Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘gedicht’

We zijn acht jaar en meestal gaan we met z’n drieën paardrijden. Els, Marijke en ik. Ik rijd altijd op Fury. Els en Marijke kibbelen. Ze willen allebei het liefste op Flikka rijden maar een van hen zal genoegen met White Bless moeten nemen. Dat Fury mijn paard is staat buiten kijf. Het is een vurig paard en de ruiter is net zo vurig. We weten het alle drie, ik ben de aanvoerder.
Soms krijgen Els en Marijke ruzie en dan stapt een van hen boos op. Het vaakst is dat Els, een enkele keer is het Marijke. Ik bemoei me er niet mee omdat ik weet dat ze het altijd weer bijleggen. Ze liggen elkaar gewoon niet zo goed.
Ik vind wel dat de sfeer anders is als een van hen er niet bij is maar er over nadenken waarom dat is komt er nooit van. We rijden paard, galopperen tegen de dijk op en er overheen, werpen onze lasso’s en vangen boeven. We zijn niet uit op onderlinge strijd.
We zijn, ondanks de sporadische strubbelingen een hecht drietal.
.
Op een dag echter verandert er iets nogal drastisch.
Marijke en ik staan klaar bij onze paarden. Marijke heeft, gevaarlijk optimistisch, Flikka alvast gezadeld. We houden onze paarden keurig bij de teugel en wachten, Al meteen als Els er aan komt gerend zien we dat er iets speciaals moet zijn gebeurd. Ze heeft vuurrode wangen en popelt om ons iets te vertellen. We hebben vanmorgen jonge katjes gekregen, roept ze uitgelaten. We vergeten onze paarden terstond en vragen enthousiast of we mogen gaan kijken. Even is ze stil, ze kijkt ons aan met een strijdbaar, opgewonden gezicht, dat kan niet, zegt ze triomfantelijk, ik heb ze verdronken in een emmer.
.
het kevertje
op de rug van haar hand
doodslaan, vraagt ze
.
Ik gebruikte niet de echte namen!

Read Full Post »

nadat ze de keien had geteld
ging ze de deuren reclameren, het
stenen bed voor de huizen
ramen geven waarin ze haar
gedachten spiegelen kon
.

er stond een zon die bleek en beverig
in een plasje water werd gevangen
.

een hondje rende voor de wind uit
een kind gaf fietsles aan de schaduw
waarmee het op fietste en de moeder zong
een handvol aria’s
.

haar stem klonk naar een hart
dat in een dichtgeknepen keel veranderde
.

morgen, wist ze, ga ik alle webben
alle spinnen, alle zebra’s inzetten, uren
aan een stuk zal ik oversteken
terugkeren, de vliegen vangen die mij
steken
.

ik zal een dier zijn dat ooit geen dier was
ze zullen het herkennen en vluchten

Read Full Post »

we zijn van elkaar geworden
zonder verzoekschriften in te dienen
werd ik van jou en jij van mij
.

we eten nu dezelfde gerechten
slapen in hetzelfde bed en denken dat dit
gewoon is maar het is niet zo gewoon
.

drie deuren verder werd de nacht
een man teveel, al stommelend door een huis
dat zijn adem beter kent dan wie ook
riep hij, waar ben ik, wat gebeurt er en
zijn vrouw begreep dat de toekomst naar twee
nieuwe wegen zocht, zij troostte de kleine bange
zoon in haar geliefde, schoof haar arm
door de zijne en bracht hem thuis

Read Full Post »

Read Full Post »

we spelen samen

met de brief die ik

ga schrijven

de woorden en ik

.

er is een metrum

dat niets met muziek

van doen heeft

.

dit, denk ik, is het ritme

van wat ik nooit vroeg

maar ergens staat geschreven

dat de kosmos niet enkel

lieve ooms en tantes herbergt

.

er zijn ook demonische ouders

van evenzo demonische  kinderen

.

ze steken messen

in de halzen van flessen

en klagen over  de starheid

van glas

.

jij bent mijn succes

.

ik stijg op uit je keel

als slijp je me

.

nooit eerder klonk ik

naar een raaf

.

nooit eerder naar de diepte

waarin niemand kijken wil

.

zou je mij dood willen?

zeg gerust ja

al je antwoorden ga ik

vreemd vinden

.

hoe langer je

wegblijft uit mijn zicht

des te vager

schets ik de contouren

van liefde

.

geloof me

liefde is dit

.

jij bent mijn succes!

Read Full Post »

 

week 5

Read Full Post »

er zit ongeduld
tussen de takken
en het zoemt
.
het zoemt mijn weten
vol met dansende tranen
als is verdriet
een bode die me vandaag
precies vandaag
bereiken wil met donder
preken en voorbije
glorie
.
enfin, zoiets
.
soms roert zich niets
en dan kan zo’n zoembode
mij gemakkelijk vinden
.
maken dat ik droevig lijk
terwijl ik zo beslist
op jubelen en vreugde sta
.
een ziel als ik
begrijpt niet veel
van dit gegeven
dat zich door het leven weeft
en streeft, zo lijkt, naar raken

Read Full Post »

Older Posts »