Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘schrijven’

dit is
een brief die zichzelf
schrijft

post en aankomt

.

ik lees
dat mijn haren waaien
dat het
stormwaarts gaat
met de liefde

.

dat is de wind in de brief
een boodschap die aait
en strelend achterblijft

.

in luchtige bezweringen
de nacht kroont
tot opgezet dier

.

kom hier,
zegt hij dan
en toont mij
alle gevaren in het
duistere hartenzwart

Advertenties

Read Full Post »

hij zei, je hebt publiek en je hebt publiek
ik wil in dichtersland niet wonen
geef mij een huiskamer, een stoel waarin ik
kan verpozen, wat warmte en genegenheid
ik zal je mijn dankbaarheid tonen en als er dan
wat gasten komen zal ik graag mijn stoel afstaan

.

je hebt publiek en je hebt publiek
ik wil in dichtersland niet wonen
geef mij een huiskamer, een koffiepot
een keukentje waarin ik wat kan kokkerellen
ik zal je mijn kookkunst tonen en als er onverwachte
eters komen mogen ze eten van wat ik neerzet op de dis

.

want weet je, je hebt publiek en je hebt publiek
ik kan geven waar ik leven kan omdat ik me omringd
weet met de juiste personen

.

ik wil in dichtersland niet wonen
vertel het me als ik me vergis

Read Full Post »

Eens schreven we elkaar
ellendige brieven die we
literair noemden.

.

Aan lieflijk, dacht je
heeft niemand iets, het moet
beroeren, het gemoed
op stelten zetten.

.

Je stopte er zelf als eerste mee.
In mijn laatste brief bracht ik
een van je ideeën om.
Ik trof het met mijn lievelingszwaard.
Een veertien karaat gouden pen
die nog niet naar mijn hand stond maar
de toewijding waarmee ik je
tegemoet kwam trof doel.

.

Heb je al naar buiten gekeken, vroeg je
toen je belde in plaats van schreef en
ik antwoordde dat de postbode al geweest was.

.

Het sneeuwde,
de vlokken klommen
langs onzichtbare touwladders
naar beneden.
Over alle auto’s in de straat werd
hetzelfde kleedje gelegd en de bomen
veranderden in statige versieringen
waardoor het straatbeeld later in een
van mijn gedichten terecht kwam, omschreven
als kaarten van vroeger met daaronder in mijn
eeuwig haastige handschrift;
hoe cliché.

.

Niet dus, zei hij en ik geloofde heilig
dat stilte doden kan.

Read Full Post »

 

nu ik korting krijg
omdat ik af begin
te brokkelen

mijn gezicht veranderde
in een portret dat keer op keer
gesigneerd werd door de tijd

nu mijn heupen
benen, bovenarmen
oudtante en oma

nu soms een kanon
mijn woorden afschiet
ik brutaal haast
mijn stappen plaats op plekken
waar ik had willen komen toen
ik nog

ach

het is nu ik
niet eens meer hoef te
bewijzen dat het vergrijzen
toegeslagen heeft
dat ik me jong en scherp waan

mijn kleinzoon over de bol aai
en vertel over een haai die de oceaan
verlaat om de tanden te komen tonen
in wat laatste versjes voor het nageslacht

en hoe het me pleziert
dat hij grote ogen opzet
om zijn oma lacht

Read Full Post »

“Het zijn allebei manieren van communiceren”

Read Full Post »

 

schrijven over boosheid
om een nooit terugbezorgd boek

het addertje onder het gras
van een glimlach, de riem die de buik
alsmaar de buik tergt

aangehaald worden en gekrabd
op professionele wijze door een cum laude
geslaagde leerling van een kat

over zoveel boosheid gebogen
men kan niet anders
dan nog bozer worden

al zou een adderloos lachje, een vers exemplaar
van het verdwenen boek precies daar vandaan komen
vanuit die hoek waaruit een grap springt

al zou er een ober
eindelijk eens de bestelling opnemen

ik zag u op het luchtrooster staan
zou hij zeggen

uw rode rok woei op, ik zag uw slipje

al zou er wat schaamte zijn
verstrooiing zou het vers instromen
en men zou zwemmen gaan
in het zojuist ontdooide hart

Read Full Post »

 

hoe we in de tuin staan
de grond verdeeld in plannen

schaduwen

silhouetten die zich traag
opgenomen weten in een alles
overheersend duister

zo zou ik ons kunnen omheinen
maar ik weiger

dit, schrijf ik liever, is onze tuin

deze plek in de schaduw
die werd voortgebracht door licht

onze plaats is naast dit gedicht

alles is hier
waar we leven

alles

Read Full Post »

Older Posts »