeg jij het eens

.

mama

.

de graafmachines rukten aan

de grond trilt tot diep in de voegen en kieren

van ons huiselijk denken

.

mama

.

mam

.

stilte leerde

hoe hij naar zichzelf

moet zwaaien

.

in lange

niet te peilen halen

wuift de tijd terug

Wetenschap

In de hand

een levenslijn
fortuin

wat dagen die
zich laten plannen

al is het
steeds opnieuw
weer wennen

dat dit het is
en dus niet dat

laat staan
het begerenswaardig
andere
waarop hunkering
de hand op voorhand al
wist neergelegd.