Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘eten’

Pasgeleden besloot ik om eens gezellig in mijn uppie te gaan lunchen. Aanvankelijk stond ik gewoon bij het restaurant dat bij de winkel waar ik was hoorde de menukaart te bekijken, tot de uitbater van het restaurant naast me kwam staan.

En? Staat er iets bij voor u?

Ik ben wel nieuwsgierig naar de soep van de dag.

‘Peultjessoep staat vandaag op het menu.

Peultjessoep? Hmm, dat heb ik nog nooit gehad volgens mij.

Na enige aarzeling was ik om en besloot voor die soep te gaan.

Het restaurant liep in een boog en ik ging strategisch zitten, met mijn rug naar de muur, halverwege de ronding. Vanaf die plek kon ik het hele restaurant overzien. Niet dat er veel te beleven viel. Er zat een echtpaar vlakbij de bar en verder was het restaurant leeg, op de uitbater en een vrouw na.

Of nee, zag ik, toen de soep geserveerd werd, rechts naast me, een eindje verderop zat een man.

Op elke tafel stond een vaasje. De man had een aster uit het vaasje op zijn tafel gepakt en begon er blaadjes af te plukken. Even dacht ik dat hij, ze houdt van me, ze houdt niet van me, ging doen maar hij stak ze in zijn mond.

Terwijl ik een hap van mijn gloeiend hete soep nam en vaststelde dat hij heerlijk was, keek ik vanuit mijn ooghoeken nieuwsgierig toe hoe de man de bloem soldaat maakte. Ik voelde eens aan de bloem in het vaasje op mijn tafel. Kunst, stelde ik vast. De man had dus een plastic bloem zitten verorberen. Hij pakte de roos uit het vaasje en begon eraan.

Ik probeerde mijn aandacht op mijn soep te richten wat slechts even lukte want toen de roos op was schoof de man naar me toe. Dat kon gemakkelijk daar onze zitplaats uit een lange bank bestond die heel de ronding van het restaurant besloeg, bovendien was er naast me een tafel vrij . Ik deed alsof ik het niet merkte maar verplaatste wel snel nog even het vaasje op mijn tafel naar de tafel naast me. Daar stonden nu drie plastic bloemen ter consumptie voor de man. Tegen dat hij die op had was ik wel klaar met mijn soep, dacht ik optimistisch. De man bleek echter geen belangstelling te hebben voor de bloemen, hij had het op mijn soep gemunt. Nee hè, ik zocht het restaurant af naar de man die me zo vriendelijk overgehaald had soep te eten in zijn zaak. Nergens te zien. Ook de vrouw was verdwenen en het echtpaar was eerder al vertrokken.

Ineens stond de man op. Goddank, opgelucht nam ik een hap. Mijn vreugde was van korte duur. Gewapend met een lepel kwam hij terug en stevende regelrecht op me af.

Wat hij vervolgens deed weet ik niet, de uitbater dook op en kwam naar mijn tafeltje. Zijn vriendelijke bruine ogen stonden een beetje bezorgd. Smaakt de soep u? vroeg hij.

Hij is heerlijk, antwoordde ik en keek eens om me heen.

Alle bloemen stonden gewoon in hun vaas. Keurig om en om, op het ene tafeltje een aster en een roos en op het volgende tafeltje enkel een roos.

Niks te veel gezegd hè, lachte de man.

Absoluut niet en er zit ook iets heel speciaals in die soep als je het mij vraagt. Heeft u hem zelf gemaakt?

Een beetje wel, klonk het wat ondeugend en met een twinkeling in zijn ogen pakte hij de lege kom op en liep neuriënd naar de bar.

Advertenties

Read Full Post »

kom binnen late kant

ga zitten aan de zijde

waar straks de eter landt

om ons te begeleiden

 

aan de vragende hand

naar antwoorden die tijden

in de uren brandt

tot woorden die we zeiden

 

sta op en loop terug

naar heen om vliegensvlug

op schreden weer te keren

voor uw plekje aan de dis

 

we eten dikke huid en mug

hoofdgerechten van gemis

 

Read Full Post »

met de rug tegen een boom

die krom en ongelovig oud werd

 

zeven kinderen kreeg je stem

zes mannen je lijf, vijf moeders werd je

 

een van hen betrok het huis

dat maar geen thuis werd

de andere vier wuiven dagelijks nog

de kinderen uit die zij onder

het koken en braden baarden

 

negen ogen ben je en

je praat over een derde

alsof je er twee hebt

 

dan ontwaak je

 

eerst stokt de liefde in je keel

dan de adem van het wezen waarin je huist

 

onder een dekbed

gevuld met kleine veertjes

ontwaakt de oorlog

 

een soldaat sneuvelt

op het hoofdkussen naast je

 

vanavond eten we bloed, zeg je

opstaan

de dag is al jarenlang

klaarwakker

 

Read Full Post »

een blad vol zingen
ligt op mijn schoot en ik denk
het is geen groot lied

 

onder de tekst
ligt treurnis en
daar woont hij

 

wat zal ik je geven, vraag ik
vogelgeluiden, de schreeuw
van een uil in de nacht of juist
zijn prooi

 

zal ik je mooi maken
het haar van je onzichtbaarheid
kammen en tonen

 

zal ik je eten
vrucht noemen

 

ach ja
ik verstond het wel
het broosgehalte in je blik
zei me genoeg

 

als ik je vroeg
je even op dit blad te laten zien
waar ik dit lied begon
zou je dan komen

 

even met me dromen durven
over zangers die ons gaan zingen
en over de meer
eenvoudige dingen

omdat die nu eenmaal
gemakkelijker te dragen zijn

 

Read Full Post »