Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘ouders’

bij mijn ouders graf

schreef ik een haiku

over rouwmuggen

Advertenties

Read Full Post »

Over zijn brilglazen heen staarde Pieter naar zijn vrouw. Weer had ze de rode jurk aan waar hij zo’n hekel aan had. Eigenlijk zou hij haar moeten slaan, bedacht hij, haar tot luisteren dwingen. Ze was zijn vrouw en behoorde hem immers te gehoorzamen. Zuchtend liet hij zijn krant zakken en zette zijn bril af. Zijn vrouw keek niet op. In gedachten verzonken hing zij achterover in haar stoel. De gemakkelijkste stoel van heel het huis, vond Pieter, ook dat ergerde hem. Het was zondag, vandaag zouden ze zoals altijd eerst naar haar ouders gaan en dan daarna naar zijn moeder. Zijn vader was nu bijna twee jaar dood, maar zijn sterven beheerste nog steeds de sfeer van de bezoeken aan zijn moeder. Daar had hij een hekel aan, hij was niet rouwig om de dood van zijn vader en wilde niet begrijpen dat het voor haar, zijn moeder, zo’n ramp bleek te zijn.

Hij staarde nu openlijk naar zijn vrouw. Kennelijk voelde ze dat, langzaam draaide zij haar hoofd naar hem toe. ‘Wat eten we vandaag?’ vroeg hij snauwerig. ‘Bloemkool,’ antwoordde zij lusteloos en zag toe hoe zijn handen de krant op begonnen te rollen. ‘Dat lust ik niet,’ beet hij haar toe. Zie je nu wel, dacht hij, die rode jurk, bloemkool, saaie bezoekjes, ze verdient een pak slaag. ‘Boontjes dan,’ probeerde zijn vrouw, angstvallig hield ze zijn handen in de gaten. ‘Hebben we gisteren ook al gehad.’ Zijn vrouw zweeg, ze dacht na over hoe ze hem tevreden kon stellen. ‘Sla dan,’ zei ze toen zachtjes. Pieter vloog op haar af en begon als een razende op haar in te slaan. Hij sloeg en sloeg. Haar rode jurk moest kapot, haar eeuwige kalmte moest stuk, haar zelfbewustzijn. Ze moest vernietigd worden. Zijn vrouw probeerde kronkelend onder de slagen vandaan te komen. ‘Ik bedoelde sla,’ riep ze bang. Maar hij reageerde niet. Sla, dacht hij vol walging, ik sla je toch mens. Eindelijk, na al die jaren sla ik toch. Ze begon te gillen. ‘Ik bedoelde sla in plaats van bloemkool of boontjes’ krijste ze hysterisch. Toen, alsof zij hém in het gezicht sloeg hield hij op met slaan. Uitgeput liet hij zich in zijn stoel vallen en keek toe hoe zij haar jurk recht trok en haar haren in model probeerde te duwen. De tranen die over haar wangen liepen brachten hem met een schok terug in de werkelijkheid. Plotseling had hij spijt van wat hij gedaan had. Wat bezielde hem toch, waarom sloeg hij haar? Juist wilde hij iets tegen haar zeggen, in boetedoening voor haar op de knieën vallen toen de telefoon hen beiden, rinkelend uit hun roes haalde. Met onzekere tred liep zijn vrouw naar het toestel en nam aan. Hij hoorde haar stem, licht bevend antwoorden. Hij had haar geslagen? Hoe lang wilde hij dat al en wat zouden de gevolgen zijn? Ze kwam terug en liep op hem toe. Haar ogen stonden droevig, niet boos zoals hij verwacht had. Het maakte dat hij zich nog berouwvoller voelde. Hij voelde de krant in zijn hand en gooide hem weg. ‘Sorry,’ fluisterde hij schor, ‘ik weet niet wat mij bezielde.’ Ze schudde enkel met haar hoofd en legde haar hand tegen zijn wang. ‘Pa en ma moeten vandaag weg en vroegen of we het erg vonden om een zondagje over te slaan.’ Pieters hart maakte een trillende beweging. Haast ongemerkt zocht zijn hand de hare, zachtjes kneep hij er in. ‘Zullen we dan mijn moeder bellen en zeggen dat we niet komen?’ stelde hij verlegen voor. Zijn vrouw begon zachtjes voor zich heen te lachen. ‘Dat was je immers al zolang van plan,’ zei ze en langzaam liep ze de kamer uit om haar rode jurk te vervangen voor de blauwe waar hij zoveel van hield.

Read Full Post »

Als mijn ouders mij
het door hen beloofde kanon
cadeau hadden gedaan,
dan had ik alle gezinsleden
een panorama geschonken.
.
Want ik zou met mijn kanon
onmiddelijk de zon neerhalen en
haar neerleggen, ergens midden
in ons ouderlijk huis.
.
We kunnen weer allemaal lachen,
zou ik zeggen,
het zonnetje is weer thuis.

Read Full Post »

zij heeft zich van me

afgewend en niet gedacht

aan wat ze achterliet

 

wie verwijt haar dat

 

ze kreeg een jongen

waarin ik haar terugzie als

onwillige schouders

 

wie haar ouders zijn

er valt over te redetwisten

– vermoed ik –

nochtans ervaar ik

klip en klaar mijn recht

 

niemand zegt precies

het juiste of weerlegt

 

pas nog schrok ik

bij het zien van haar gezicht

waarin mijn genen

ons verrieden en ik dacht

 

de dag zal heus wel komen

waarop ze me kan zien

 

geduld maakt

ook het harde zacht

 

misschien

Read Full Post »

je krijgt een naam

een bedje, ouders en later

veel later

als je de zon al eens tekende

bloemen herbezag

tranen aan wat er al

aan verdriet was toevoegde

.

toen pas

zag je hem en je ging

samen met hem

in de spiegel kijken

.

zie je, zei je

jij bent het licht dat

op mijn gezicht valt

*

en je praat en praat

maar door, want liefde, zeg je

is ook woorden

.

van die afgewogen, noodgedwongen

letters die zonder jou nooit

tot liefde zouden komen

.

ze zouden niet durven

.

en je geeft erom

om dat wat je niet zegt

dat wat je denkt

wat je wel zegt

.

alles pleit voor een

ongeregeld leven van

zeggen

*

jij bent de allerliefste

je weet waarom denk ik

omdat weten iets is

waar woorden weinig aan

toevoegen

.

jij bent precies de juiste

voor wat zich in mij schuilhoudt

.

alles geef je ruimte en

waaraan je denkt jezelf

te bezeren schrijf je

onmacht toe

.

dit, weet ik, is precies dat

wat ik liefde durf te noemen

*

open me maar niet

ik val uiteen in duizenden

gedachten die al zolang

de zuurstof van taal zoeken

dat ze gaan roepen en schreeuwen

door elkaar heen

met van die stemmen die in

schril contrast staan met wat ze

vergeten te melden

*

ik schrijf je allemaal lieve dingen nu en

morgen maken we misschien weer ruzie

.

liefde is lastig

een wrede aanslag

op het gemoed

.

of nee, een zachte

streling over de zijkant van het

hart op je tong

.

of nee

.

morgen schrijf ik je

de meest ongewone brief ooit

een waarin ik het woord nooit

analiseer en daarna op de schop neem

.

want liefde is

uit de tuin gerukte

kleur en

de geur is ons net zo vreemd

als hij ons bekend is

Read Full Post »

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Haiku uit: Pauwenveren en judaspenning – zie Nieuwste bundel!

Read Full Post »

daar zijn ze weer
de jong gebleven vader
de oude moeder

ze wandelen
door de kamer van de tijd
met handen die
het ineengestrengelde
van geliefden weer begeren

ze dalen af
naar waar mijn nietsvermoeden huist
niets anders kan ik
dan vaststellen dat ik herkenning heb gevoeld
dat er geen sprake zijn kan
van niet zien

misschien
houd ik mezelf voor
is alles zo bedoeld

is het oorsprong
binding
bloed

dat ik ze weer en weer
blijvend uit het verdwijnen til

gretig zoals een beiaardier
hamert op de toetsen
zo nog bespeel ik
met innerlijke vuisten
het carillon van de herinnering

Read Full Post »