Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘hart’

bij mijn ouders graf

schreef ik een haiku

over rouwmuggen

Advertenties

Read Full Post »

net toen ik aan de wereld wilde vragen waarom ik eigenlijk was uitgenodigd om te komen leven zag ik een rood geschilderde, houten kerk op een wankel tafeltje staan. De deuren zwaaiden uitnodigend open. Als in een roes trok ik mijn gele poppenlaarzen aan en stapte naar binnen.

Helemaal vooraan nam ik plaats op een bank waarvan je aan het hout kon zien dat er al behoorlijk wat houtwormen mij voor waren gegaan .

Er plakten duivenveren op de vloer en tegen de wanden.

Dankjewel, klonk plotseling een vriendelijke mannenstem.

Waarvoor? vroeg ik, in alle bescheidenheid denkend aan de vraag die mij hier bracht.

Dat je naar binnen durfde te komen, de stilte gele laarsjes bracht en nieuwsgierigheid, luidde het antwoord.

Devoot boog ik het hoofd. Pas toen de mannenstem me vriendelijk vroeg of ik wellicht de duivenveren wilde opruimen werd ik even te groot voor het kerkje. Al snel dacht ik echter het verzoek als een antwoord op mijn vraag te mogen begrijpen

Ik was uitgenodigd om te zijn wie ik ben, soms argeloos, soms nieuwsgierig en altijd geschikt voor wedervragen en het opgelegd krijgen van schijnbaar nutteloze taakjes.

bijna onvindbaar
als de zerk onder het mos
een verwaarloosd hart

Read Full Post »

een verdord blad
houdt zich vast aan de tak
die het losliet

Read Full Post »

als ik je hondje was

.

 

zou je me trimmen

zou je er aan denken mijn nagels

te knippen, mijn tanden te poetsen

.

 

als ik je tuin was

.

 

zou je me volpoten

met laatbloeiers

eenjarigen

.

 

en zevenblad

zou je het verwijderen

of denken

 

.

 

zevenblad groeit hier niet voor niets

Read Full Post »

over het maken
van foto’s die zijn handen
op tafel leggen
voor eeuwig de nagels en de
aders tonend

de blauwe heuvels
die zich uitstrekten tot aan het bruin
van zijn vingertoppen

rivieren van strelen
van nerveus stromende golven
zwaarmoedigheid

dat er soms as
uit zijn gehoor viel zag ik
en
hoe we samen
op de asbak gelegd opgingen
in rook

zijn schedel moet ik melden
het glanzen dat steeds zichtbaarder
als een spiegeltje over het plafond sprak

zo hij daar zat
die toch al gebogen schouders
het grijze kroontje

hij heeft me
stemmen toebedeeld
die ik soms inzet

dit is de stem van de heks

achterover leunend
nam ik zijn bank in bezit
leefde in zijn huis

ik verplaatste stoelen
gaf glans aan wat hem dof stemde
bood aan, woog af
snoof soms de geur op
van onverkwikkelijke gewoontes

wat had hij aan advies

je zou het niet
in mijn woorden waarderen
ik zwijg dus

niets ga ik zeggen
over de spinnenwebben
in je geest

niets over de spin
die zich over je horizon
voortbewoog

wie wil de vlieg zijn
in een verhaaltje over de
spin die de vlieg vangt

wie wil de spin zijn

zou je iemands toekomst kunnen worden
zoiets vroegen we niet
wat heb je aan antwoorden

een stevige wandeling
langs het meer, brood mee
voor de meeuwen

en de camera
voor die eeuwige krijs die
diep vanuit de in veren
verscholen borst over de stilte valt
zo mag het hè
zo mag een wereld
eten van je brood

delen in onze schamele weerstand

wat moet een mens
met een overvloed aan vreugde
als iets diep vanbinnen
niet om vreugde vraagt maar hongert
naar de roes

naar de binnenkamer
waarvan de wanden met geluiddempende
kussens werden bedekt

een reuze sieradenkist
met daarin glinsterend
de onyx die je bent

Read Full Post »

 

dat er altijd
een dag daarna is
zeg je

waarna, vraagt hij en
merkt op dat alle eerdere
dagen ook

voor een treffende reactie
plaats je je vinger op een willekeurige
regel in de tv gids en
leest hardop voor :

een grote arena
waar er aan het eind maar één
levend uit kan komen

dat zeg ik, zegt hij
en staat op om de kippen
te gaan voeren
terwijl er helemaal
geen kippen zijn

precies zo er geen
echt gesprek was
denk je

Read Full Post »

zie je mijn ogen
ze staan elkaar niet toe
hetzelfde lief te hebben
 .
mijn rechteroog
valt voortdurend open
van verbazing
 .
zie je vriendje
hoe vaak dat is
 .
zie je ook de gelijkenis
met de tuin
 .
wildgroei
schoonheid
 .
mijn arme takken
lieten zoveel zware
vogels toe
 .
je gaat als vanzelf
van de kleine, snelle vleugelslag
van motjes houden
 .
zo rap joh
en zo teer
.
ik ben ook een raam
je kunt bij me naar binnen kijken
en een deur
 .
treed binnen
er is geen drempel
 .
mijn scherpe hart
sleep alle nare kantjes
van betreden

Read Full Post »

Older Posts »