Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Sierlijk vallen’

 

Uw cholesterol is nog steeds te hoog.

O jee toch.

Het is niet alarmerend, u maakt ook goede cholesterol aan, daarom is het eindgetal zo hoog.

Deze aanvulling schepte enige verwarring, daarom vroeg ik: Kan dat kwaad, die goede cholesterol?

Helemaal niet.

Dus ik kan gerust snoepen zo nu en dan? Opgelucht dacht ik aan de appeltaart die thuis op me wachtte.

U kunt met een gerust hart rijstwafels of bijvoorbeeld van die Japanse knabbels nemen.

Nee dank u.

Wat zou u dan willen snoepen?

Tompoezen, appeltaart, appelflappen, roze koeken.

Oh. Dat soort dingen dus, zoetigheden. Ze ging verzitten.

Heerlijk, benadrukte ik.

Af en toe kan dat geen kwaad.

Af en toe is een rekbaar begrip, vond ik maar antwoordde, dat is fijn om te weten.

Ze mat mijn bloeddruk en vertelde dat die perfect in orde was, vervolgens moest ik gewogen worden.

Ik ging op de weegschaal staan en zei: 65, 7, net zoveel als vorig jaar.

Nee hoor, sprak ze me tegen, vorig jaar was het 64.2 u bent nu anderhalve kilo zwaarder.

Dan had mijn bank toch gelijk, kwekte ik vrolijk.

Uw bank?

Ja, mijn bank, die had pas nog aanmerkingen op mijn eh zitvlak.

,

tijdens het wegen

houdt zij haar borsten vast

alsof dat scheelt

Advertenties

Read Full Post »

Wat fijn dat je naam met een T begint. Geen enkele andere tante hoeft zich aangesproken te voelen. Vanmorgen heb ik na liggen denken over het geloof. Geloof is iets van jezelf vind ik. Je mag het een ander niet opleggen.
Vroeger maakte je prachtige kleertjes voor mijn poppen. Je was naaister van beroep en dat kon je aan die kleertjes wel zien. Zelf droeg je nonnenkleding maar dat zag ik niet, of misschien moet ik schrijven, ik zag het wel maar het overheerste niet. Wat ik zag was je bril met daarachter die ogen van je, daar stond in: Ik ga je blij maken. Oké, het boezemde ook wel wat ontzag in, je habijt.

Geloof is iets van jezelf, wat een vreemde gedachte om mee te ontwaken. Jij was gelovig, een bruid van God.
Ik heb ook nonnenkleding gedragen. Eén keer. Het staat je goed, je zou ook non moeten worden, zei je. Je lachte erbij .De buurvrouw grapte, ik zou je niet herkend hebben als je die schoenen niet gedragen had.
Nee, je legde me niets op en daarom was het fijn als je op bezoek kwam. Op een dag ging je burgerkleding dragen, dat mocht van de kerk… Ik herinner me je prachtige mantelpakjes. Je zag er altijd uit om door een ringetje te halen.
Vaak heb ik me afgevraagd of je gelukkig was. Soms was je misschien eenzaam? Was non worden een vrije keuze?
Je hoeft geen antwoord te geven.
Ik zou willen dat iedereen besefte dat het waar is wat ik vanmorgen dacht. Niemand heeft het recht je af te dwingen van dezelfde, of op dezelfde manier van God te houden.
Geloof is iets van jezelf!
Ja tante T, daar geloof ik stellig in en de kleertjes die je maakte voor mijn Barbie heb ik nog.
Liefs,
Je nicht J

 

heel voorzichtig
even omzien, de uren
uiteen geschoven

Read Full Post »

ze knippert even

met de ogen die zij kreeg

van zijn woorden

Read Full Post »

je legt je neer
bij onbezonnen besluiten
harde koppen, zo je moeder
dit noemen zou, je bent ze beu

als de dood toe slaat
is goedmaken niet langer mogelijk

dan blijf je achter met wat ongezegd
en onbegrepen bleef

je legt je neer
bij wat er overbleef
leeft maar deelt verdriet niet
zo je het had willen delen

de tranen die je in zult houden
de woorden die je opspaart

dagen, uren slechts, misschien weken

je hart, denk je, stond voor
hetere vuren

hoe lang mag onmacht duren
aleer het zich zal wreken

Read Full Post »

net toen ik aan de wereld wilde vragen waarom ik eigenlijk was uitgenodigd om te komen leven zag ik een rood geschilderde, houten kerk op een wankel tafeltje staan. De deuren zwaaiden uitnodigend open. Als in een roes trok ik mijn gele poppenlaarzen aan en stapte naar binnen.

Helemaal vooraan nam ik plaats op een bank waarvan je aan het hout kon zien dat er al behoorlijk wat houtwormen mij voor waren gegaan .

Er plakten duivenveren op de vloer en tegen de wanden.

Dankjewel, klonk plotseling een vriendelijke mannenstem.

Waarvoor? vroeg ik, in alle bescheidenheid denkend aan de vraag die mij hier bracht.

Dat je naar binnen durfde te komen, de stilte gele laarsjes bracht en nieuwsgierigheid, luidde het antwoord.

Devoot boog ik het hoofd. Pas toen de mannenstem me vriendelijk vroeg of ik wellicht de duivenveren wilde opruimen werd ik even te groot voor het kerkje. Al snel dacht ik echter het verzoek als een antwoord op mijn vraag te mogen begrijpen

Ik was uitgenodigd om te zijn wie ik ben, soms argeloos, soms nieuwsgierig en altijd geschikt voor wedervragen en het opgelegd krijgen van schijnbaar nutteloze taakjes.

bijna onvindbaar
als de zerk onder het mos
een verwaarloosd hart

Read Full Post »

we volgen haar vinger
kijk, wijst ze, de kerktoren
prikt de hemel lek

Read Full Post »

inschattingsfoutje

dankzij een rode zakdoek

roze lingerie

 

Uit: Sierlijk vallen

 

Read Full Post »

Older Posts »