Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘wandelen’

na zijn wandeling

door het weiland, één schoen

koeienvlabruin

Read Full Post »

Nauwelijks ben ik de weg opgelopen die me naar de brug zal voeren of ik zie haar al. Ik overweeg een vluchtroute maar de weg ligt lang en strak voor me, zo ook die van haar. We gaan elkaar passeren, er zit niets anders op. Ik berust. Bovendien, zo houd ik mezelf voor, zal ons gesprek snel en kort zijn. Ze roddelt graag, heel erg graag zelfs. Als ze niet roddelt klaagt ze over haar schouder die nog steeds pijn doet, over de dokter die iets fout deed en waardoor ze weken fouten medicijnen heeft geslikt. Ze roddelt over mij ook, daar twijfel ik geen seconde aan. Ze roddelt ook nog eens vanaf een sokkel. Hoog boven mij verheven laat ze me weten dat die en die van zijn vrouw wegliep, hoe terecht het was, want zij …. die stem van haar. Meewarig kijkt ze op me neer. Hoorde jij nog iets over …? Nee, zal wel niet, vult ze zelf alvast in. Heb je die auto van mijn overburen gezien, waar doen ze het van en dan dat kreng, wat …

Dan schrik ik op uit mijn gepeins. Oei, nu heb ik haar al die tijd gesproken terwijl ze me nog moet aanklampen voor dit alles. Tjonge, ik ben er helemaal door vergeten om rond te kijken. Ah, daar komt ze aan, ik recht mijn rug, klaar om mijn ingestudeerde volzin op haar af te vuren; ik heb geen tijd, dag.

Ze loopt me haastig voorbij. Ik heb geen tijd voor je, zegt ze, sorry, ik weet dat je graag met me babbelt, en weg is ze.

Huh!?

En maar door sappelen met die innerlijke assertiviteitstraining.

.

ik ben geen esdoorn

esdoorns steken hun neusjes

in alle tuinen

Read Full Post »

Van die korte wandelingen zijn het die ik vaak maak. Ik ga naar het winkelcentrum hier vlakbij, naar het centrum van het dorp of naar de kringloop voorbij de brug over het Maximakanaal.

Meestal wandel ik in het nu. Ik draag er zorg voor dat ik me daar bewust van ben, dat ik hier ben, dit doe en geen enkele andere gedachte hoort daarbij. Ik zie alles wat er zich op mijn route afspeelt. Een blad dat valt, fietsers met vermoeide blikken, babbelende tienermeisjes. Ik raap eens iets op voor een vrouw met rollator en noteer automatisch in gedachten, dit is nu zo’n nuttiggevoel moment. Hier betrap ik mezelf wel vaker op. Een simpele handeling als het openhouden van een deur, iemand de weg wijzen, het even overnemen van een te zware tas, het gaat allemaal vanzelf, zo vanzelfsprekend en toch voel ik steeds opnieuw dat er dan iets van geluk door me heen stroomt. Het gevoel nuttig te zijn, iets voor iemand kunnen betekenen.

Soms loop ik overal aan voorbij, zonder ook maar iets bewust te zien. Dan fantaseer ik een andere werkelijkheid en broed voort op de meest fantastische situaties, korte sketches die nooit op papier zullen komen. Het is doorgaans een vrolijke wereld die ik dan schep, wonderlijk, spits en dermate onderhoudend dat ik er graag vertoef. Het komt voor dat ik er toch iets van wil opschrijven als ik weer thuis ben, want dan was het weer zo leuk, zo gevat en delenwaardig maar zodra ik het op papier zet lijkt het ineens zo vlak. Dat speciale wat ik tijdens het bedenken ervoer krijg ik er nooit in. Dat verschijnt vaak later, op een andere manier. Als ik het losliet of vergat en gewoon de pen laat gaan. Een goede oefening is het dus wel, dat gefantaseer en soms blijkt dat ik ook weer niet zo afwezig ben. Tijdens een van mijn laatste wandelingen liep ik heerlijk te dromen, ik was echt diep verzonken in een hersenspinsel en toch zag ik vanuit mijn ooghoeken dat een man nogal drastisch bezig was met het verwijderen van groen in zijn voortuin en prompt ontstond:

 

milieupolitie

kom onmiddellijk kijken

hij verkracht zijn tuin

Read Full Post »

Je geest is vergiftigd. Met die woorden word je wakker en je schrikt ervan. Je gaat op je andere zij liggen, probeert een andere gedachte maar het lukt niet. Je geest is vergiftigd en in een uitgebreide analyse van het waarom heb je geen zin. Immers, word je geest al niet vergiftigd met ideeën en plichten vanaf je geboorte?  Eerst noodgedwongen, maar dan? ! Eet je kaas omdat je het lekker vindt, leerden ze je kaas eten? Heb je een kort lontje omdat je pa dat had, ben je creatief omdat je oma het was, je moeder, een tante?  Stem je links omdat je links denkt van jezelf, werd je geïndoctrineerd? Je draait je nog even op de andere zij maar het zaadje is gepoot. Het moet zo snel mogelijk op de juiste manier worden verzorgd. Je staat op.

Na het ontbijt besluit je te gaan wandelen.  Al snel merk je dat die vergiftigde geest je grimmig maakt. Je plet de esdoornneusjes, schopt tegen een keitje. Je zet er stevig de pas in en gaat door met het pletten van het ene na het andere blad en elk blad krijgt een betekenis. Je plet de roddel, het kreng dat je zwart maakte, de mensen die zich boven je plaatsen, het pietengedoe, het geweld overal in de wereld, de onverdraagzaamheid. Je hebt het er druk mee, er valt een hoop te pletten, de geest moet leeg, wat negatief is en je bij de kladden greep moet opgeruimd worden.

Op de brug houd je halt. Je kijkt naar het water en maakt je een voorstelling van het huis dat er eens te koop stond en waar je was wezen kijken of het misschien een leuke plek was om te wonen. Je bent blij dat je het niet kocht want dan had je moeten verhuizen. Het stond in de weg. Je ademt diep, concentreert je op het water, niet dat je ineens volloopt met de meest fantastische gevoelens en gedachten maar er gebeurt iets. Het moet anders, schreeuw je, het kan anders!  Je roept het vanbinnen en verrast kijk je omhoog, want ondanks de wolken breekt de zon door en een lichte bries streelt je over de bol. Even stroom je vol dankbaarheid want het voelt als steun uit onverwachte hoek. Je lijkt te worden gehoord. Gelouterd keer je huiswaarts, rijk aan je weet  precies wat maar het laat zich niet verwoorden want het zit ver achter de taal.

Thuis zeg je tegen de huiskamer, ik ben zo blij, ik kreeg een doorkijkje cadeau! Je geniet er de rest van de dag van en je weet al, het moment dat je opnieuw toe bent aan pletten vangt vanzelf wel weer een keer aan.

Read Full Post »

ik snuif de herfst op

een zwerm spreeuwen waaiert uit

hoog aan de hemel

 

bij een berkenboom

hurkt een kind en weg is hij

de vliegenzwam

 

onder de bomen

even wat mijmeren

samen wortelen

 

midden op de brug

kijk ik uit over het nu

en mijn verleden

 

de koek in de berm

op de terugweg is hij

zowaar verdwenen

 

even opgezocht

die reuze beukennoten

tamme kastanjes

 

ik ben geen esdoorn

esdoorns steken hun neusjes

in alle tuinen

 

Read Full Post »

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Read Full Post »

Boswandeling

bos

bos12

bos3

bos5

bos7

bos8

bos11

Read Full Post »