Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tulpen’

Misschien is elke willekeurige andere dag een betere dag om
te doen waar je faalangst van krijgt.
Gebruik op maandag de wc bril als toetsenbord en speel Chopin voor het publiek in de pot.
Vertel de sperziebonen dinsdag over je reis naar het Egypte van je fantasie.
Stroop de mouwen van zijn jas op nu het woensdag is en hij hem toch niet draagt.
Zeg beleefd tegen de hangende tulpen dat ze hun beste tijd hebben gehad. Waarom aarzelen, het is donderdag.
Zeg de postbode dat je van hem houdt, het is vrijdag, treffender dan op zo’n moment kan het niet meer.
Knuffel een voorbijganger, het is zaterdag en kus dat gezicht in de winkelruit, de winkel is gesloten.
Het is zondag. Je overleefde al die maffe handelingen, ga het podium op.
Het kan niet fout gaan omdat je nu weet dat je publiek in de wc drijft, sperziebonen eet, naar jouw Egypte zou willen en de postbode, de voorbijganger en zijn jas
ze houden ook van jou.
Koop nieuwe tulpen.

Advertenties

Read Full Post »

 

 

toen ik oefende

het tekenen van tulpen

op lege lijntjes

hij het schrift inwandelde

en plaats nam tussen hen in

 

hier ben ik, zei hij

al was het dan met mijn pen

ik zag hem zitten

 

niets van een bloem

heeft hij, schreef ik onder

mijn tulpen

niets van jong, pril groen

 

zijn oude aders

klopten bij de slapen

van zuinige taal

 

in zijn ogen

droegen twee andere ogen

wat van het kijken

 

toen ik de tulpen

tot weloverwogen schetsen

opwaardeerde

zag ik zijn glimlach, dat mild

maar onverbiddelijk afkeuren

 

hij trilde

doe aan beefbeheersing

zei ik

 

hoe kan ik een illusie schetsen

als hij steeds beweegt

Read Full Post »

zie toch

onze snel gevulde kinderhanden

hoe oud ze werden

 

hoe vatbaar ze bleven

voor het koortsachtig gevonden worden

 

Read Full Post »

regen verlangt naar me

onkruid zoekt me

tulpen vinden mij

 

zo heb ik gedacht

de werkelijkheid te schikken

 

en mocht er

enkel de kou zijn

die me hierna nog rest

dan schrijf ik me

een warm vest

 

Read Full Post »

Jaren geleden schreef ik een haiku over tulpen. De tulpen stonden zo schitterend in de vaas, ik moest er gewoon iets over kwijt, maar de haiku ontstond niet zomaar. Ik benoemde de kleur, zelfs het aantal,  materiaal en vorm van de vaas, de plek waar zij stonden, de schaduw die zij wierpen op de muur. Geen enkele haiku stemde me tevreden. De volgende ochtend zag ik dat de tulpen waren gaan hangen en daar was hij:

van de tulpen

zijn ook de schaduwen

gaan hangen

Bij een haiku over kerstrozen ging het precies zo. Ik kocht de twee kerstrozen allebei in dezelfde winkel, ze stonden in dezelfde huiskamer, kregen dezelfde zorg en toch ging er een dood terwijl de andere kerstroos mooi vol bleef doorbloeien.

Ik noteerde:

dezelfde plantjes

dezelfde zorg

een stierf

Hier was ik niet tevreden over, het is immers niet meer dan een opsomming, een oorzaak gevolg praatje. Op allerlei manieren probeerde ik samen te vatten wat er gebeurde en waarom het mijn belangstelling had.  Pas toen ik het dode plantje weg ging gooien borrelde spontaan de haiku op waar ik wel tevreden over kon zijn;

het ene plantje

vaarwel gezegd, het ander

water gegeven

Wat vaak in de weg staat bij het schrijven van een haiku is de poging het precies zo te willen vertellen als het is. Het is zo mooi, zo veelzeggend ook, dat de ene plant onder dezelfde omstandigheden het aflegt terwijl die andere plant juist floreert. Hoe komt dat? Waarom is het, ik wil er over brainstormen. Het de lezer tonen. Maar de vorm dwingt me tot het kiezen van een essentie.  De lezer was er niet bij en kent dus de omstandigheden niet,  hij  zal misschien de schouders ophalen, het herkennen of denken, tja, zo kan ik het ook. Als dichter kun je niet veel anders doen dan weglaten wat er niet of nauwelijks toe doet en hopen dat je, iets van wat je ervoer over kunt dragen, zonder het op te dringen of al te veel te benoemen waardoor de lezer een eigen interpretatie wordt ontnomen.

Soms ontstaat een  haiku zomaar ineens, je loopt ergens, ziet iets en hopla, daar is hij, en er is vrijwel altijd een al dan niet bewuste link met iets wat al in je zat. Vreugde, verdriet, ervaringen. Er de tijd en de ruimte voor nemen om te proberen de essentie te pakken  levert de meest fraaie kleinoden op en soms komt er iets heel anders tevoorschijn dan hetgeen je in eerste instantie zag en met een beetje geluk ben je een inzicht rijker.

zoals die blaadjes

tot bewegen aangezet

de wind verraden

Een goede lezer, iemand die de tijd neemt, stil kan zijn voor een moment om het geschrevene op zich in te laten werken, linken durft te leggen met het leven, het eigen leven, kan aan die paar woorden zoveel hebben. Is het niet voor een lach of een beeld, dan toch voor een piepkleine aardverschuiving in het denken. Een goede haiku is geen vingerhoedje vol emotie maar een observatie, dat vingerhoedje ontstaat in de lezer zelf.

Maar zoals met alles, men moet het willen, zich er voor open willen stellen. Kunnen aanvaarden dat er achter het gedicht iemand zit die het met de taal – zowel als met datgene wat gezien wordt en de lezer –  heel goed voor heeft. Een dichter die zich klein maakt om toch vooral niet  tussen de lezer en het moment in te staan. Elke goede haiku is een klein geschenk en de schrijver ervan zal de lezer die er van geniet als een geschenk aanvaarden.

Read Full Post »

tulpen

Read Full Post »