Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Het groen vindt al wat herfst’

maakt niet uit wanneer
het gebeurt wel
.
ze doen het zo
of met een bom
.
of weer
.
wat zal het opleveren
mezelf te verzetten
.
een schip dat vergaat
heeft sloepen vol verlaters
.
ik zal met me zijn
als een godin te water
.
Neptunus overmannen
met maar een borst
.
het verminkte leven
vertegenwoordigen
.
later
als de dood onherroepelijk
.
de maan rond en vol
mijn kind zijn veilig is gesteld
.
dan
.
kom terug zul je
schreeuwen
als de wereld is ontbost
.
en ik zal knikken
mijn nee zul je nooit
ontvangen
.
ik maak geen waarheid hard

Read Full Post »

dit is
een brief die zichzelf
schrijft

post en aankomt

.

ik lees
dat mijn haren waaien
dat het
stormwaarts gaat
met de liefde

.

dat is de wind in de brief
een boodschap die aait
en strelend achterblijft

.

in luchtige bezweringen
de nacht kroont
tot opgezet dier

.

kom hier,
zegt hij dan
en toont mij
alle gevaren in het
duistere hartenzwart

Read Full Post »

Read Full Post »

jurkb

Read Full Post »

tekstvaneenbloem

Read Full Post »

zijn mouw had ik

willen lenen

 

zijn arm in die mouw

 

de woorden

wil je mijn mouw

even lenen

 

ik heb zelf een mouw

zou ik gezegd hebben

 

en in een theatraal gebaar

zou ik mijn arm naar mijn ogen

hebben gebracht

 

weg met die tranen

zou ik hebben gelachen

 

een beetje snotterig natuurlijk

en onhandig

 

ja, dat ook

 

maar hij gaf me zijn zakdoek

snuit je neus, zei hij

en ik deed het

 

 

Uit: Het groen vindt al wat herfst – De Beuk Amsterdam

 

Read Full Post »

zeg maar

het is geen vraag

lever je zin in

aan een deur zonder

klopper

 

geen bel

 

roepen zul je

om te zeggen

 

om te verklaren

waar het is

en waarom

 

zo hoort het niet

 

zo gaat het

 

 

Uit: Het groen vindt al wat herfst

Read Full Post »

een net

gespannen over de vijver

vangt al het blad

van de eikenboom

 

daar tornt geen dichter

aan

 

daar vist geen kat

nog naar de goudvis

 

in dat zelfde

zonlicht van het zich

koesterende ongrijpbare

glinstert het

 

blad dat liggen

bleef

Read Full Post »

onduldbaar lang

koestert het zichzelf

op de vijverrand

in zonlicht

 

het baadt in een

geluk waaraan wij

ten onder kunnen gaan

 

zicht op stilte

verbiedt om te spreken

over de val van een

schaduw

 

het verwacht

de opmars van een

gedachtestroom

 

het verwacht

dat het zichzelf

in zonlicht

op de vijverrand

kan blijven koesteren

 

onduldbaar lang

Read Full Post »

Ik vors in dode

poppenogen

naar een vleugje

hunkering

 

een vlaagje

menselijk besef

 

ik wrijf mezelf

de armoe in

van anderen

 

de oorlog die ik

nooit begon

 

bedruipt zich

in mijn achtertuin

met een laatste restje

zon

Read Full Post »

Older Posts »