Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Spiritualiteit’

wie zaait toch steeds

al dat woekerend groen

tussen de planten

Advertenties

Read Full Post »

Elke ochtend zit ik een uur of langer op de bank. Soms zit ik er zo lang dat ik weiger om nog langer te blijven zitten, dan ga ik stofzuigen, wassen en andere huishoudelijke dingen doen. Of ik stap in mijn auto en ga ergens heen. Het zijn de momenten waarop ik een hekel heb aan de bank en het leven dat bij die bank lijkt te horen.

Elke ochtend begin ik opnieuw en kijk ik met een frisse blik naar alles wat toch echt hetzelfde is als gisteren en al die dagen daarvoor. Aan alles om me heen kleeft een verhaal en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een merel uit de vijver drinkt. Ik zie de vitrage licht bewegen en de buurvrouw langskomen. Ze wordt nu echt oud, ze draagt al 10 jaar een paars tasje met zich mee en langzaam maar zeker kwam dat tasje steeds dichter bij de grond te hangen. Ik zie haar bij me naar binnen spieden, terwijl ik mijn gedachten plooi in een boekje dat ik op de kop tikte op een rommelmarkt. Het huis is nooit stil. Alles in en om me heen leeft en de zon tovert met haar licht steeds opnieuw een iets andere kamer. ’s Morgens of ’s avonds, het huis en de zon kunnen goed met elkaar overweg en ik mag dat zien. Een enkele keer komt er een liedje langs gefloten, een fluitende buurman, als hij alweer weg is blijft het liedje nog even hangen. Mijn gedichten ontstaan eenvoudig maar zouden niet ontstaan als ik me deze vrijheid om lekker lang op die bank te zitten niet gunde. Bij de overburen is de glazenwasser bezig, ergens in de straat wordt een waterleiding gerepareerd. Twee jongens rennen naar school. Ik verzand in gedachten die niet goed voor me zijn en begin opnieuw. Dat is een privilege, dat steeds opnieuw kunnen beginnen in mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, ik weet niet waaraan ik het te danken heb maar ik ben dankbaar. Ineens hoor ik dat ik zing, nou ja, zoemen is het meer. Tijd om op te staan en de bank de bank te laten. Niet zoemen. Leven.

hoe de zon

en dan weer de wolken

het zicht bepalen

Read Full Post »

Ik zing

want goed is het toeven
in de dag

zij wentelt zich
in het zonlicht als een
goed woord
in het gedicht

ik zing

want goed is het toeven
overal waar alles is

het dansen van bloemen
in wind en kroontjes
licht in bomen

ik zing

natuurlijk zing ik

natuurlijk.

Read Full Post »

Wat fijn dat je naam met een T begint. Geen enkele andere tante hoeft zich aangesproken te voelen. Vanmorgen heb ik na liggen denken over het geloof. Geloof is iets van jezelf vind ik. Je mag het een ander niet opleggen.
Vroeger maakte je prachtige kleertjes voor mijn poppen. Je was naaister van beroep en dat kon je aan die kleertjes wel zien. Zelf droeg je nonnenkleding maar dat zag ik niet, of misschien moet ik schrijven, ik zag het wel maar het overheerste niet. Wat ik zag was je bril met daarachter die ogen van je, daar stond in: Ik ga je blij maken. Oké, het boezemde ook wel wat ontzag in, je habijt.

Geloof is iets van jezelf, wat een vreemde gedachte om mee te ontwaken. Jij was gelovig, een bruid van God.
Ik heb ook nonnenkleding gedragen. Eén keer. Het staat je goed, je zou ook non moeten worden, zei je. Je lachte erbij .De buurvrouw grapte, ik zou je niet herkend hebben als je die schoenen niet gedragen had.
Nee, je legde me niets op en daarom was het fijn als je op bezoek kwam. Op een dag ging je burgerkleding dragen, dat mocht van de kerk… Ik herinner me je prachtige mantelpakjes. Je zag er altijd uit om door een ringetje te halen.
Vaak heb ik me afgevraagd of je gelukkig was. Soms was je misschien eenzaam? Was non worden een vrije keuze?
Je hoeft geen antwoord te geven.
Ik zou willen dat iedereen besefte dat het waar is wat ik vanmorgen dacht. Niemand heeft het recht je af te dwingen van dezelfde, of op dezelfde manier van God te houden.
Geloof is iets van jezelf!
Ja tante T, daar geloof ik stellig in en de kleertjes die je maakte voor mijn Barbie heb ik nog.
Liefs,
Je nicht J

 

heel voorzichtig
even omzien, de uren
uiteen geschoven

Read Full Post »

net toen ik aan de wereld wilde vragen waarom ik eigenlijk was uitgenodigd om te komen leven zag ik een rood geschilderde, houten kerk op een wankel tafeltje staan. De deuren zwaaiden uitnodigend open. Als in een roes trok ik mijn gele poppenlaarzen aan en stapte naar binnen.

Helemaal vooraan nam ik plaats op een bank waarvan je aan het hout kon zien dat er al behoorlijk wat houtwormen mij voor waren gegaan .

Er plakten duivenveren op de vloer en tegen de wanden.

Dankjewel, klonk plotseling een vriendelijke mannenstem.

Waarvoor? vroeg ik, in alle bescheidenheid denkend aan de vraag die mij hier bracht.

Dat je naar binnen durfde te komen, de stilte gele laarsjes bracht en nieuwsgierigheid, luidde het antwoord.

Devoot boog ik het hoofd. Pas toen de mannenstem me vriendelijk vroeg of ik wellicht de duivenveren wilde opruimen werd ik even te groot voor het kerkje. Al snel dacht ik echter het verzoek als een antwoord op mijn vraag te mogen begrijpen

Ik was uitgenodigd om te zijn wie ik ben, soms argeloos, soms nieuwsgierig en altijd geschikt voor wedervragen en het opgelegd krijgen van schijnbaar nutteloze taakjes.

bijna onvindbaar
als de zerk onder het mos
een verwaarloosd hart

Read Full Post »

In de hand

een levenslijn
fortuin

wat dagen die
zich laten plannen

al is het
steeds opnieuw
weer wennen

dat dit het is
en dus niet dat

laat staan
het begerenswaardig
andere
waarop hunkering
de hand op voorhand al
wist neergelegd.

Read Full Post »

Zullen we, vroeg een lijn, mij schrijven
niet tekenen of trekken langs een liniaal
maar duiden in taal.

.
Wat bijvoorbeeld is een lijn
ben ik lang, nuttig, komt er een einde aan me.

.
Heb ik een oorsprong
was ik in aanvang een punt.

.
Zullen we een dans van me maken
ballet.

.
Zou je de wereld willen tonen
hoe gespannen ik kan zijn en
als ik je mezelf toewerp
zal je dan de redding begrijpen?

Read Full Post »

Older Posts »