Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘doorgaan’

 

zo anders
tussen al die graven
het zijne

.

mopperen
wil ze, liefkozen
dichterbij

.

weer thuis
geeft ze haar schoenen
nieuwe voeten

Read Full Post »

omdat je overal
vandaan gekomen bent
weet je niet
hoe de terugweg te aanvaarden

.

je zegt het niet maar
je vraagt al wekenlang de weg
aan elke willekeurige oogopslag

.

je hoopt
dat op een dag de weg
gewoon het pad is
waarop je lijkt te zijn ontstaan

.

al weet je best
dat alle kansen klein zijn

dat je door zult gaan

Read Full Post »

vandaag doen we aan niets

jij draagt geen luiers meer
ik kan driftig stampen

zo vatten we
de gang van zaken samen
en doen voort

Read Full Post »

Soms begrijp ik de bezieling niet
waarmee ik als een marskramer
met mijn denkvermogen leur.

Het kan absoluut geen kwaad om naast het lezen van andermans gedichten ook zo nu en dan terug te grijpen naar eigen, eerdere bundels. Niet om in het verleden te blijven hangen maar om te proeven aan wat je eerder schreef, kijken of je het waarom nog kunt ontdekken en/of om vast te stellen dat een gedicht overeind bleef, meegroeide.

Er veranderde niets aan de woorden en in wezen ook niet echt aan jezelf. Je werd enkel ouder en glimlacht even om die jonge vrouw die bovenstaand gedicht schreef. Ze was 30 toen ze deze woorden aan het papier toevertrouwde. Bedoelde ze misschien dat ze niet gehoord werd, hoe ze ook haar best deed. Of dat ze wel wist dat ze haar mond niet kon houden, altijd weer en overal op reageerde, omdat ze een goed stel hersens had en die wilde gebruiken.

Ging het haar hier enkel om het dichterschap? Begreep ze niet waarom ze schreef en het aan de man wilde brengen, iets wat ook toen al niet zo eenvoudig was. Vroeg zij zich af waar die drive vandaan kwam en vond ze toen al dat, wat er zoal meelift met het dichterschap een zekere banaliteit in zich draagt. Gaf het haar niet wat ze zocht, was het een manier om scherp te blijven? Gewoon verbazing misschien,  landen, terug naar de basis, de positie herbezien?

Nu, zoveel jaren later, kan ik diezelfde overpeinzing volledig begrijpen. Al die jaren van schrijven, van podia beklimmen, van grote en kleine successen koesteren. Al die momenten van teleurstelling, van verzuchting, schrijven en herschrijven. Al die arbeid, steeds weer die schouders eronder. Ja, ik kan, 30 jaar verder, de woorden volledig onderschrijven.

Soms begrijp ik die bezieling namelijk nog steeds niet, maar hij is er nog. En zo hoort het ook. Het op deze manier beschrijven zou ik nu anders doen, daarom is het goed dat ik het toen deed.

Read Full Post »