Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Nederland’

overal vlaggen

de toekomst van Nederland

is geslaagd

Advertenties

Read Full Post »

Gisteren moest ik ineens denken aan een jaar of 4 geleden. Het zal 2011 geweest zijn, misschien 2010. Ik reed over de A50 richting Groningen. Op de achterbank van de mij o zo dierbare Aygo lag mijn camera. Ik voelde me rijk, sterk en geliefd. Ik liet iemand achter die het me gunde een paar fijne dagen tegemoet te gaan en ik zou aankomen bij iemand die blij was met mijn komst. Hierbij opgeteld dat ik gezond was, zelf reed in een eigen auto, die dure camera op de achterbank en wat geld in mijn portemonnee. Datzelfde gevoel had ik gisteren weer even maar het voelde als een vreemde vrijheid, een verkeerde vrijheid. Ik ging ergens heen waar ik niet hoefde te zijn, het was slechts voor wat vertier. Pure luxe. Stel je voor, dacht ik, dat ik niet in deze auto zat. Ik wist niet waar ik heen ging en ik zou nooit terug kunnen keren. Nooit meer zou ik op dat speciale plekje voor het huis kunnen gaan zitten, of mijn wandeling over de brug kunnen maken. Snel even bij de AH een plakje ham bietsen, nooit meer. Een praatje maken met mijn buurman. Nooit meer. Mijn hondje zou niet meer op me af rennen als ik thuiskwam, niet meer aan mijn hand likken. Ik probeerde terug te keren naar datzelfde gevoel als dat van 4 jaar geleden en ik vond het niet. Ik zag mezelf ontheemd, mijn verdriet was ondeelbaar, de een wilde het niet horen, de ander had zelf ook verdriet en weer een ander deed lief omdat men dacht dat lief doen hielp. Ik kon ineens niet blij meer zijn. Er zat een luchtje aan mijn vrijheid, ik snoof het op en voelde machteloosheid. Nergens heen kunnen, nooit meer terug kunnen en zelfs als je wel ooit terug kunt niet meer vinden wat je achterliet. Ik dacht aan de vluchtelingen in eigen land, aan hen die vluchten voor verantwoordelijkheid nemen, voor erkennen dat het misschien niet zo goed gaat maar slechter zou kunnen hier in Nederland, aan hen die schreeuwen, enkel schreeuwen. Ook schrok ik terug voor de mensen die enkel de armen openden en kom maar riepen. Waar is de dialoog, vroeg ik me af en ik probeerde een beeld van mezelf te vormen in een kamertje van 4 bij 4 waar nog vier vrouwen sliepen. Dat het gezellig zou kunnen zijn probeerde ik mezelf voor te houden maar ik hoorde enkel die andere schreeuw, niet die van de angstige mensen hier maar die van de moeder van een meisje dat overboord viel van dat veel te volgeladen schip en ik zag op dat moment geen andere oplossing dan zo snel mogelijk terug te keren naar het nu, mijn nu. In een auto die niet echt ergens heen ging maar me straks weer veilig naar huis zou brengen.

Read Full Post »

soms denk ik

Nederland is een vies land

ik ben vies

ik ben Nederlands

 

onder de douche

zing ik liederen over

puur zijn

 

uit de la, waarin

mijn lingerie ligt, neem ik

een doekje waarmee ik al

het onzichtbare bloeden stelp

 

soms denk ik

als ik arts was geworden

dan had ik het begrip

verdraagzaamheid genezen

 

Read Full Post »