Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘reflectie’

Elke ochtend zit ik een uur of langer op de bank. Soms zit ik er zo lang dat ik weiger om nog langer te blijven zitten, dan ga ik stofzuigen, wassen en andere huishoudelijke dingen doen. Of ik stap in mijn auto en ga ergens heen. Het zijn de momenten waarop ik een hekel heb aan de bank en het leven dat bij die bank lijkt te horen.

Elke ochtend begin ik opnieuw en kijk ik met een frisse blik naar alles wat toch echt hetzelfde is als gisteren en al die dagen daarvoor. Aan alles om me heen kleeft een verhaal en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een merel uit de vijver drinkt. Ik zie de vitrage licht bewegen en de buurvrouw langskomen. Ze wordt nu echt oud, ze draagt al 10 jaar een paars tasje met zich mee en langzaam maar zeker kwam dat tasje steeds dichter bij de grond te hangen. Ik zie haar bij me naar binnen spieden, terwijl ik mijn gedachten plooi in een boekje dat ik op de kop tikte op een rommelmarkt. Het huis is nooit stil. Alles in en om me heen leeft en de zon tovert met haar licht steeds opnieuw een iets andere kamer. ’s Morgens of ’s avonds, het huis en de zon kunnen goed met elkaar overweg en ik mag dat zien. Een enkele keer komt er een liedje langs gefloten, een fluitende buurman, als hij alweer weg is blijft het liedje nog even hangen. Mijn gedichten ontstaan eenvoudig maar zouden niet ontstaan als ik me deze vrijheid om lekker lang op die bank te zitten niet gunde. Bij de overburen is de glazenwasser bezig, ergens in de straat wordt een waterleiding gerepareerd. Twee jongens rennen naar school. Ik verzand in gedachten die niet goed voor me zijn en begin opnieuw. Dat is een privilege, dat steeds opnieuw kunnen beginnen in mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, ik weet niet waaraan ik het te danken heb maar ik ben dankbaar. Ineens hoor ik dat ik zing, nou ja, zoemen is het meer. Tijd om op te staan en de bank de bank te laten. Niet zoemen. Leven.

hoe de zon

en dan weer de wolken

het zicht bepalen

Advertenties

Read Full Post »

Die woedende wesp!

Hij stak de stenen Boeddha

nog eens en nog eens.

 

Bokusui 1873 – 1913

Uit: Haiku Een jonge maan

Japanse poëzie samengesteld en vertaald door J van Tooren

 

 

De haiku over de woedende wesp is een haiku die onmiddellijk mijn aandacht trekt als ik het boek Een jonge maan weer eens opensla. Misschien komt het door mijn angst voor wespen en de wetenschap dat je een wesp boos kunt maken door er bijvoorbeeld naar te slaan. Ik zie de wesp op de onbeweeglijke boeddha afvliegen. De wesp, zo stel ik me voor, wordt steeds bozer, niet omdat hij wordt weggeslagen maar omdat er niet wordt gereageerd. Genegeerd worden is ook niet echt goed voor het ego van een wesp lijkt de haiku me te vertellen. Hij wil steken verdorie maar zijn angel wil zich maar niet in de huid van de aangevallene boren wat nogal wiedes is, de boeddha is immers van steen. Goed voor een lach, een mooi beeld, nog net zo deelbaar als 100 jaar geleden en voor wie dit er in wil lezen best wel een wijs lesje.

Read Full Post »