Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tijd’

 

We gaan ervanuit dat een haiku een pure observatie is. Dat dit niet alleen de natuur hoeft te betreffen maar ook over mensen kan gaan daar zullen we het intussen wel over eens zijn. Mensen maken ook deel uit van de natuur, of zal ik schrijven, het grote geheel. Ook jezelf kun je observeren, jaren geleden beweerde ik dit al en ik ben niet van dat standpunt geweken omdat ik uit ervaring weet dat dit waar is.
Een haiku komt soms niet voldoende tot zijn recht zonder er een kleine leugen in te verwerken. Zo kan een hij in de uiteindelijke haiku in werkelijkheid best een zij geweest zijn, een café was misschien een restaurant, een park een bos, een vlinder een mot.
Als dichter ben je uitgerust met een – voor velen nog groeiend – vermogen om situatie, beleving, taal en gevoel te vatten in het 5-7-5 schema n indien mogelijk liever nog korter. De kunst is om je te richten op de essentie. De essentie is vaak niet zozeer de locatie bijvoorbeeld, zelfs de personages spelen slechts een rol in wat de dichter met zijn scherpe blik waarneemt en zal willen neerzetten. Natuurlijk is de locatie niet onbelangrijk, er zal geen drankje geserveerd worden als je op een bankje in het park zit. Het moet allemaal wel kloppen wat je schrijft maar de werkelijkheid een beetje naar je hand zetten zodat de haiku aan zeggingskracht wint daar is niets mis mee.

Wat dan die essentie is, daar is al veel over geschreven en nagedacht en in feite is het heel eenvoudig denk ik. Als de haiku in een bundel met ultra korte verhalen staat en hij valt niet op, dan is de essentie niet overtuigend neergezet en staat hij terecht in die bundel, het bleef een verhaaltje. Staat hij in een dichtbundel van een gerenommeerde dichter en men zegt, dat is nog eens een kort gedicht van hem (of haar!) dan is de lezer óf onvoldoende op de hoogte van de vorm, óf de haiku mist de juiste essentie. Die essentie betreft – voor mij dan toch – een met het geobserveerde beeld meegelift inzicht. Het inzicht wordt niet meegedeeld, het zit in wat de dichter zag en zo wist te verwoorden dat het onmiskenbaar plaats nam op een onzichtbaar bankje tussen de regels. Het dient zich zelf aan en zowel de dichter als de lezer kan er iets van opsteken. Feit is dat de stem van de dichter er zo weinig mogelijk in doorklinkt.
Van de beste haiku – dit denk ik wel eens – is bijna niet vast te stellen wie hem schreef omdat de schrijver zich dienstbaar wist te maken, ondergeschikt aan wat zich aanbood.
Een dankbare taak toch, jezelf transformeren tot een dienaar van iets groters. Een geheel waarvan we allemaal op een eigen bescheiden manier deel uitmaken.

.

nu het weg is
zie ik het vlindertje pas
dat voor me uitvloog

Advertenties

Read Full Post »

 

schaam je zeggen ze soms
houd je toch eens in
denk ook eens aan je ma
maar ik bedoel het niet zo kwaad
ik moet zo om je lachen

.

vanmorgen
toen je me in gevechtshouding
opwachtte in de gang
met je scheerkwast in de aanslag
of laatst
je noemde aardbeien globetrotters
die alle talen overzwijgen

.

we ruilden zo lijkt het
van leeftijd pa en ja
ik kan er goed mee leven

.

afscheid nam ik al toen je
mijn dinky toys begon te bietsen
de kater in zijn oren beet

.

toen ik je op het toilet moest helpen
je mij mijn vreemde handen verweet
steeds vaker vroeg waarom je zoon je
zo nodig moest verlaten en praten
je er niet meer van kon overtuigen
dat ik je enige echte

.

toen al
ja toen al pa

Read Full Post »

ben je ziek

vraag ik een plantje

je ziet zo wit

Read Full Post »

een kleine vrijheid

toen je de bomen een voor een
met wortel en al in een grond hebt gepoot
waarvan je dacht dat zij er thuishoorden
– geen boom hoort op een sokkel –

toen je de wolken het wolkzijn teruggaf
bloemen het bloemzijn, namen hun klank

een graf het geduld van tranen

dat je langzaam ouder
het meisje een tekening aanbood
een lijnenspel van kracht geworden

toen je
uit je ouderlijk vel gekropen
terug in je jeugd gestapt
de tijd een hand gaf en bedankt zei

bedankt voor wat je naliet
het spijt me dat ik jou onvoldoende
heb geboeid maar
het is waarom ik ben gegroeid

verwacht van mij wat ik kan geven

Read Full Post »

wat mag ze blij zijn

niemand kent haar
niemand kent het venijnige staartje
het scheve portret in haar maag

en waarom zou ze het
aan wie dan ook vertellen

wie luistert er naar een zomer
die zich al op de valreep bevindt
wie speelt er vandaag de dag nog
met een kind dat zich geen uitweg wist te banen
meer van vermanen weet
dan eens de moeder
de vader

het meisje

wie spelt er de naam correct
die zij zichzelf toebedeelde

niemand
en ze wist wie er wat verspeelde
zojuist stelde ze het vast

warm van ontvangst is haar spiegel
blij en verrast
haar hart

Read Full Post »

Read Full Post »

Read Full Post »

Older Posts »