Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tijd’

net toen ik aan de wereld wilde vragen waarom ik eigenlijk was uitgenodigd om te komen leven zag ik een rood geschilderde, houten kerk op een wankel tafeltje staan. De deuren zwaaiden uitnodigend open. Als in een roes trok ik mijn gele poppenlaarzen aan en stapte naar binnen.

Helemaal vooraan nam ik plaats op een bank waarvan je aan het hout kon zien dat er al behoorlijk wat houtwormen mij voor waren gegaan .

Er plakten duivenveren op de vloer en tegen de wanden.

Dankjewel, klonk plotseling een vriendelijke mannenstem.

Waarvoor? vroeg ik, in alle bescheidenheid denkend aan de vraag die mij hier bracht.

Dat je naar binnen durfde te komen, de stilte gele laarsjes bracht en nieuwsgierigheid, luidde het antwoord.

Devoot boog ik het hoofd. Pas toen de mannenstem me vriendelijk vroeg of ik wellicht de duivenveren wilde opruimen werd ik even te groot voor het kerkje. Al snel dacht ik echter het verzoek als een antwoord op mijn vraag te mogen begrijpen

Ik was uitgenodigd om te zijn wie ik ben, soms argeloos, soms nieuwsgierig en altijd geschikt voor wedervragen en het opgelegd krijgen van schijnbaar nutteloze taakjes.

bijna onvindbaar
als de zerk onder het mos
een verwaarloosd hart

Advertenties

Read Full Post »

tussen ons

en de buitenwereld

een ongelapt raam

.

 

tijdens het baden

schudt de merel diamantjes

uit zijn veren

.

 

 

stralend

legt de zon mijn talent

als huisvrouw bloot

Read Full Post »

Misschien is elke willekeurige andere dag een betere dag om
te doen waar je faalangst van krijgt.
Gebruik op maandag de wc bril als toetsenbord en speel Chopin voor het publiek in de pot.
Vertel de sperziebonen dinsdag over je reis naar het Egypte van je fantasie.
Stroop de mouwen van zijn jas op nu het woensdag is en hij hem toch niet draagt.
Zeg beleefd tegen de hangende tulpen dat ze hun beste tijd hebben gehad. Waarom aarzelen, het is donderdag.
Zeg de postbode dat je van hem houdt, het is vrijdag, treffender dan op zo’n moment kan het niet meer.
Knuffel een voorbijganger, het is zaterdag en kus dat gezicht in de winkelruit, de winkel is gesloten.
Het is zondag. Je overleefde al die maffe handelingen, ga het podium op.
Het kan niet fout gaan omdat je nu weet dat je publiek in de wc drijft, sperziebonen eet, naar jouw Egypte zou willen en de postbode, de voorbijganger en zijn jas
ze houden ook van jou.
Koop nieuwe tulpen.

Read Full Post »

Alweer een tijd geleden bevond ik me in een haikumoment. Met mijn fototoestel en de poppen, waar ik ‘iets’ mee heb, was ik het bos ingetrokken en daar was het, hét moment.
Ik herinnerde me een uitspraak van een zeer gedreven haikudichteres. Een haiku, zo stelde zij, wordt op een haikumoment geboren. Welnu; ik ging op een boomstronk zitten en trachtte het moment in 5 -7 -5 lettergrepen te vangen, het fototoestel hinderlijk bengelend om mijn hals en de poppen even vergetend. Al snel gaf ik het op, klapte mijn romantische bloemetjesboekje dicht en raapte mijn poppen bij elkaar.
In gedachten verzonken struikelde ik en viel, ik vroeg me af of dit wellicht voor een senryu-moment kon doorgaan.
Een uitgelaten hond snuffelde aan me en terwijl ik overeind krabbelde keek zijn baas op me neer. U bent gevallen,’ constateerde hij.
Ik knikte slechts. Of deze ontmoeting nog tot het senryu-moment behoorde of dat ik in een nieuw moment was aanbeland, was wat ik dacht
Een van mijn poppen lag in een wat onhandige pose in het struikgewas. De man en ik keken er naar en zochten vervolgens elkaars blik, hij met opgetrokken wenkbrauwen.
Ik leek hem een verklaring schuldig en hing het fototoestel wat meer in beeld, dat zou moeten volstaan. Ik bevrijdde de pop uit haar netelige positie en vervolgde mijn weg.
Een beetje nederig nu. Ik begreep wel dat de man mij voor thuis als een overjarige poppenmoeder in een anekdote zou verwerken.
Zo had ik achtereenvolgend een haikumoment, een senryu-moment en een anekdotemoment.
Het moment voor een aforisme leek me aangebroken.

bij de bushalte
zij bestudeert haar nagels
hij de rest aan haar

Read Full Post »

of de grond hem meer
dan dragen alleen aan zal reiken
ik stel me voor hoe hij zich verend waant
elke stap een aanslag op onverzettelijkheid
met aan het einde van de dag
een spoor dat zich niet toont

.

 

zijn vinger gebiedend opgeheven
dan weer de armen
bedachtzaam op de rug

Read Full Post »

de straat ligt open

als je komt kom dan

met de lift

.

je weet wel

die koker waarin je

naar beneden suizen kunt

.

ik had ze

een langer leven gegund

.

krokusjes

.

in de groenstrook voor het huis

staan ze te sterven

.

mama

.

breuken kan je feilloos

aanraken

.

vandaag vraag ik je

wie is nu eigenlijk

de richting kwijtgeraakt

wie van ons

zeg jij het eens

.

mama

.

de graafmachines rukten aan

de grond trilt tot diep in de voegen en kieren

van ons huiselijk denken

.

mama

.

mam

.

stilte leerde

hoe hij naar zichzelf

moet zwaaien

.

in lange

niet te peilen halen

wuift de tijd terug

Read Full Post »

In de hand

een levenslijn
fortuin

wat dagen die
zich laten plannen

al is het
steeds opnieuw
weer wennen

dat dit het is
en dus niet dat

laat staan
het begerenswaardig
andere
waarop hunkering
de hand op voorhand al
wist neergelegd.

Read Full Post »

Older Posts »