Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘vertellen’

Zo’n 14 jaar geleden, we woonden nog maar net waar we nu nog wonen, was er een kringloopwinkel bij het winkelcentrum waar ik elke dag wel even binnen wipte. De sfeer was er gemoedelijk en het zag er gezellig rommelig uit, er viel een hoop te snuffelen. Bovendien werkten er een paar vriendelijke mannen die altijd in waren voor een gesprekje en vaak lieten blijken dat ze oog hadden voor hun klanten. Soms haalde een van de mannen als ik binnenkwam bijv. een oude pop achter de toonbank tevoorschijn omdat hij wist dat ik die verzamelde. Die had hij dan voor me apart gehouden en ook bij andere spulletjes waarvan hij wist dat ik ze leuk zou vinden deed hij dit.
Op een middag wandelde ik er weer eens binnen en trof ik de mannen aan tijdens een pauze. Ze zaten met z’n vieren op een net binnen gebracht bankstel aan de koffie. Een grote stevige kerel die me soms wat angst inboezemde omdat hij je nogal streng kon toespreken, een mager kereltje waarover ik later hoorde dat het niet bepaald een heilige was en twee mannen waarvan ik er een nog regelmatig zie en die andere af en toe. De leidinggevende – toch wel de liefste van het stel – was niet aanwezig.
Jullie zitten zo gezellig bij mekaar, zal ik jullie eens een verhaal vertellen? vroeg ik.
Ja! Doe dat maar eens, zeiden ze eensgezind in koor, meer voor de grap denk ik dan dat ze het meenden.
Goed, zei ik en begon over een oud vrouwtje te vertellen dat bij een kringloopwinkel door het raam naar binnen stond kijken. De winkel was nog niet open en toen hij geopend werd schuifelde ze, zo snel als haar krakkemikkige lichaam haar dat toestond, naar binnen. Met haar schoot een grote, stevige vijftiger mee naar binnen. Overduidelijk een handelaar. Ook hij had, over de schouder van het vrouwtje heen, naar binnen staan kijken. Terwijl het dametje naar de plank met beeldjes schuifelde overzag de man de winkel en liep toen haar kant uit. Precies op het moment dat het dametje beverig haar hand uitstak om een beeldje te pakken, griste hij het voor haar neus weg.

Oooooooooh, zeiden de mannen.

Het vrouwtje pinkte beduusd een traantje weg. Ze scharrelde nog wat rond bij de kleding en begaf zich naar de uitgang. Ook de man was klaar met zijn zoektocht en plantte het door hem weggegriste beeldje op de toonbank.
Wat moet me dit kosten? vroeg hij bars.
Meneer, voor u 45 euro, zei de man bij de kassa.
Het dametje hoorde dit omdat ze op een afstandje stond af te wachten wat haar dat prachtige beeldje gekost zou hebben. Ze haalde berustend haar schouders op, dit was toch te duur voor haar geweest, dacht ze. Dat maakte het verlies een beetje minder erg.
Ik vind 45 euro veel te veel, mopperde de handelaar, ik geef er 5 voor.
Nee, 45, het is een antiek beeldje meneer, het is zijn geld waard.
Dan laat maar.
De man liep het dametje nog niet omver toen hij pissig de winkel verliet.
Het dametje groette met een zachte stem de verkoper en wilde nu ook de winkel verlaten maar hij stapte snel op haar af. U kunt het beeldje nu kopen. Ja, antwoordde het dametje, maar 45 euro is echt te veel voor me.
O, zei de verkoper, maar u mag het voor 1 euro hoor.
Echt waar?!

Ja, zei de verkoper, ik heb wel gezien hoor wat er daarnet gebeurde .
Het dametje drukte het beeldje tegen haar borst en vertelde dat ze als kind precies hetzelfde beeldje van haar vader had gekregen en hoe ze gehuild had toen het stuk was gevallen.
Dolgelukkig verliet ze de winkel.

Einde.

De grote – mij soms angst inboezemende – kerel stond op en sloeg zijn armen om me heen. Dit hedde ter plekke bedacht hè? snotterde hij.

Advertenties

Read Full Post »

 

want wat gaat

ze zeggen

hoe zal zij haar

taal verstaan

in dit gedicht

 

zal zij je

een licht doen opgaan

zich begeven

op het pad zo vaak

betreden dat je

verveeld

de ogen sluit

 

of zal ze ongemerkt

haar geest op je

doen overspringen

zodat je achteraf

verrast zult stellen,

zij hield waarachtig

mijn aandacht al vast

nog voor ze ging

vertellen.

 

Read Full Post »

we hadden opgeprikte vlinders

leven in kunnen blazen

omgevallen kinderen

rechtop kunnen zetten

 

– zal ik je het verhaal vertellen

van de giraha en een zeraf? –

 

ach

 

ik had de taal

al aan een touwtje

.
trusten oudje, zei hij

ik ga slapen

 

Read Full Post »

zo’n verhaal dat van iedereen is, het verspreidt zich

en iemand claimt de strekking, slaat op hol met de

illusie dat het bestaat. Zo’n dwaas, iets wat iedereen

soms is, vaak zelfs toegeeft. Haast is een toegift van de

tijd zegt een man die van geen verhalen weet. Iemand

benijdt hem, iemand verguist hem, iemand slikt zijn

woorden voor zoete koek, iemand gaat de discussie aan.

Zo fout, zegt een vrouw. De dag is zo fout en ze kiepert

haar verlangen uit over grijze hoofden.

Als iemand me kan begrijpen zijn het de ouderen denkt ze.

Zo fout zegt de puber. Die man in zijn voortuin met hark

en zijn dochter veilig achter het raam. Veilig!? Voor mij?

Voor de cijfers die ze nooit zal scoren.

Zo’n verhaal is het, het is van iedereen en we aanbidden het

Verwerpen het, wenden ons af of knipogen naar wat zich jong waant

jong genoeg om de belofte te geloven dat alles veranderen kan

 

Read Full Post »