Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘graf’

omgewaaid

de plant, op het graf

wat extra aarde

Advertenties

Read Full Post »

een kleine vrijheid

toen je de bomen een voor een
met wortel en al in een grond hebt gepoot
waarvan je dacht dat zij er thuishoorden
– geen boom hoort op een sokkel –

toen je de wolken het wolkzijn teruggaf
bloemen het bloemzijn, namen hun klank

een graf het geduld van tranen

dat je langzaam ouder
het meisje een tekening aanbood
een lijnenspel van kracht geworden

toen je
uit je ouderlijk vel gekropen
terug in je jeugd gestapt
de tijd een hand gaf en bedankt zei

bedankt voor wat je naliet
het spijt me dat ik jou onvoldoende
heb geboeid maar
het is waarom ik ben gegroeid

verwacht van mij wat ik kan geven

Read Full Post »

Read Full Post »

bij mijn ouders graf

schreef ik een haiku

over rouwmuggen

Read Full Post »

 

U bent groots.

U bent iemands onkunde.

U bent een ver land.

 

Op uw graf bloeit een poëet.

Hij dicht volgens uw richtlijnen.

 

Lijnen verdwijnen nooit

El Tortulani.

 

Nooit.

 

Net zomin als ijdel streven,

ambitie en superioriteit,

 

zij blijven.

Dat is ons lot.

 

Dat er dichters

op uw graf groeien

is het uwe.

 

Read Full Post »

Grafsteen, beweeg U!

hoor, mijn klacht komt aanhuilen,

als de herfstwinden!

 

Basho

Uit: Haiku een jonge maan

 

 

 

Oh ja, die machteloosheid. Ik denk me volledig in de dichter te kunnen verplaatsen en zie door en over grenzen heen, van mens tot mens, de gelijkenis, een verbindende kracht. Iets zo te verwoorden dat een lezer eeuwen later kan denken, ja, zo voel ik het soms. Als ik bij het graf van mijn ouders sta, verdrietig ben, boos of machteloos dan wil ik dat die steen beweegt, omdat ik een antwoord wil, een reactie. Ergens moet er toch een plek zijn die het dagelijkse argumenteren en geruststellen overstijgt, een plek waar een dierbare ligt of de dierbare van iemand anders. Een plek die zich er uitstekend voor leent om het er uit te schreeuwen van ellende. Niet met de stem maar met het vergelijk van die hevige herfstwinden. Die wind die soms het hart en de geest zo volledig op de kop zet. De grafsteen zal niet bewegen, dat maakt het hopeloos en troostend ineen. Troostend omdat de dichter wel weet dat de grafsteen niet zal bewegen maar desondanks een klankbord is. Een klankbord waaraan geen mens soms kan voldoen.

Read Full Post »

het is omdat ik met je wil spreken

over de veranderingen die niet kwamen

 

behalve misschien

het wegglippen van levens

uit mijn agenda

het wekenhoge gras waarin madeliefjes

verdwaalden

 

je graf

waaraan een blad kleeft als houdt het

zich vast, als zegt het

 

de dood is iets om je aan vast te klampen

en het is omdat ik je kwijt geraakt ben

 

en nu strek ik mijn hand uit

leen ik je mijn hart

Read Full Post »

Older Posts »