Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘loslaten’

een verdord blad
houdt zich vast aan de tak
die het losliet

Advertenties

Read Full Post »

toen u mij vannacht bezocht

was ik jaloers op uw schepper

en boos op uw schoonheid

 

ik stelde me voor

dat ik uw schepper was en dat u

aan mij ontsproten van me wegwandelde

om de wereld te veroveren

met uw klanken, uw ritme

 

nog zingt u in me na

uw melodie heeft mijn hart betoverd

de zachtheid van uw taal

uw zienswijze en

misschien is dit aan mij maar

 

dank ook

voor de geest die ik heb mogen ontmoeten

 

het spijt me dat ik ontwaakte

dat ik u achterlaten moest

 

er kon geen sprake zijn van vasthouden

u leidt een eigen leven en toch

geacht gedicht, u heeft mij

meer gegeven dan ik gewenst heb

 

al lijkt het er op

dat ik u heb gevonden

zie mij hier zitten in aanbidding

 

ik vond u en ik zoek u nog

 

Read Full Post »

**

 

dat je zou sterven

vaak heb ik het gedacht en

je stierf onverwacht

 

zo ik ook het blad dat viel

niet te pakken kreeg omdat de wind

een kind van me wilde maken

 

ren zei hij

loop en vang

 

natuurlijk schreef ik later

over de sprekende wind

de onverwachte dood en

het opstaan van vlijtige

zinnen die over herbeginnen

spraken in woorden die

zelf de komst bepaalden

 

 

uit mezelf valt weinig meer

te halen dan dit gegeven:

 

ik klop op je denkbeeldige kist

en zeg je

iets heeft zich in ons vergist

 

**

Read Full Post »

daar ligt hij dan
daar waar eens zijn geest
uit dwalen ging

stokstijf, in het gelid
een heer waaraan nu
maaien tornen

een heuse wachter
de tijd sloop traag steeds verder
uit hem weg

hij weet niet
dat het niet langer
wachten heet

zo hij daar rust
in die kist waarop we
zand hebben gestrooid

plof plof plof
we klonken allemaal eender
dof en treurig

het ene na het
andere hart viel uiteen
op het deksel

ik voelde iets
mystieks, raakte het aan
met mijn ideeën

van vergeestelijking
in zoveel lichaam kon
geen sprake zijn

**

vandaag pas
draag ik hem weg

de kist die maandenlang
op mijn schouders lag heb ik
geopend en gesloten
weer geopend

geverifieerd
of er nog woorden leefden

niets bestormde mijn pen

behalve de gedachte
dat er voor mij nog tijd is
een uitbottend genoegen

zo er in een tuin
explosies plaatsvinden
van groen en kleur

**

van amen en woorden
die botjes worden

van iemand
die niet meer beweegt
nooit meer

eens knipten de kreeften
in zijn mond met hun scharen
reacties uit mijn taal

de man de heer
die ophield met bestaan

kistman nu

plof

.

Read Full Post »