Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘opruimen’

een opgeruimd huis

uit de doos voor de kringloop

steekt een lintje

Advertenties

Read Full Post »

Naast de deur van haar kamer hangt een foto

waarop ze lacht, precies zo ik haar graag zie. Of zag moet ik zeggen, want nu

ze er niet meer is gaat het spreken over haar verder in verleden tijd. Ze was

mijn moeder, ze is mijn moeder, ze bleef het en blijft mijn moeder. Taal past

zich gemakkelijker aan dan mijn gevoel, gemakkelijker ook dan mijn ratio.

Ik stap de kamer binnen en de gedachte welt in me op dat

eerst het hart moet worden opgeruimd.

 

 

 

het hart van de kamer

herinneringen trekken aan me

als zijn het piranha’s.

 

 

 

 

 

Haar kleren. Ze geven me haar ademhaling, de geur van haar

parfum terug. Ze laten me zien hoe we met elkaar omsprongen, wanneer ze

geërgerd was of juist pret had. Haar kleren vertellen me dat ze er graag mooi

uitzag. Ze vertellen me ook dat ze achteruit ging, kleding werd aangepast.

Gemakkelijker te wassen kleding, hoger gesloten truitjes en hemden, lange

broeken die niet zo opkropen nu ze de hele dag in haar stoel zat.

 

 

 

ze houden zich op

in haar trui, haar blouse

kleine momenten

 

 

 

Op de wekker die op de vensterbank staat is het nog geen elf

uur, op haar horloge is het 10 over 11. Ik bedenk me dat ze al een half uur

klaar zat als ze werd opgehaald. Aan te laat komen had ze een hekel, vandaar

waarschijnlijk dat het horloge voor loopt. De wandklok tikt onverstoorbaar

voort en slaat dan 11 uur. Hij slaat alsof het hem maar moeilijk afgaat. Hier

trekt de tijd het nauwelijks. De wekker begint te kukelen, een grapje van mijn

broer.

 

 

 

geen klok loopt gelijk

we maken er een spel van

de tijd en ik

 

 

 

Het valt me zwaar veranderingen aan te brengen. Wat bewaar

ik, wat gooi ik weg. Wat zou ze zelf gedaan hebben.

 

 

 

een corsage

al driemaal verlegd vraagt erom

te worden weggegooid

 

 

 

 

 

Wat weg kan, in vuilniszakken. De spullen voor de

kringloopwinkel in dozen.

 

 

 

zorgvuldig

opgeborgen in mijn tas 

wat oude foto’s

 

 

 

Moe en, zo realiseer ik me, niet voldaan, trek ik de deur

van haar kamer achter me dicht.

 

 

 

met het uitruimen

van haar kamer, ruimde ik

ook mijn hart uit

 

 

 

Eenmaal thuis aarzel ik lang voordat ik haar naam wis in

mijn mobieltje. Alsof ik haar ermee ontken, afval, te snel al uit mijn leven

ban, maar ik ban haar niet. Ik haal de foto van toen ze een jong meisje was uit

mijn tas en zoek naar gelijkenis. Gelijkenis met mezelf, mijn zus, met haar

zelf. Wie is dit meisje?  Als ik de foto

omdraai zie ik in mijn eigen handschrift staan; deze foto is van Jeanine.

Dit is goed voor een lach.

 

 

 

precies op de plek

waar ik haar altijd al draag

vind ik haar terug

 

 

 

Het is tijd om mezelf te vermannen. Alles veranderde door

haar dood maar niets verdween.

 

 

 

 

 

zojuist weggegooid

de code van de deur 

waarachter men haar ving

 

Read Full Post »