Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘woorden’

soms ineens mam

die flits van herkenning

in mijn woorden

Advertenties

Read Full Post »

ze knippert even

met de ogen die zij kreeg

van zijn woorden

Read Full Post »

de strekking

 

er komt niets van het onthouden

dat ik me voornam

ik vergeet

 

ik ben vergeten wat me bewoog

vergat wat me bekoren kon

 

dit heb ik onthouden

 

op het koekoeksklokje

in haar poppenhuis

was het tien voor 12 toen ik arriveerde

en tien voor 12 toen ik weer ging

 

de tijd stond stil

tussen onze woorden

 

Read Full Post »

 

in bijzijn van het hart van mijn schaduw

lengde een droom

het licht aarzelde eenduidig te vallen

en bundelde zich in stralen

om over het landschap uit te waaieren

als bijeengebonden strohalmen

 

om  er mijn ogen aan vast te klampen

te leren weten

hoe woorden zich herschikten en

hoe het schrok

het hert aan de bosrand

die rand van het duister gemoed

 

Read Full Post »

 

nu, weken later

lees ik dezelfde woorden

net even anders.

 

Read Full Post »

je krijgt een naam

een bedje, ouders en later

veel later

als je de zon al eens tekende

bloemen herbezag

tranen aan wat er al

aan verdriet was toevoegde

.

toen pas

zag je hem en je ging

samen met hem

in de spiegel kijken

.

zie je, zei je

jij bent het licht dat

op mijn gezicht valt

*

en je praat en praat

maar door, want liefde, zeg je

is ook woorden

.

van die afgewogen, noodgedwongen

letters die zonder jou nooit

tot liefde zouden komen

.

ze zouden niet durven

.

en je geeft erom

om dat wat je niet zegt

dat wat je denkt

wat je wel zegt

.

alles pleit voor een

ongeregeld leven van

zeggen

*

jij bent de allerliefste

je weet waarom denk ik

omdat weten iets is

waar woorden weinig aan

toevoegen

.

jij bent precies de juiste

voor wat zich in mij schuilhoudt

.

alles geef je ruimte en

waaraan je denkt jezelf

te bezeren schrijf je

onmacht toe

.

dit, weet ik, is precies dat

wat ik liefde durf te noemen

*

open me maar niet

ik val uiteen in duizenden

gedachten die al zolang

de zuurstof van taal zoeken

dat ze gaan roepen en schreeuwen

door elkaar heen

met van die stemmen die in

schril contrast staan met wat ze

vergeten te melden

*

ik schrijf je allemaal lieve dingen nu en

morgen maken we misschien weer ruzie

.

liefde is lastig

een wrede aanslag

op het gemoed

.

of nee, een zachte

streling over de zijkant van het

hart op je tong

.

of nee

.

morgen schrijf ik je

de meest ongewone brief ooit

een waarin ik het woord nooit

analiseer en daarna op de schop neem

.

want liefde is

uit de tuin gerukte

kleur en

de geur is ons net zo vreemd

als hij ons bekend is

Read Full Post »

wat zijn woorden
vragen haar schouders
anders dan te zwaar

Read Full Post »

Older Posts »