Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘stilte’

er zijn wonden

die om aandacht vragen

er knagen steken

aan mijn brein

.

ach nee, ik kan geen dagen achtereen

me luchtig door wat pijn doet slaan

me nergens verbergen noch tevoorschijn piepen

in een kleedje waarin men mij verstaat

.

ik spreek intern met grote geesten

die zaadjes poten in wat ik denk

en soms schenk ik de leegte bij

met een elixer dat doet groeien

en beseffen ook

.

de hoogste hemel

ligt binnen handbereik

naast de venijnige pijntjes

het gedesillusioneerde deel

.

waar ik toegeef

soms te treuren of juist ontken

dat ik – zo spaarzaam blij –

toekomst zie in iets

wat al gestorven lijkt

.

zo trouw is alles

aan de vrouw die in me naar

dat alles kijkt

Advertenties

Read Full Post »

Elke ochtend zit ik een uur of langer op de bank. Soms zit ik er zo lang dat ik weiger om nog langer te blijven zitten, dan ga ik stofzuigen, wassen en andere huishoudelijke dingen doen. Of ik stap in mijn auto en ga ergens heen. Het zijn de momenten waarop ik een hekel heb aan de bank en het leven dat bij die bank lijkt te horen.

Elke ochtend begin ik opnieuw en kijk ik met een frisse blik naar alles wat toch echt hetzelfde is als gisteren en al die dagen daarvoor. Aan alles om me heen kleeft een verhaal en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een merel uit de vijver drinkt. Ik zie de vitrage licht bewegen en de buurvrouw langskomen. Ze wordt nu echt oud, ze draagt al 10 jaar een paars tasje met zich mee en langzaam maar zeker kwam dat tasje steeds dichter bij de grond te hangen. Ik zie haar bij me naar binnen spieden, terwijl ik mijn gedachten plooi in een boekje dat ik op de kop tikte op een rommelmarkt. Het huis is nooit stil. Alles in en om me heen leeft en de zon tovert met haar licht steeds opnieuw een iets andere kamer. ’s Morgens of ’s avonds, het huis en de zon kunnen goed met elkaar overweg en ik mag dat zien. Een enkele keer komt er een liedje langs gefloten, een fluitende buurman, als hij alweer weg is blijft het liedje nog even hangen. Mijn gedichten ontstaan eenvoudig maar zouden niet ontstaan als ik me deze vrijheid om lekker lang op die bank te zitten niet gunde. Bij de overburen is de glazenwasser bezig, ergens in de straat wordt een waterleiding gerepareerd. Twee jongens rennen naar school. Ik verzand in gedachten die niet goed voor me zijn en begin opnieuw. Dat is een privilege, dat steeds opnieuw kunnen beginnen in mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, ik weet niet waaraan ik het te danken heb maar ik ben dankbaar. Ineens hoor ik dat ik zing, nou ja, zoemen is het meer. Tijd om op te staan en de bank de bank te laten. Niet zoemen. Leven.

hoe de zon

en dan weer de wolken

het zicht bepalen

Read Full Post »

de straat ligt open

als je komt kom dan

met de lift

.

je weet wel

die koker waarin je

naar beneden suizen kunt

.

ik had ze

een langer leven gegund

.

krokusjes

.

in de groenstrook voor het huis

staan ze te sterven

.

mama

.

breuken kan je feilloos

aanraken

.

vandaag vraag ik je

wie is nu eigenlijk

de richting kwijtgeraakt

wie van ons

zeg jij het eens

.

mama

.

de graafmachines rukten aan

de grond trilt tot diep in de voegen en kieren

van ons huiselijk denken

.

mama

.

mam

.

stilte leerde

hoe hij naar zichzelf

moet zwaaien

.

in lange

niet te peilen halen

wuift de tijd terug

Read Full Post »

bedrogen uitkomen
heeft iets muzikaals
.
het klinkt bijvoorbeeld naar de
vijfde symfonie van Beethoven
.
het heeft ook iets onvoltooids
iets waar je net niet op kunt komen
 .
ook al ben je leeg als een
juist geleegde grijsbak
je voelt je gevuld met proppen
papier waarop de stilte lawaai maakt
.
soms zou je alles willen herscheppen
zelfs het kind dat een deel van jezelf is
.
vroeger waren de wolken
groots en ongevaarlijk
.
nu ben je bang
voor de lucht om je heen

Read Full Post »

als eerder
heb je over eenzaamheid
nagedacht

.

hoe, denk je nu
geef ik het een hondje
een kat of een kennis
met verstand van doorbreken

.

was je een agent
je wist het
je schreef bekeuringen uit
aan eenzelvige, ongeluk zoekende
lotgenoten van de mensen die je nooit vragen
iets aan hun tijd te doen

.

maar je mag ook, zeg je, gewichtig
kauwend op je pen
in plaats van betalen een bezoek brengen
aan iemand die je niet verwacht

Read Full Post »

Grafsteen, beweeg U!

hoor, mijn klacht komt aanhuilen,

als de herfstwinden!

 

Basho

Uit: Haiku een jonge maan

 

 

 

Oh ja, die machteloosheid. Ik denk me volledig in de dichter te kunnen verplaatsen en zie door en over grenzen heen, van mens tot mens, de gelijkenis, een verbindende kracht. Iets zo te verwoorden dat een lezer eeuwen later kan denken, ja, zo voel ik het soms. Als ik bij het graf van mijn ouders sta, verdrietig ben, boos of machteloos dan wil ik dat die steen beweegt, omdat ik een antwoord wil, een reactie. Ergens moet er toch een plek zijn die het dagelijkse argumenteren en geruststellen overstijgt, een plek waar een dierbare ligt of de dierbare van iemand anders. Een plek die zich er uitstekend voor leent om het er uit te schreeuwen van ellende. Niet met de stem maar met het vergelijk van die hevige herfstwinden. Die wind die soms het hart en de geest zo volledig op de kop zet. De grafsteen zal niet bewegen, dat maakt het hopeloos en troostend ineen. Troostend omdat de dichter wel weet dat de grafsteen niet zal bewegen maar desondanks een klankbord is. Een klankbord waaraan geen mens soms kan voldoen.

Read Full Post »

het is nacht en

er vielen geen bommen

de tijd is voortvluchtig

een vrouw predikt angst en beven

 

over verzendkosten spreekt niemand

en dat terwijl ik zeggen wil

dat één postzegel volstaat

 

in mijn geheime kamer

ligt iets te wachten op de envelop

geadresseerd aan het dagelijks leven

 

wie begrijpt zoiets

 

het is nacht

een stem op tv spreekt

over mein kampf

 

 

dit is mijn kamp, schrijf ik

in het boekje op mijn schoot

 

de kamer waarin ik het hoofd schud

heel het huis daaromheen

 

en het gaat om dat eromheen

geloof me

 

Read Full Post »

Older Posts »