Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Spiritualiteit’

Wat fijn dat je naam met een T begint. Geen enkele andere tante hoeft zich aangesproken te voelen. Vanmorgen heb ik na liggen denken over het geloof. Geloof is iets van jezelf vind ik. Je mag het een ander niet opleggen.
Vroeger maakte je prachtige kleertjes voor mijn poppen. Je was naaister van beroep en dat kon je aan die kleertjes wel zien. Zelf droeg je nonnenkleding maar dat zag ik niet, of misschien moet ik schrijven, ik zag het wel maar het overheerste niet. Wat ik zag was je bril met daarachter die ogen van je, daar stond in: Ik ga je blij maken. Oké, het boezemde ook wel wat ontzag in, je habijt.

Geloof is iets van jezelf, wat een vreemde gedachte om mee te ontwaken. Jij was gelovig, een bruid van God.
Ik heb ook nonnenkleding gedragen. Eén keer. Het staat je goed, je zou ook non moeten worden, zei je. Je lachte erbij .De buurvrouw grapte, ik zou je niet herkend hebben als je die schoenen niet gedragen had.
Nee, je legde me niets op en daarom was het fijn als je op bezoek kwam. Op een dag ging je burgerkleding dragen, dat mocht van de kerk… Ik herinner me je prachtige mantelpakjes. Je zag er altijd uit om door een ringetje te halen.
Vaak heb ik me afgevraagd of je gelukkig was. Soms was je misschien eenzaam? Was non worden een vrije keuze?
Je hoeft geen antwoord te geven.
Ik zou willen dat iedereen besefte dat het waar is wat ik vanmorgen dacht. Niemand heeft het recht je af te dwingen van dezelfde, of op dezelfde manier van God te houden.
Geloof is iets van jezelf!
Ja tante T, daar geloof ik stellig in en de kleertjes die je maakte voor mijn Barbie heb ik nog.
Liefs,
Je nicht J

 

heel voorzichtig
even omzien, de uren
uiteen geschoven

Advertenties

Read Full Post »

net toen ik aan de wereld wilde vragen waarom ik eigenlijk was uitgenodigd om te komen leven zag ik een rood geschilderde, houten kerk op een wankel tafeltje staan. De deuren zwaaiden uitnodigend open. Als in een roes trok ik mijn gele poppenlaarzen aan en stapte naar binnen.

Helemaal vooraan nam ik plaats op een bank waarvan je aan het hout kon zien dat er al behoorlijk wat houtwormen mij voor waren gegaan .

Er plakten duivenveren op de vloer en tegen de wanden.

Dankjewel, klonk plotseling een vriendelijke mannenstem.

Waarvoor? vroeg ik, in alle bescheidenheid denkend aan de vraag die mij hier bracht.

Dat je naar binnen durfde te komen, de stilte gele laarsjes bracht en nieuwsgierigheid, luidde het antwoord.

Devoot boog ik het hoofd. Pas toen de mannenstem me vriendelijk vroeg of ik wellicht de duivenveren wilde opruimen werd ik even te groot voor het kerkje. Al snel dacht ik echter het verzoek als een antwoord op mijn vraag te mogen begrijpen

Ik was uitgenodigd om te zijn wie ik ben, soms argeloos, soms nieuwsgierig en altijd geschikt voor wedervragen en het opgelegd krijgen van schijnbaar nutteloze taakjes.

bijna onvindbaar
als de zerk onder het mos
een verwaarloosd hart

Read Full Post »

In de hand

een levenslijn
fortuin

wat dagen die
zich laten plannen

al is het
steeds opnieuw
weer wennen

dat dit het is
en dus niet dat

laat staan
het begerenswaardig
andere
waarop hunkering
de hand op voorhand al
wist neergelegd.

Read Full Post »

Zullen we, vroeg een lijn, mij schrijven
niet tekenen of trekken langs een liniaal
maar duiden in taal.

.
Wat bijvoorbeeld is een lijn
ben ik lang, nuttig, komt er een einde aan me.

.
Heb ik een oorsprong
was ik in aanvang een punt.

.
Zullen we een dans van me maken
ballet.

.
Zou je de wereld willen tonen
hoe gespannen ik kan zijn en
als ik je mezelf toewerp
zal je dan de redding begrijpen?

Read Full Post »

waar was je

vraag ik en schrijf

hier

Read Full Post »

mijn zwager zegt
dat de gouden regen
kanker heeft
hij wijst de knoesten aan
waaraan hij dit kan zien

en de prunus zegt hij
krassend in de stam
is dood, morsdood

de tuin is een verraderlijke
plek om in te toeven
er heerst dood en verderf
als ik mijn zwager geloven moet

mijn zwager gaat graag aan de haal
met niet te toetsen kennis
altijd met een stem
waarin ik de verveling hoor en
twijfel, onmiskenbaar twijfel

hij heeft, zegt hij,  een extra oor
waarmee hij naar gebreken luistert

soms breekt plots
in hem het licht en komt
in stralen door
mijn tuin biedt hem
daar ruimte voor

Read Full Post »

een slaapkamerraam

van het huis aan de overkant

vat de herfst samen

 

het raam

weerspiegelt

de herfst

 

 

het terras

een grijze hemel

in de ochtenddauw

 

overleden

in de grond waarin hij

werd gepoot

 

langzaam maar zeker

staat hij zijn blad af

rest hem  zijn takken

 

ook bij de buren

een dekentje van gele

herfstbladeren

 

soms woon ik er

in het glazen huisje

in de boekenkast

Read Full Post »

Older Posts »