Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘jeugd’

 

nu ik korting krijg
omdat ik af begin
te brokkelen

mijn gezicht veranderde
in een portret dat keer op keer
gesigneerd werd door de tijd

nu mijn heupen
benen, bovenarmen
oudtante en oma

nu soms een kanon
mijn woorden afschiet
ik brutaal haast
mijn stappen plaats op plekken
waar ik had willen komen toen
ik nog

ach

het is nu ik
niet eens meer hoef te
bewijzen dat het vergrijzen
toegeslagen heeft
dat ik me jong en scherp waan

mijn kleinzoon over de bol aai
en vertel over een haai die de oceaan
verlaat om de tanden te komen tonen
in wat laatste versjes voor het nageslacht

en hoe het me pleziert
dat hij grote ogen opzet
om zijn oma lacht

Advertenties

Read Full Post »

op oude foto’s

en in oude schriftjes

haar frisse blik

Read Full Post »

 

Ineens maakt het ons niets meer uit, jij tekent

hartjes op hun kop en ik verklap geheimen.

We spelen, dat wij twee woorden zijn die rijmen.

Zo op elkaar gesteld zijn we. Jij rekent

 

op geen enkele wig. We zijn niet zo bekend

met ruzie en elkaar weer moeten lijmen.

We verwachten niet, ooit te hoeven slijmen.

We zijn pas achttien, nog te veel met jeugd verwend.

 

Hoe spanten het dak, het huis de spanten draagt .

Natuurlijk moet ik huilen wanneer je vraagt

of ik weet wat mijn gevoelens met je doen.

 

En ook al geef ik je, liefdevol een zoen.

Het is de waarheid, die aan mijn gedachten knaagt,

we zijn ‘n knittelvers, niet het sonnet van toen.

Read Full Post »

Eens was er iemand in mijn leven die ‘gebruikte’. Ik weet niet precies wat en in welke mate maar er zat speed bij. Soms kwam ze bij me om geld te lenen en ook al had ik niet veel, ik leende het haar. Ze betaalde altijd terug, dat moet gezegd. Op een dag besloot ze om af te kicken, ik zou haar helpen. Ze leverde al haar zakjes speed bij me in en ik beloofde haar dat ik zou proberen om het te verkopen en zo haar geld terug te verdienen.
Opgewekt ging ik naar een kroeg waar ik wel vaker kwam en raakte er in gesprek met twee mannen die ik het spul aanbood. Ik moet hier even benadrukken dat ik er geen enkel benul van had wat ik nu eigenlijk precies aanbood. De barman hield mij nauwgezet in de gaten en toen de mannen niet wilden kopen en vertrokken kwam hij naar me toe. Meisje, meisje, fluisterde hij, wat je daar aan het doen bent mag niet maar bovendien is het erg gevaarlijk. Stop dat spul weg. Zijn toon joeg me angst aan en ik gaf meteen gehoor aan zijn verzoek. Hij gaf me een pilsje en knipoogde begrijpend en bovenal heel warm en beschermend.
Een week later, ik was naar een verjaardag, bleek dat er bij me geprobeerd was om in te breken terwijl ik weg was. De buurvrouw had het gezien en de inbreker nam de benen. We belden de politie, die kwam onmiddellijk. Vreemd vond de politie het dat de inbreker zowel voor als achter had geprobeerd binnen te komen. Dat doen ze nooit, zeiden ze, tenzij ze weten dat er iets speciaals in huis is. Is er dat? Nee, zei ik, intussen iets wijzer geworden en dus niet helemaal naar waarheid. Zij vertrokken weer en ik sloot alles extra goed af. Een paar dagen later kwam de eigenares van de speed langs en vroeg me het spul terug te geven, ze had een koper gevonden, zei ze. Ik gaf het en voor mij was daarmee de kous af. Pas jaren later, nog eens terugdenkend aan de omschrijving van de inbreker die de buurvrouw me had gegeven, viel het kwartje. Ik wist ineens wie die inbreker geweest was. Het was ook de enige die wist dat ik die avond niet thuis was. Ik ben bang dat ze geen koper had voor het spul maar het stoppen niet vol heeft kunnen houden. Iets wat ze niet heeft durven zeggen. Zo streng en voortvarend als ik destijds al kon zijn. Dat je iemand enkel kunt redden als hij of zij gered wil worden, dat is een les die ik wel geleerd heb.
.
zo mezelf te zien
met ogen waarin tranen
leerden aarzelen
.
Haiku uit Pauwenveren en judaspenning

Read Full Post »

Op een dag werd er een envelop bezorgd die duidelijk niet voor ons bestemd was. Ofschoon het adres klopte stond er in kinderlijk handschrift Tim boven. Omdat ik geen Tim kende heb ik de envelop opengemaakt in de hoop meer informatie aan te treffen, maar nee. Er zat een kaart in met een hart en achterop stond in datzelfde kinderlijke handschrift Jij bent mijn Valentijn x

Och, wat zou het jammer zijn als deze kaart niet aankwam. Ik stelde me een meisje voor, giechelend van spanning en een jongetje dat rood tot achter de oren zou kleuren. Ik besloot om Tim te gaan zoeken..

Na een paar keer tevergeefs te hebben aangebeld werd er opengedaan door een joch van een jaar of 11. Ben jij toevallig Tim? vroeg ik hoopvol. Nee, zei hij verrast, Tim woont daar. Hij wees. Nummer 5, vulde zijn vader aan vanuit de huiskamer.

Op nummer 5 woonde inderdaad een Tim, ik heb de kaart afgegeven en weer op weg naar huis dacht ik aan lange glijbanen, van de dijk suizen op het deksel van de wasketel, want de slee was al vergeven. Ik dacht aan sneeuwpoppen maken en sneeuwballen gooien. Aan de rotjong die met ijsballen gooiden, in de hoop op tranen en aan de tranen die ik bedwong, wat dan weer mijn score was. De wantjes, die aan touwen in mijn mouwen zaten, de ijskoude voeten. Rode neusjes, snottebellen, de schreeuwende stemmen van opgewonden kinderen.

vierenzestig

een kopie van haar moeder

in de winkelruit

Read Full Post »

wat mag ze blij zijn

niemand kent haar
niemand kent het venijnige staartje
het scheve portret in haar maag

en waarom zou ze het
aan wie dan ook vertellen

wie luistert er naar een zomer
die zich al op de valreep bevindt
wie speelt er vandaag de dag nog
met een kind dat zich geen uitweg wist te banen
meer van vermanen weet
dan eens de moeder
de vader

het meisje

wie spelt er de naam correct
die zij zichzelf toebedeelde

niemand
en ze wist wie er wat verspeelde
zojuist stelde ze het vast

warm van ontvangst is haar spiegel
blij en verrast
haar hart

Read Full Post »

heen en weer geslingerd

gelijk guirlandes op een zomeravond

het hart een tuinfeest

.

traag beweegt

een silhouet van vreugde

door de struiken

,

zo aaibaar zijn de uren

dat ik ze streel met één enkele gedachte

.

je onttrekt je aan het licht

waarin de grootste schaduw ooit

in stilte valt

.

wat waren we oud

begin dertig beiden en

zo ernstig

.

er liggen stenen opgestapeld

tegen de muur, zij herinneren ons

aan nooit uitgevoerde plannen

.

een van hen noem ik Metusalem

Metusalem herhaal je

en even speelt je glimlach met mijn jeugd

Read Full Post »

Older Posts »