Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘verhaal’

 
Het begon al in mijn jeugd. Sleutelhangers, suikerzakjes, lucifermerken, speldjes, het snoepje van de week van De Gruyter. Alle kinderen verzamelde wel iets. Mijn moeder was ook een verzamelaar, zij verzamelde servies. Geen gewoon servies, nee, nee.
Het was Royal Albert, zoek maar eens op. Samen met haar ging ik soms naar een winkel afgeladen met de voor haar zo begerenswaardige serviesdelen. Beeldjes van merken als Goëbel en nog veel meer fraais zag je daar, ik keek er mijn ogen uit. Vaak mocht ik ook iets uitzoeken en zo ontstond dus toen al – naast het verzamelen wat ik al deed – ook nog eens mijn neus voor de meer exclusieve en duurdere objecten.
Er kwam een tijd waarin het verzamelen een wending kreeg. Het was 1995, we hadden onze huiskamer uitgebouwd en nu was de tuin aan de beurt. Ik was het terras in de achtertuin aan het leggen. Emmer voor emmer sjouwde ik de kleine vierkante stenen naar de tuin om ze daar te leggen. Het was best zwaar werk maar het gaf me ook veel voldoening, want ik werkte als een heuse tuinarchitecte aan een eigen ontwerp. Tijdens dat leggen fantaseerde ik naast gedichten ook over nieuwe doelen om naar uit te kijken. Pas nog was ik bij een haiku dichteres in Huijbergen op visite geweest, zij verzamelde theelepeltjes en die hingen allemaal naast elkaar op een plank. Het was een mooi gezicht. Ik had er geen idee van dat er zoveel mooie lepeltjes waren. Dat ga ik doen, besloot ik, trommelend op de steentjes, ik ga theelepeltjes verzamelen.
Ik begon er meteen mee. Eerst werd mijn eigen bestek bekeken, toen dat van mijn moeder, mijn zus, vriendinnen. Ik had al vrij snel een aardige verzameling die ik ijverig aanvulde door op rommelmarkten te snuffelen en daar met bosjes tegelijk aan te kopen. Gaandeweg kreeg ik wat meer kijk op de materialen. Ik leerde het verschil tussen zilver en verzilverd, hoorde over EPNS en alpaca, leerde merken herkennen. Er moest een vitrinekast komen voor de mooiste aankopen.
Opgetogen legde ik mijn schatten in de kast en stelde vast dat het wat saai was. Je zag die lepeltjes niet zo goed. Oude lepelvaasjes werden aangekocht en ja, dat was al wat leuker maar bijvoorbeeld een soort van huiskamertje erbij uit dezelfde tijd zou nog leuker zijn. Meubeltjes erbij, een oud popje dat er uit zag als een huisvrouw die precies bij de lepeltjes en de meubeltjes paste. Jawel, ik kreeg er steeds meer lol in en kocht op rommelmarkten nog meer popjes en meubeltjes. Het was vanwege de popjes dat ik A leerde kennen. Zij verzamelt poppen en toen we aan de praat raakten en ik haar mijn laatste aanwinst toonde vertelde ze me dat ik een heel leuk duur Frans popje op de kop had getikt. Mijn aandacht voor de theelepeltjes verschoof als vanzelf naar poppen. Zoals veel verzamelaars dat in het begin doen deed ik het ook, als het een pop was en ik vond hem leuk dan was hij van mij en zo had ik al snel een huiskamer vol. Dat gaf me ook een ongemakkelijk gevoel, ik had wel mijn schrijven ernaast maar meer kunstzinnigs deed ik voor mijn gevoel niet naast dat toch enigszins materialistische gebeuren. Toen begon dus ook het fotograferen van in scene gezette situaties met de poppen, soms lieflijk, soms bizar, kijk voor voorbeelden op mijn site.
Enfin, ik ging dus van lepeltjes over op poppen en door die poppen kwam ik op oud speelgoed, zoals bijvoorbeeld kookkacheltjes uit de jaren 60 en liever nog de jaren 50 of nog ouder.
In 2006 kreeg ik mijn Aygo en werd mijn zoektocht naar mooie dingen uitgebreid met kringloopwinkels.
Verzamelen. Ja, het is een verslaving, dat zal ik niet ontkennen maar hij is goed te hanteren als je nu en dan eens iets wegdoet. Als je voor jezelf duidelijk kunt houden dat het slechts spullen zijn en – dit geldt voor mezelf vooral – je er je voordeel mee doet. Veel van mijn gedichten ontstaan op rommelmarkten, anekdotes te over want je komt een enorme diversiteit aan mensen tegen en hoort en ziet veel. Ik heb veel kennis opgedaan, niet enkel over poppen maar ook over porselein, sieraden, art nouveau, art deco, jugendstil, Amsterdamse school en noem maar op,
Ik voel me niet bepaald een hebberd, een junk of een verstofte rommelkont.
Ik ben een liefhebber die soms doodmoe wordt van haar spullen maar er ook vaak om kan lachen en ja, van mooie dingen geniet ik. Daar zijn ze toch ook voor bedoeld!?
Natuurlijk ontspul ik met enige regelmaat en tegenwoordig komt er minder binnen dan eruit gaat. Dit heeft met leeftijd te maken maar niet alleen, het komt ook door de wetenschap dat alles wat eens zo bijzonder leek terug te vinden is in een winkel of op een rommelmarkt. Je wordt vanzelf selectiever en kundiger.
Heel soms, als ik het echt beu ben allemaal, die ‘troep’ overal verspreid door het huis dan ga ik naar A., dan bespreken we onze ervaringen, lachen om dingen die we op ons pad krijgen en in een mum van tijd is de glinstering terug in mijn ogen.
Ja,ja.
Advertenties

Read Full Post »

weet je

soms vind ik zingen op schreeuwen lijken

terwijl een schreeuw me als muziek klinkt in de oren

 

dan ervaar ik

de groei van onkruid

als een vraag

die niet beantwoord werd

maar onder de loep van onvermogen

verkeerd werd uitvergroot

 

 

niet altijd

is gras een vriendelijk

wuivend groen

er leven beestjes

die op je voet springen

en meereizen

 

zo er

in welke brief dan ook

gedachten meeliften

die niets van doen hebben

met het verhaal dat je vertelt

 

de bloemen zijn aan de lezer

zeg ik je, zij maken af wat jij tot een

boeket schikte

 

misschien staat je liefde

in een vaas die te hoog is

 

de kopjes van nog niet ontloken rozen

piepen boven de rand uit als kinderen

die binnen gluren bij niets vermoedende mensen

 

ze snijden brood aan of

doen een spel

 

 

brieven lief handelen als gedichten

over oorzaak en gevolg, ergens halverwege

raken woorden het spoor bijster denk je dan

 

niet iedereen is toe aan tussen de regels lezen

noch aan aanvaarden dat een viooltje het niet goed doet

tussen een keur aan aardewerk potten

waarin oleanders staan te schreeuwen

 

 

het is moeilijk, wil ik je zeggen

vergeten is lastig als een mierencolonne

je dag in dag uit begroet

 

dat krioelen hè van wezentjes die

jou niet dienen

 

vergeven is een lied

je kunt het uitschreeuwen

zingen, declameren

 

je kunt het doen.

Read Full Post »

de langste – alhoewel – brief ooit

schrijf ik aan jou

hij bevat de tuin waarin

onkruid hardnekkig de kop

op blijft steken tussen de stenen

van het terras

 

het gras is meer een madeliefjesveld en

de prunus – maar dit weet je wel – is gestorven

 

de goudenregen wil gaan bloeien maar

gezonde groei belet hem, de blauwe regen daarentegen

groeit als kool maar bloeit niet

 

de vijver gaat hier weg

de haag tussen ons en de buren

het fluitfabriekje – je weet wel –

hij is dun, het woord armetierig valt me in

 

armetierig

 

zondag floot er een merel, vlak boven ons hoofd

wat klonk dat hard

veel mussen zien we hier niet meer

soms een vinkje, een enkele keer een roodborstje

wat duiven, kraaien, eksters

 

op het terras staat een nieuw zitje, nou ja nieuw

het stond in de kringloop, was net binnen gebracht

ik heb het zonder nadenken gekocht

 

het is groen, er bladdert verf vanaf, de tafel bleek stuk

 

vannacht droomde ik van een man waartegen ik zei dat ik

een beetje van hem hield, een beetje, herhaalde hij

in zijn ogen stond iets speciaals, ik omschrijf het nu

als teleurstelling maar misschien was het iets anders

 

we omschrijven elkaars handelingen vaak verkeerd

woorden komen anders over, ons toegeworpen blikken

vullen we zelf in

 

praten is lastig, de een zegt te veel, is te scherp, te klip en klaar

de ander zegt ja en denkt nee, weer anderen willen niet eens praten

maar vertellen anderen desondanks over de nooit gevoerde

gesprekken dat ze vervelend waren, ze weten zelfs precies waarom

 

 

de tuin is een heldin, met haar kan ik lange gesprekken voeren

ik durf gerust te zeggen tegen haar dat ze er niet uit ziet en het

kost me geen enkele moeite om het hoofd te buigen voor haar

 

het is mijn schuld, vertrouw ik haar toe, alles wat fout ging is

mijn schuld of wordt op mijn schouders gelegd

 

ik kleur mijn tuin niet in met oordelen en zij vertrouwt mij alles toe

haar ongelukkig bruin en de verpieterde verlangens om

eens grondig uit te pakken

 

ze is altijd thuis en weet precies wat ze aan me heeft

dat is liefde denk ik, liefde in haar zuiverste vorm

Read Full Post »

Zij kan schimmen tonen maar ook lokken. Met je mee dromen kan ze ook want dromen heeft ze genoeg. Ze staat er graag een paar aan je af en als je haar een eigen droom aanbiedt dan lacht ze wat ongemakkelijk. Ze biecht op dat ze je droom graag aanneemt maar dat ze zich ervoor zou schamen. Weet je nog, zei ze vanmorgen, hoe je eens een vingerhoedje kreeg van die mevrouw. Je dacht aan al die vingerhoedjes thuis maar zei dat niet want je wilde haar het geluk van schenken niet afnemen. Zo wil ik ook jou het schenken niet afnemen daarom verklap ik je dat ik elke keer weer blij ben. Ik ben slechts een ochtend maar jij bent de kleur die mij doet schitteren.

Read Full Post »

Tijdens lange autoritten amuseer ik me vaak met het bedenken van allerlei taalspelletjes. Ik maak o.a. tekstjes van het nummerbord van de auto voor ons. Staat er bijvoorbeeld AW-80 daar maak ik dan van Anton wordt tachtig, ik noem maar wat. Een enkel keer ontstaat er spontaan een haiku:

 

de auto voor ons

enkel op het nummerbord

sprake van pk

 

Ook bedenk ik vaak limericks bij de plaatsnamen die we passeren. Ik schrijf ze nooit op. Ik bedenk ze, repeteer ze in gedachten, lees ze hardop voor, we lachen wat en dan verdwijnt hij weer. Onlangs zijn we naar Zutphen geweest. We zijn toe aan een nieuw bankstel en zagen er een in ‘n reclamefolder. We besloten om er eens naar te gaan kijken.

Er ontstonden ook deze trip limericks en toen ik ze de dag erop nog wist dacht ik, laat ik ze maar eens opschrijven, dan kunnen anderen meegenieten van wat ik zoal fantaseer. Het zijn geen hoogstandjes hoor maar och.

 

Een jongeman uit Duiven

Hield vreselijk veel van kluiven

Maar hij brak zijn gebit

Op een simpele pit

Nu eet hij enkel nog pitloze druiven

 

 

Een oudere dame uit Westervoort

Stond te wachten bij de hemelpoort

Mag ik binnen, vroeg ze gedwee

Het zat me beneden niet zo mee

Ik heb goed geleefd maar werd vermoord

 

 

Een jonge vrouw uit Spankeren

Hoorde bepaald niet tot de slankeren

Zij at zich rond

Aan broodjes gezond

En zei, jullie moeten niet zo kankeren

 

Read Full Post »

In de supermarkt kom je hem weer tegen. De man die elke keer weer vanaf grote hoogte zijn blik misprijzend over je gestalte laat dwalen en opmerkingen maakt waarmee je niet veel kunt. Bijvoorbeeld hij zegt, uw grijze haar kan wel een teint gebruiken. Niet tint, nee teint, of hij zegt, die tas is qua kleur niet de juiste voor bij uw jas die mijn dochter beeldig zou staan. Hij snuift eens, schraapt van ongeduld met zijn voet over de vloer, als ben jij degene die een beroep op hem doet en is hij al een poos aan vertrek toe. Man, ga je haar wassen, denk je en je fantaseert dat je hem mild in de ogen kijkt en zegt, meneer, uw statige gestalte overweldigt mij. Ik beschouw deze ontmoeting als een weldaad, mag ik u bijzetten in mijn groothedengalerie. Jaja, dat zou je kunnen zeggen en je kunt nog wel meer bedenken maar als het moment daar is, zijn de woorden die je zegt, meneer, zou u dat pakje smeerkaas even willen pakken, ik kan er net niet bij.

Het zit hem in het woordje net, je kunt er gewoon helemaal niet bij, niet bij de smeerkaas en niet bij de juiste reactie.

 

lastig als het is

hè duif, een te iele tak

om op te rusten

Read Full Post »

het is nacht en

er vielen geen bommen

de tijd is voortvluchtig

een vrouw predikt angst en beven

 

over verzendkosten spreekt niemand

en dat terwijl ik zeggen wil

dat één postzegel volstaat

 

in mijn geheime kamer

ligt iets te wachten op de envelop

geadresseerd aan het dagelijks leven

 

wie begrijpt zoiets

 

het is nacht

een stem op tv spreekt

over mein kampf

 

 

dit is mijn kamp, schrijf ik

in het boekje op mijn schoot

 

de kamer waarin ik het hoofd schud

heel het huis daaromheen

 

en het gaat om dat eromheen

geloof me

 

Read Full Post »

Older Posts »