Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘jeugd’

Op een dag werd er een envelop bezorgd die duidelijk niet voor ons bestemd was. Ofschoon het adres klopte stond er in kinderlijk handschrift Tim boven. Omdat ik geen Tim kende heb ik de envelop opengemaakt in de hoop meer informatie aan te treffen, maar nee. Er zat een kaart in met een hart en achterop stond in datzelfde kinderlijke handschrift Jij bent mijn Valentijn x

Och, wat zou het jammer zijn als deze kaart niet aankwam. Ik stelde me een meisje voor, giechelend van spanning en een jongetje dat rood tot achter de oren zou kleuren. Ik besloot om Tim te gaan zoeken..

Na een paar keer tevergeefs te hebben aangebeld werd er opengedaan door een joch van een jaar of 11. Ben jij toevallig Tim? vroeg ik hoopvol. Nee, zei hij verrast, Tim woont daar. Hij wees. Nummer 5, vulde zijn vader aan vanuit de huiskamer.

Op nummer 5 woonde inderdaad een Tim, ik heb de kaart afgegeven en weer op weg naar huis dacht ik aan lange glijbanen, van de dijk suizen op het deksel van de wasketel, want de slee was al vergeven. Ik dacht aan sneeuwpoppen maken en sneeuwballen gooien. Aan de rotjong die met ijsballen gooiden, in de hoop op tranen en aan de tranen die ik bedwong, wat dan weer mijn score was. De wantjes, die aan touwen in mijn mouwen zaten, de ijskoude voeten. Rode neusjes, snottebellen, de schreeuwende stemmen van opgewonden kinderen.

vierenzestig

een kopie van haar moeder

in de winkelruit

Advertenties

Read Full Post »

wat mag ze blij zijn

niemand kent haar
niemand kent het venijnige staartje
het scheve portret in haar maag

en waarom zou ze het
aan wie dan ook vertellen

wie luistert er naar een zomer
die zich al op de valreep bevindt
wie speelt er vandaag de dag nog
met een kind dat zich geen uitweg wist te banen
meer van vermanen weet
dan eens de moeder
de vader

het meisje

wie spelt er de naam correct
die zij zichzelf toebedeelde

niemand
en ze wist wie er wat verspeelde
zojuist stelde ze het vast

warm van ontvangst is haar spiegel
blij en verrast
haar hart

Read Full Post »

heen en weer geslingerd

gelijk guirlandes op een zomeravond

het hart een tuinfeest

.

traag beweegt

een silhouet van vreugde

door de struiken

,

zo aaibaar zijn de uren

dat ik ze streel met één enkele gedachte

.

je onttrekt je aan het licht

waarin de grootste schaduw ooit

in stilte valt

.

wat waren we oud

begin dertig beiden en

zo ernstig

.

er liggen stenen opgestapeld

tegen de muur, zij herinneren ons

aan nooit uitgevoerde plannen

.

een van hen noem ik Metusalem

Metusalem herhaal je

en even speelt je glimlach met mijn jeugd

Read Full Post »

het plan is
plannen maken

.

de toekomst is een meisje
dat ophield met huppelen
het verleden is papa’s
spring in ’t veld

.

oorlogen hebben vrij spel gehad
op elke willekeurige gebeurtenis
vielen bommen
harde woorden
doden

.

het haar is gekruld geweest
kort geknipt, gekleurd

.

er waren te korte jurkjes
lange broeken, hoeden

.

er was meer dan ooit nog
komen zal, dus plannen

Read Full Post »

overal vlaggen

de toekomst van Nederland

is geslaagd

Read Full Post »

toen ik nog dacht

dat wind uit een wolk kwam

één met dikke wangen en

een tuitmond

.

toen ik al wist dat

alles in mij waar is

maar dat het tegendeel al

leek bewezen

.

dat zelfs van de boom

die er niet meer is

de plek waar hij stond

wordt betwist

Read Full Post »

Wat fijn dat je naam met een T begint. Geen enkele andere tante hoeft zich aangesproken te voelen. Vanmorgen heb ik na liggen denken over het geloof. Geloof is iets van jezelf vind ik. Je mag het een ander niet opleggen.
Vroeger maakte je prachtige kleertjes voor mijn poppen. Je was naaister van beroep en dat kon je aan die kleertjes wel zien. Zelf droeg je nonnenkleding maar dat zag ik niet, of misschien moet ik schrijven, ik zag het wel maar het overheerste niet. Wat ik zag was je bril met daarachter die ogen van je, daar stond in: Ik ga je blij maken. Oké, het boezemde ook wel wat ontzag in, je habijt.

Geloof is iets van jezelf, wat een vreemde gedachte om mee te ontwaken. Jij was gelovig, een bruid van God.
Ik heb ook nonnenkleding gedragen. Eén keer. Het staat je goed, je zou ook non moeten worden, zei je. Je lachte erbij .De buurvrouw grapte, ik zou je niet herkend hebben als je die schoenen niet gedragen had.
Nee, je legde me niets op en daarom was het fijn als je op bezoek kwam. Op een dag ging je burgerkleding dragen, dat mocht van de kerk… Ik herinner me je prachtige mantelpakjes. Je zag er altijd uit om door een ringetje te halen.
Vaak heb ik me afgevraagd of je gelukkig was. Soms was je misschien eenzaam? Was non worden een vrije keuze?
Je hoeft geen antwoord te geven.
Ik zou willen dat iedereen besefte dat het waar is wat ik vanmorgen dacht. Niemand heeft het recht je af te dwingen van dezelfde, of op dezelfde manier van God te houden.
Geloof is iets van jezelf!
Ja tante T, daar geloof ik stellig in en de kleertjes die je maakte voor mijn Barbie heb ik nog.
Liefs,
Je nicht J

 

heel voorzichtig
even omzien, de uren
uiteen geschoven

Read Full Post »

Older Posts »