Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘wolken’

toen we de tuin bestelden

wisten we niets

.

we zagen plaatjes in tijdschriften

en hofjes en plantsoenen als we

met vakantie waren

.

de dag dat hij werd afgeleverd

waren we in de wolken

.

wolken, weten we nu, geven problemen

je raakt verslaafd aan het wiegen

van wat je zwaar maakt op de wereld

Advertenties

Read Full Post »

toen ik nog dacht

dat wind uit een wolk kwam

één met dikke wangen en

een tuitmond

.

toen ik al wist dat

alles in mij waar is

maar dat het tegendeel al

leek bewezen

.

dat zelfs van de boom

die er niet meer is

de plek waar hij stond

wordt betwist

Read Full Post »

Toen de lucht schapen toonde,
een boom ontzag opriep,
de avonden langzaam als bejaarde mannen
voorbij schoven aan het raam.
.
Dag handen van het stukgevallen heilige beeld
dag corpus dat krijt werd.
.
Op het hinkelpad in haar buiktuin
huppelt een meisje met een zwarte veeg op
haar voorhoofd.
.
De tijd, zegt ze, is een pop
hij kan lachen en huilen.

Read Full Post »

bedrogen uitkomen
heeft iets muzikaals
.
het klinkt bijvoorbeeld naar de
vijfde symfonie van Beethoven
.
het heeft ook iets onvoltooids
iets waar je net niet op kunt komen
 .
ook al ben je leeg als een
juist geleegde grijsbak
je voelt je gevuld met proppen
papier waarop de stilte lawaai maakt
.
soms zou je alles willen herscheppen
zelfs het kind dat een deel van jezelf is
.
vroeger waren de wolken
groots en ongevaarlijk
.
nu ben je bang
voor de lucht om je heen

Read Full Post »

 

er loopt een trein binnen

er juichen mensen

 

een kraai applaudisseert

met zijn vleugels

 

hij ziet een zwaluw

eerst de schaduw, snel

en vluchtig dan een glimp

hoog aan de hemel

 

beloftes, zegt hij

een perron vol

 

ik maak me een voorstelling

van een vogel die hoog aan de hemel

vliegt terwijl zijn schaduw over de

aarde een eigen spoor trekt

 

stel vast dat dit allebei tegelijk zien

zo goed als onmogelijk is

 

beloftes, herhaalt hij

tulpen in een hoge vaas

om te voorkomen dat zij

zullen gaan hangen

 

een paaltje langs een jonge boom

 

noem het hulpmiddelen

kijk hoe somber het licht is

zo achter dat grijs van de wolk

 

we vechten om voorrang

drentelen in harten en geheugens

alles tiptop in de mond maar …

 

beloftes, begrijp ik

 

hoog aan de innerlijke hemel

 

Read Full Post »

1wolken

Read Full Post »

Je geest is vergiftigd. Met die woorden word je wakker en je schrikt ervan. Je gaat op je andere zij liggen, probeert een andere gedachte maar het lukt niet. Je geest is vergiftigd en in een uitgebreide analyse van het waarom heb je geen zin. Immers, word je geest al niet vergiftigd met ideeën en plichten vanaf je geboorte?  Eerst noodgedwongen, maar dan? ! Eet je kaas omdat je het lekker vindt, leerden ze je kaas eten? Heb je een kort lontje omdat je pa dat had, ben je creatief omdat je oma het was, je moeder, een tante?  Stem je links omdat je links denkt van jezelf, werd je geïndoctrineerd? Je draait je nog even op de andere zij maar het zaadje is gepoot. Het moet zo snel mogelijk op de juiste manier worden verzorgd. Je staat op.

Na het ontbijt besluit je te gaan wandelen.  Al snel merk je dat die vergiftigde geest je grimmig maakt. Je plet de esdoornneusjes, schopt tegen een keitje. Je zet er stevig de pas in en gaat door met het pletten van het ene na het andere blad en elk blad krijgt een betekenis. Je plet de roddel, het kreng dat je zwart maakte, de mensen die zich boven je plaatsen, het pietengedoe, het geweld overal in de wereld, de onverdraagzaamheid. Je hebt het er druk mee, er valt een hoop te pletten, de geest moet leeg, wat negatief is en je bij de kladden greep moet opgeruimd worden.

Op de brug houd je halt. Je kijkt naar het water en maakt je een voorstelling van het huis dat er eens te koop stond en waar je was wezen kijken of het misschien een leuke plek was om te wonen. Je bent blij dat je het niet kocht want dan had je moeten verhuizen. Het stond in de weg. Je ademt diep, concentreert je op het water, niet dat je ineens volloopt met de meest fantastische gevoelens en gedachten maar er gebeurt iets. Het moet anders, schreeuw je, het kan anders!  Je roept het vanbinnen en verrast kijk je omhoog, want ondanks de wolken breekt de zon door en een lichte bries streelt je over de bol. Even stroom je vol dankbaarheid want het voelt als steun uit onverwachte hoek. Je lijkt te worden gehoord. Gelouterd keer je huiswaarts, rijk aan je weet  precies wat maar het laat zich niet verwoorden want het zit ver achter de taal.

Thuis zeg je tegen de huiskamer, ik ben zo blij, ik kreeg een doorkijkje cadeau! Je geniet er de rest van de dag van en je weet al, het moment dat je opnieuw toe bent aan pletten vangt vanzelf wel weer een keer aan.

Read Full Post »

Older Posts »