Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘nederlands’

liefje
jij mag in mijn
perkje bloeien

.

je mag met me meereizen
naar waar het niet weten
vandaan komt en je mag

.

de kaarsjes uitblazen
die ik aansteek tijdens
de kruistocht door mijn hart

.

je mag me rood
lichtblauw of groen
je mag me zwart

.

als je maar
een héél gelukkig
liefje bent

Advertenties

Read Full Post »

Zou je leven kunnen
zonder een leven te hebben
dat nog lijkt op je
lange reizen door de dagen

.

mijn wereld, vertel je aan
eenieder die luisteren wil,
bestond uit machtig mooie ochtenden

.

de avonden waren jong en
gewillig gelijk goed gedresseerde
paarden

.

buiten zie je niets meer
je kijkt naar de lucht en denkt aan
nergens heen gaan

.

aan de boot nooit nemen
geen vliegtuigreizen boeken
niet vluchten over land

.

je waagt je niet aan stappen
die de hemel uit je dromen slaan

Read Full Post »

niet piep en

toch

een kuiken nog

in het diepst

een dooierpuntje

Read Full Post »

Tijdens een reis van A naar B en weer terug, viel me een oude stal op waarin een koe halverwege de opening stond, met het achterwerk naar buiten gekeerd. Misschien was ze aan het eten of net op weg naar binnen. Wat ik zag was een prachtige tekening en ik dacht – niet voor het eerst – wat zijn koeien toch mooie dieren.

.

Ode aan de koe

Voor wie de koe niet zien kan
als goedmoedig, gracieus.
Haar niet bereiken kan met strelen
nooit in haar ogen verdrinken wil.

Voor wie het aandachtig herkauwen
niet zo kan waarderen.
Voor hen is het dat ik een sokkel schrijf
waarop ik haar in volle glorie plaats.
In vol ornaat zal zij
eeuwig schitteren en tonen
–  zonder zich hiervan bewust te zijn –
hoe in haar een kalf groeit, hoe zij
haar magen bestiert, het geduld
waarmee zij haar lot draagt en
haar, ons zo vertrouwde, schommelende gang

Ik zal haar vastleggen
op een manier die haar het dichtst
benadert.
Ze zal de wereld in kijken
met haar goedmoedige kop, zo gespierd en
dooraderd en ze zal horen mogen
hoe iedereen, ze is prachtig, zegt.

Read Full Post »

dit is
een brief die zichzelf
schrijft

post en aankomt

.

ik lees
dat mijn haren waaien
dat het
stormwaarts gaat
met de liefde

.

dat is de wind in de brief
een boodschap die aait
en strelend achterblijft

.

in luchtige bezweringen
de nacht kroont
tot opgezet dier

.

kom hier,
zegt hij dan
en toont mij
alle gevaren in het
duistere hartenzwart

Read Full Post »

er is een boom
waarin gedachten klimmen

.

veranderd in kleine apen en rappe
bliksems snellen zij
naar de toppen van een stille gloed
die de kroon op het werk
van geboorte is

.

en je huilt voor het eerst
en je ademt
en je blaast piepkleine belletjes
die een hand, groot als het zeil
van een dag, van je mond veegt

.

misschien weet je dan
dat dit bestaan is
dat je een mens bent geworden
waarop is gewacht

Read Full Post »

Tante Madeleine was de vrouw van ome Christ, een oom van mijn vader . Ome Christ en tante Madeleine kwamen niet vaak op visite want ze woonden in België en waren al op leeftijd. Hun zoon heette Hubert, met de klemtoon op de e.
Tante Madeleine was een echte dame. Rijkelijk bepoederd en uitbundig bestoven met parfum. Ze droeg chique kleding. Bontjas, blouse met roesjes, mantelpakje, lippenstick, rouge. Ome Christ, je sprak dat uit als Kriest, was een gewone, onopvallende man. Groot en vriendelijk en je kon wel zien dat het een broer van opa was.
Als ze op bezoek kwamen wisten we dat we gezoend gingen worden door tante Madeleine. Drie keer. Eén wang was na de verwelkoming altijd iets roder dan de andere wang. Leuk vonden we het niet, we moesten het van mijn moeder toestaan. Mijn oudste broer mocht geen vies gezicht trekken en mijn zus en ik mochten niet giechelen.
Ik stond het gelaten toe, snoof haar geur op en voelde me een beetje verdwijnen in haar zachte, al wat aan veerkracht verloren lichaam.
We mochten ook niet lachen om haar Vlaamse tongval. Mij trof het vooral, dat ze altijd Ubèrt zei in plaats van Hubert. Ook bij andere woorden die met een h begonnen bleef die h achterwege. Omdat ik moeite had met het uitspreken van de s, ik sliste, schepte de ontdekking dat ook tante Madeleine een spraakgebrek had, een speciale band.
Soms herken ik tante Madeleine, in andere, op haar lijkende dames, rijkelijk bepoederde dames. Opgetut met parelkettingen en rinkelende armbanden en onschuldig kijkend, stellen ze vragen aan werknemers die zij op die manier een poosje voor zichzelf hebben. De haren bijgekleurd en gepermanent en altijd gehuld in een wolkje parfum, dat steevast even blijft hangen.

.

ze geeft me haar hand
even verdwijnt de mijne
in een kussentje

Read Full Post »

Older Posts »