Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘schrijven’

 

U bent groots.

U bent iemands onkunde.

U bent een ver land.

 

Op uw graf bloeit een poëet.

Hij dicht volgens uw richtlijnen.

 

Lijnen verdwijnen nooit

El Tortulani.

 

Nooit.

 

Net zomin als ijdel streven,

ambitie en superioriteit,

 

zij blijven.

Dat is ons lot.

 

Dat er dichters

op uw graf groeien

is het uwe.

 

Read Full Post »

de langste – alhoewel – brief ooit

schrijf ik aan jou

hij bevat de tuin waarin

onkruid hardnekkig de kop

op blijft steken tussen de stenen

van het terras

 

het gras is meer een madeliefjesveld en

de prunus – maar dit weet je wel – is gestorven

 

de goudenregen wil gaan bloeien maar

gezonde groei belet hem, de blauwe regen daarentegen

groeit als kool maar bloeit niet

 

de vijver gaat hier weg

de haag tussen ons en de buren

het fluitfabriekje – je weet wel –

hij is dun, het woord armetierig valt me in

 

armetierig

 

zondag floot er een merel, vlak boven ons hoofd

wat klonk dat hard

veel mussen zien we hier niet meer

soms een vinkje, een enkele keer een roodborstje

wat duiven, kraaien, eksters

 

op het terras staat een nieuw zitje, nou ja nieuw

het stond in de kringloop, was net binnen gebracht

ik heb het zonder nadenken gekocht

 

het is groen, er bladdert verf vanaf, de tafel bleek stuk

 

vannacht droomde ik van een man waartegen ik zei dat ik

een beetje van hem hield, een beetje, herhaalde hij

in zijn ogen stond iets speciaals, ik omschrijf het nu

als teleurstelling maar misschien was het iets anders

 

we omschrijven elkaars handelingen vaak verkeerd

woorden komen anders over, ons toegeworpen blikken

vullen we zelf in

 

praten is lastig, de een zegt te veel, is te scherp, te klip en klaar

de ander zegt ja en denkt nee, weer anderen willen niet eens praten

maar vertellen anderen desondanks over de nooit gevoerde

gesprekken dat ze vervelend waren, ze weten zelfs precies waarom

 

 

de tuin is een heldin, met haar kan ik lange gesprekken voeren

ik durf gerust te zeggen tegen haar dat ze er niet uit ziet en het

kost me geen enkele moeite om het hoofd te buigen voor haar

 

het is mijn schuld, vertrouw ik haar toe, alles wat fout ging is

mijn schuld of wordt op mijn schouders gelegd

 

ik kleur mijn tuin niet in met oordelen en zij vertrouwt mij alles toe

haar ongelukkig bruin en de verpieterde verlangens om

eens grondig uit te pakken

 

ze is altijd thuis en weet precies wat ze aan me heeft

dat is liefde denk ik, liefde in haar zuiverste vorm

Read Full Post »

een pen die danst

heeft een hand als minnaar

blad als een balzaal

Read Full Post »

ha vrolijk
wat treffend dat jij
uit mijn pen rolt

.

ja vrolijk
je bent van harte welkom
blijf gerust

.

het is dit vrolijk schrijven
dat binnenbrandjes blust

Read Full Post »

Een Magnus opus schrijf je niet

op een zondagavond. Je schrijft hem

niet eens, hij ontstaat. Je denkt

aan een wereld die tekort schiet

in hemel en aan de dood van een meisje

dat lang oud was.

Gisteren, vertel je de postbode,

ontwaakte ik in een boek.

Laat me raden, lacht hij, pagina elf.

.

 

 

Je bent een Magnus opus en die droom

duurt voort in je dag.

.

 

Als iemand je zegt dat er

een vogellijkje in je hart rust

zeg je, amen, amen en

gezegend zij het toeval.

.

 

Wat je aanbidt is de wens die

een wrak werd.

Read Full Post »

ik heb je niet gekend daarom vraag ik je

zocht je de vrijheid van het alleen zijn

 

ontvluchtte je de medemens

was je het groepsgebeuren beu

hield je meer van dieren

 

het zou zomaar kunnen dat je nu in die kist

je oren dicht stopt voor de loze woorden

vol van kundig medeleven

 

of je herkent er je moeder in, je pa, een oom

 

als ik heel stil ben hoor ik je misschien roepen

dat je niet van gedichten houdt maar van trompet

 

dat je nooit sliep en nu je eindelijk rust vond

geplaagd wordt met iemands behoefte een laatste

goede daad voor je te verrichten, een twijfelachtig

eerbetoon en dat je wel janken kunt nu je

leven, hoe tragisch ook, niet tragisch eindigt

maar eenzaam, zielig, sneu

 

misschien weet je nu voor eens en altijd

hoe je al die tijd al onbegrepen

opzij werd geschoven en dat je geen

seconde langer op de wereld had willen blijven

 

nu staat zij daar en leest wat bij je graf

gekend heeft ze je niet maar ze kan schrijven

Read Full Post »

je denkt,
schrijven is voer
voor het ongewis
en het ongewis
is onschuldig
aan vallende taal
zo het ook onschuldig is
aan het onzichtbare vliegje
dat steeds opnieuw aanvalt

je stelt vast
dat strijden de helft
van het leven is

je moeder rammelt
met haar hart aan de deur
en je opent hem

wapen je kind
in slaap gevallen redenen
ontwaken voor je het weet
dat zegt ze

en je staart
over haar schouder naar het
gebeuren daarna

Read Full Post »

Older Posts »