Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘verhaal’

 

Ik vind ze leuk, meestal dan toch. De rommelmarkt waar ik gisteren was ervoer ik echter als een ramp. Om te beginnen was het loeidruk. Ik kon bij geen enkele kraam kijken omdat ik niet tussen de anderen kijkers kon komen. Snel doorlopen was er ook niet bij. Boodschappenwagentjes, rugzakken, brede dames van middelbare leeftijd, kwekkend met elkaar, om en nabij de 30 cm. van een kraam verwijderd.

Och kek doar, zoween had ik vruger ok.

Wè vinde gij, zal ik dees kupke kope of dè.

Ge snapt oit nie woar ut vandoan komt war.

Nou ik wel, kom mar is bij men kijke.

Enzovoort.

Mannen, traag, groot soms en breed en de armen altijd wat van het lichaam gehouden als zit er een struisvogelei onder de oksels. Uw ei is klaar, wil ik soms zeggen maar ik zeg niets, ik moet er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren als mijn opmerking verkeerd uitpakt Ik probeer mezelf zo efficient mogelijk tussen het publiek door naar de gewenste plekken te bewegen. Vaak lukt dat, gisteren niet tot nauwelijks. Ik voelde me vollopen met opstandige, negatieve energie, voor de volle honderd procent bereid tot duwen en desgewenst schoppen of stiekem knijpen.

Kek, Mien, dees is een skon ketting voor jullie Petra.

Die houdt nie van gruun.

Ohw, dees dan.

Knijpen, schoppen, erbij wil ik.

Bij een mevrouw die tussen de potjes en glazen, een doos vol sieraden heeft staan is het zowaar vrij rustig. De negativiteit die nog niet tot daden leidde stroomt geheel vrijwillig mijn lijf weer uit. Ik rommel in de doos en houd een handvol over waar ik tevreden mee kan zijn. We maken een prijs en ik – een stuk opgewekter nu – scharrel verder.

.

op de rommelmarkt

na het gedring even rust

bij een boekenkraam

Advertenties

Read Full Post »

Coba is een wonderlijke verschijning. Haar zandkleurige haar is altijd strak achterover tot een staartje bijeen gebonden. Ze is tenger, meer pees en spier dan vet en haar snuitje is lang en smal. Coba is een schatje om te zien en je denkt al snel dat je haar in je zak hebt zitten. Dat is fout gedacht. Als Coba iets niet van plan is moet je van goede huize komen wil je haar overtuigen. Ze laat zich vallen en begint te krijsen als je haar vriendelijk doch zeer beslist bij de arm neemt en als je haar overeind wilt helpen dan grijpt zij zich vast aan de tafelpoot. Ze is sterk, je legt het af en kunt enkel hopen dat de bui snel overdrijft.

Als de bui eenmaal voorbij is dan is Coba lief. Ze kleurt, sorteert knopen in een bakje en komt elke dag even naar je toe. Dan kijkt ze ernstig naar je op en vraagt; zuster, is het vandaag vrijdag?

Nee Coba, het is maandag.

Ze kijkt je lang aan, schuift haar onderlip over haar bovenlip en lijkt een afweging te maken tussen gaan krijsen of berusten.

De volgende dag komt ze weer, vol verwachting vuurt ze haar vraag op je af; zuster, is het vandaag vrijdag?

Nee Coba, het is dinsdag. Ze gaat gelaten aan tafel zitten en gooit knopen in haar bakje.

Zuster, is het vandaag vrijdag?

Nee Coba, het is woensdag. Ze gaat een hondje kleuren tot het lijkt alsof het in een kuiltje poept.

Zuster is het vandaag vrijdag?

Het is vandaag donderdag Coba.

Zuster, is het vandaag vrijdag?

Ja Coba, het antwoord verheugt ook jezelf, vandaag is het vrijdag!

Coba begint te jubelen, dan ben ik vandaag jarig. Haar onderlip schuift verder dan al die keren ervoor over haar bovenlip en haar ogen veranderen in kleine sterren.

Coba is jarig, Coba is jarig.

We zingen voor haar uit volle borst Lang zal ze leven.

Elke week weer

.

 

een windmolentje –

het buurmeisje schittert

van het waaien

Read Full Post »

Je hoeft geen boodschappen te doen. Alles is er maar er zijn ook muren, dit stelde je eerder die dag al vast en ze komen op je af. Wat een enge muren, je kijkt eens naar de bierflesjes op het aanrecht. Er staan ook twee lege potjes. Dag muren, zeg je, ik vond zojuist een doel.
De enorme tas rammelt gezellig met je mee naar de passage waar je, terwijl je de potjes in de glasbak gooit, even een flashback hebt. Een jaar of 20 geleden waren er van die dagen dat je het gooien van flessen in de glasbak als je enige uitje ervoer. Bah! herneem je jezelf en gedecideerd stap je op het volgende doel af. Bierflesjes inleveren. Het zijn er drie en bij elk flesje stel je jezelf voor dat je een fles in de zee gooit. In het eerste flesje stop je een denkbeeldig briefje waarop staat: Lieve vinder, als je dit briefje hebt gelezen dan weet je dat er ergens op de wereld iemand van je houdt. Op het tweede briefje schrijf je, Lieve vinder wat ben je mooi! Op het laatste briefje bedenk je de woorden: Lieve vinder, geniet van de tijd die je hebt en dan druk je op de groene knop en komt het briefje voor jezelf aan, 30 eurocent staat er op. Een mars, is het eerste wat in je opkomt Hmm, lekker, Marsman zou beter voor je zijn maar de mars wint.
In de gang waar het snoepgoed zich bevindt staan twee dames van je eigen leeftijd te praten. De ene dame is wat rood aangelopen, de andere dame lijkt een eerder gedropte stelling te verdedigen. Karma, hoor ik haar net iets te hard en vooral te zelfverzekerd benadrukken, handelt over schuld en straf.
Was je sterrenbeeld vis , je zou ontdaan zijn doorgelopen, de hele dag wat nerveus vanwege het idee om te pas en te onpas te kunnen worden gestraft, was je een stier, je zou het genegeerd hebben tenzij ze je heel expliciet bij het gesprek zouden betrekken en dan was je voorlopig ook nog niet weg. Als tweeling huppelde je er aan voorbij, even belangstellend doch al snel die oude bekende in het vizier krijgend. De leeuw zou de schouders ophalen, zich er volledig van bewust enkel goed karma op te bouwen, immers … Kreeft, ach, je zou het niet eens horen. Maagd, met lichte gêne zou je voorbij schuifelen. Als boogschutter had je vast wel een pijltje op je boog, de schorpioen wrong zich vriendelijk doch zeer beslist door de twee, van hun omgeving afgesloten, dames heen en zou bij het zien van de verontwaardiging op de gezichten grinnikend opmerken, karma dames. De steenbok zou wellicht iets denken als mens ga nu eens opzij en de waterman zou het tafereel gadeslaan, er iets van opsteken en er iets van denken maar daar zal je als buitenstaander weinig van merken. Je ben een ram en karma is puur toevallig een van je stokpaardjes. Niet dat je altijd vol vuur overal op af stapt, je werd ouder en leerde je lessen maar als het woord straf valt …..
Karma is iets ingewikkelder dan wat ik u net hoor zeggen, hoor je amper een minuut later jezelf zeggen. Oh, zeggen de dames en doen een stap opzij wat je met gemak kunt interpreteren als een uitnodiging om erbij te komen staan. Wat is volgens u dan karma? vraagt de meest vurige vrouw en je vertelt dat karma heeft te maken met handelingen, oorzaak en gevolg en dat het wat minder voor de hand liggend in elkaar zit dan veel mensen denken. Je legt het uit aan de hand van een sudoku. Kijk, zeg je, als je een sudoku invult en pas op het laatst ontdekt dat je een drie in moet vullen terwijl er in het rijtje al een drie staat, dan heb je te maken met oorzaak gevolg. Je deed ergens iets fout. Deze fout kun je herstellen door na te gaan waar je een verkeerd cijfer plaatste. Je deed het zelf fout. Bemoeide iemand anders zich ook met je sudoku dan kan het best zijn dat de fout door de inmenging van de ander ontstond. Dat maakt hier niet zoveel uit. De fout is te herstellen. Je kunt er hooguit over bakkeleien, wat mopperen; het is jouw schuld, nietes, de jouwe maar je weet al dat de fout is op te sporen. In het dagelijkse leven gaat het net zo. Soms weet je meteen dat je zelf niet sportief was of te bot, dat kun je rechtzetten. Weer andere zaken zijn gecompliceerder, we hebben allemaal onze eigen opgedane ervaringen en karakters. De een zal de sudoku alsnog oplossen en de ander zal hem verfrommelen. Als je spreekt over schuld en straf, dan is er dus ook beloning, zelf kies ik er voor om het momenten te noemen waarop je een inzicht kunt verwerven over jezelf of een situatie. Soms moet je daarvoor terug in je jeugd of naar een of ander voorval en een enkele keer ligt het keurig op een dienblad voor je neus. Het is een kwestie van reflecteren nu en dan en niet te snel oordelen, over jezelf noch anderen.
De ene dame luistert aandachtig, knikt begrijpend en reikt een meisje afwezig de pepermunt aan waar ze om vroeg, de andere dame heeft haar kleurrijke sjaaltje vol knoopjes gelegd en staat ze er nu weer uit te peuteren. Ze kijkt wat sip. Ik ken de sudoku niet. aarzelt ze maar misschien snap ik het. Heb je een ander voorbeeld, iets wat dichter bij eh, het dagelijks leven komt.
Jawel, zegt de ram op haar stokpaard en vertelt over een vrouw die hulp vroeg aan een vriend maar deze hulp niet kreeg. Hier was ze erg verbolgen over omdat het een wrange kwestie betrof. Ze ontvriende daarom de vriend op Facebook. Voor haar was dat slechts een signaal. Facebook is immers niet meer dan een fractie van wat het leven is, ze vond absoluut niet dat ze hem ermee uit haar leven gooide. Integendeel, ze hoopte dat die vriend nu begreep dat hij haar gekwetst had en dat hij na zou denken over zijn veel te harde néé. Dit doet hij niet, hij is zó kwaad dat hij nare dingen over haar rond vertelt en ze ziet haar bedoeling volledig de mist in gaan. Herstellen kan ze het niet want hij toont zich dermate negatief dat ze trekjes in hem ontdekt waarvoor ze terugdeinst.
Deze situatie heeft voor allebei gevolgen. De in zijn ego gekrenkte vriend zal vanaf dat moment met enige regelmaat moeten liegen. Ze zullen naar haar vragen en hij zal geconfronteerd worden met het feit dat hij hulp weigerde zonder eerst eens te vragen wat er precies aan de hand was. Het is aan hemzelf of hij bereidt is om er eens goed over na te denken en te erkennen dat hij niet goed heeft gehandeld.
Degene die hulp vroeg krijgt ook situaties op haar pad. Het kan zijn dat ze daardoor inziet dat ze het misschien anders aan had kunnen pakken of dat ze te maken heeft met een dieper liggende oorzaak en daar simpelweg geen invloed op kan uitoefenen. Misschien moet ze leren te vertrouwen op dat karma. Karma is namelijk niets anders dan een soort van rangschikken van gebeurtenissen en dat voltrekt zich op meerdere manieren. De eenvoudige en voor de hand liggende manier en de meer ingewikkelde.
Je begint jezelf nu een beetje vervelend te vinden en zwijgt. De dames zijn ook stil. Het sjaaltje is helemaal uit de knoop, ze wrijft het nu glad omdat het gekreukt is. De andere dame is je informatie aan het verwerken, dat zie je aan heel haar houding en je weet al dat er een vraag gaat komen.
Dus met schuld en straf heeft het niet te maken? ze hakkelt een beetje.
Niet zo het vaak gebruikt wordt in elk geval, klink je stellig, want aan dat antwoord heb je zelf ook meer, dat weet je best. Stel je komt uit een gezin waar het ene kind werd opgevoed als een soort assepoester terwijl het andere kind op handen werd gedragen als een prinsje. Je hoeft er geen psycholoog voor te zijn om te begrijpen dat beide kinderen zich anders zullen ontwikkelen. Je kunt dan wel zeggen dat wanneer er later nare dingen gebeuren het de schuld van de ouders is maar die hadden ook weer ouders en die ook. Ergens moet het natuurlijk ophouden om schuldigen te zoeken en met de vinger te wijzen. Verstandiger is het om voor jezelf uit te dokteren hoe iets in jezelf en anderen zo zou kunnen zijn gegroeid en dan de verantwoordelijkheid voor je eigen deel te nemen.
Op dat moment veranderen we in drie vrouwen die elkaar volledig snappen. Het gesprek gaat nog even over wat er vanavond op het menu staat en je biecht op dat je enkel een mars wilde gaan kopen. Sorry dat ik jullie lastig viel met een monoloog, zeg je gedwee.
Ze wuiven je twijfel weg en zeggen ervan geleerd te hebben.
Buiten staat een man die meteen op je af komt gelopen. Ik hoorde u net praten, zegt hij, u zou een avondje kunnen komen vertellen over karma. Wilt u dat?
Ja maar, ik weet niet zoveel van karma.
Excuseer, ik heb u horen praten, zojuist, met die twee dames. Uw vergelijking met de sudoku. Ik denk eigenlijk dat u een keur aan voorbeelden voorbij kunt laten komen, heb ik dat fout?
Dat komt uit mezelf, aarzel je, ik weet niet eens zeker of ik het goed zie.

Hij glimlacht begrijpend. U ziet het uitstekend, zegt hij en overhandigt je een kaartje.
Pas als je thuis bent merk je dat je de mars vergeten bent. Het flessenbonnetje komt samen met het kaartje tevoorschijn. Je hebt geen zin om terug te gaan en loopt naar de boekenkast; dan toch maar Marsman

Read Full Post »

Haiku, gedichten, het is lood om oud ijzer, mompelt de man en kijkt me ernstig aan, over de bril heen die op zijn neus is gezakt. Waarvan dan haiku het lood is, laat hij er direct op volgen.
Dat treft, reageer ik, lood is tegenwoordig meer waard dan ijzer.
Jaja. Geef me de waterpomptang eens aan, klinkt het wat dof nu zijn hoofd verdween in het aanrechtkastje. Al snel duikt hij weer op. Gefikst, draait u de kraan maar eens open..
Dit is nou pure poëzie, lach ik, verrast ook want het water komt uit de afvoer in plaats van uit de kraan.
De loodgieter schuift zijn bril omhoog en schudt het hoofd.
Nee, zegt hij en zucht eens diep, dit is een fout en die ga ik herstellen.

de film
steeds vaker
al gezien

Read Full Post »

Elke ochtend zit ik een uur of langer op de bank. Soms zit ik er zo lang dat ik weiger om nog langer te blijven zitten, dan ga ik stofzuigen, wassen en andere huishoudelijke dingen doen. Of ik stap in mijn auto en ga ergens heen. Het zijn de momenten waarop ik een hekel heb aan de bank en het leven dat bij die bank lijkt te horen.

Elke ochtend begin ik opnieuw en kijk ik met een frisse blik naar alles wat toch echt hetzelfde is als gisteren en al die dagen daarvoor. Aan alles om me heen kleeft een verhaal en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een merel uit de vijver drinkt. Ik zie de vitrage licht bewegen en de buurvrouw langskomen. Ze wordt nu echt oud, ze draagt al 10 jaar een paars tasje met zich mee en langzaam maar zeker kwam dat tasje steeds dichter bij de grond te hangen. Ik zie haar bij me naar binnen spieden, terwijl ik mijn gedachten plooi in een boekje dat ik op de kop tikte op een rommelmarkt. Het huis is nooit stil. Alles in en om me heen leeft en de zon tovert met haar licht steeds opnieuw een iets andere kamer. ’s Morgens of ’s avonds, het huis en de zon kunnen goed met elkaar overweg en ik mag dat zien. Een enkele keer komt er een liedje langs gefloten, een fluitende buurman, als hij alweer weg is blijft het liedje nog even hangen. Mijn gedichten ontstaan eenvoudig maar zouden niet ontstaan als ik me deze vrijheid om lekker lang op die bank te zitten niet gunde. Bij de overburen is de glazenwasser bezig, ergens in de straat wordt een waterleiding gerepareerd. Twee jongens rennen naar school. Ik verzand in gedachten die niet goed voor me zijn en begin opnieuw. Dat is een privilege, dat steeds opnieuw kunnen beginnen in mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, ik weet niet waaraan ik het te danken heb maar ik ben dankbaar. Ineens hoor ik dat ik zing, nou ja, zoemen is het meer. Tijd om op te staan en de bank de bank te laten. Niet zoemen. Leven.

hoe de zon

en dan weer de wolken

het zicht bepalen

Read Full Post »

Wat fijn dat je naam met een T begint. Geen enkele andere tante hoeft zich aangesproken te voelen. Vanmorgen heb ik na liggen denken over het geloof. Geloof is iets van jezelf vind ik. Je mag het een ander niet opleggen.
Vroeger maakte je prachtige kleertjes voor mijn poppen. Je was naaister van beroep en dat kon je aan die kleertjes wel zien. Zelf droeg je nonnenkleding maar dat zag ik niet, of misschien moet ik schrijven, ik zag het wel maar het overheerste niet. Wat ik zag was je bril met daarachter die ogen van je, daar stond in: Ik ga je blij maken. Oké, het boezemde ook wel wat ontzag in, je habijt.

Geloof is iets van jezelf, wat een vreemde gedachte om mee te ontwaken. Jij was gelovig, een bruid van God.
Ik heb ook nonnenkleding gedragen. Eén keer. Het staat je goed, je zou ook non moeten worden, zei je. Je lachte erbij .De buurvrouw grapte, ik zou je niet herkend hebben als je die schoenen niet gedragen had.
Nee, je legde me niets op en daarom was het fijn als je op bezoek kwam. Op een dag ging je burgerkleding dragen, dat mocht van de kerk… Ik herinner me je prachtige mantelpakjes. Je zag er altijd uit om door een ringetje te halen.
Vaak heb ik me afgevraagd of je gelukkig was. Soms was je misschien eenzaam? Was non worden een vrije keuze?
Je hoeft geen antwoord te geven.
Ik zou willen dat iedereen besefte dat het waar is wat ik vanmorgen dacht. Niemand heeft het recht je af te dwingen van dezelfde, of op dezelfde manier van God te houden.
Geloof is iets van jezelf!
Ja tante T, daar geloof ik stellig in en de kleertjes die je maakte voor mijn Barbie heb ik nog.
Liefs,
Je nicht J

 

heel voorzichtig
even omzien, de uren
uiteen geschoven

Read Full Post »

Zo’n 14 jaar geleden, we woonden nog maar net waar we nu nog wonen, was er een kringloopwinkel bij het winkelcentrum waar ik elke dag wel even binnen wipte. De sfeer was er gemoedelijk en het zag er gezellig rommelig uit, er viel een hoop te snuffelen. Bovendien werkten er een paar vriendelijke mannen die altijd in waren voor een gesprekje en vaak lieten blijken dat ze oog hadden voor hun klanten. Soms haalde een van de mannen als ik binnenkwam bijv. een oude pop achter de toonbank tevoorschijn omdat hij wist dat ik die verzamelde. Die had hij dan voor me apart gehouden en ook bij andere spulletjes waarvan hij wist dat ik ze leuk zou vinden deed hij dit.
Op een middag wandelde ik er weer eens binnen en trof ik de mannen aan tijdens een pauze. Ze zaten met z’n vieren op een net binnen gebracht bankstel aan de koffie. Een grote stevige kerel die me soms wat angst inboezemde omdat hij je nogal streng kon toespreken, een mager kereltje waarover ik later hoorde dat het niet bepaald een heilige was en twee mannen waarvan ik er een nog regelmatig zie en die andere af en toe. De leidinggevende – toch wel de liefste van het stel – was niet aanwezig.
Jullie zitten zo gezellig bij mekaar, zal ik jullie eens een verhaal vertellen? vroeg ik.
Ja! Doe dat maar eens, zeiden ze eensgezind in koor, meer voor de grap denk ik dan dat ze het meenden.
Goed, zei ik en begon over een oud vrouwtje te vertellen dat bij een kringloopwinkel door het raam naar binnen stond kijken. De winkel was nog niet open en toen hij geopend werd schuifelde ze, zo snel als haar krakkemikkige lichaam haar dat toestond, naar binnen. Met haar schoot een grote, stevige vijftiger mee naar binnen. Overduidelijk een handelaar. Ook hij had, over de schouder van het vrouwtje heen, naar binnen staan kijken. Terwijl het dametje naar de plank met beeldjes schuifelde overzag de man de winkel en liep toen haar kant uit. Precies op het moment dat het dametje beverig haar hand uitstak om een beeldje te pakken, griste hij het voor haar neus weg.

Oooooooooh, zeiden de mannen.

Het vrouwtje pinkte beduusd een traantje weg. Ze scharrelde nog wat rond bij de kleding en begaf zich naar de uitgang. Ook de man was klaar met zijn zoektocht en plantte het door hem weggegriste beeldje op de toonbank.
Wat moet me dit kosten? vroeg hij bars.
Meneer, voor u 45 euro, zei de man bij de kassa.
Het dametje hoorde dit omdat ze op een afstandje stond af te wachten wat haar dat prachtige beeldje gekost zou hebben. Ze haalde berustend haar schouders op, dit was toch te duur voor haar geweest, dacht ze. Dat maakte het verlies een beetje minder erg.
Ik vind 45 euro veel te veel, mopperde de handelaar, ik geef er 5 voor.
Nee, 45, het is een antiek beeldje meneer, het is zijn geld waard.
Dan laat maar.
De man liep het dametje nog niet omver toen hij pissig de winkel verliet.
Het dametje groette met een zachte stem de verkoper en wilde nu ook de winkel verlaten maar hij stapte snel op haar af. U kunt het beeldje nu kopen. Ja, antwoordde het dametje, maar 45 euro is echt te veel voor me.
O, zei de verkoper, maar u mag het voor 1 euro hoor.
Echt waar?!

Ja, zei de verkoper, ik heb wel gezien hoor wat er daarnet gebeurde .
Het dametje drukte het beeldje tegen haar borst en vertelde dat ze als kind precies hetzelfde beeldje van haar vader had gekregen en hoe ze gehuild had toen het stuk was gevallen.
Dolgelukkig verliet ze de winkel.

Einde.

De grote – mij soms angst inboezemende – kerel stond op en sloeg zijn armen om me heen. Dit hedde ter plekke bedacht hè? snotterde hij.

Read Full Post »

Older Posts »