Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘dood’

Wat fijn dat je naam met een T begint. Geen enkele andere tante hoeft zich aangesproken te voelen. Vanmorgen heb ik na liggen denken over het geloof. Geloof is iets van jezelf vind ik. Je mag het een ander niet opleggen.
Vroeger maakte je prachtige kleertjes voor mijn poppen. Je was naaister van beroep en dat kon je aan die kleertjes wel zien. Zelf droeg je nonnenkleding maar dat zag ik niet, of misschien moet ik schrijven, ik zag het wel maar het overheerste niet. Wat ik zag was je bril met daarachter die ogen van je, daar stond in: Ik ga je blij maken. Oké, het boezemde ook wel wat ontzag in, je habijt.

Geloof is iets van jezelf, wat een vreemde gedachte om mee te ontwaken. Jij was gelovig, een bruid van God.
Ik heb ook nonnenkleding gedragen. Eén keer. Het staat je goed, je zou ook non moeten worden, zei je. Je lachte erbij .De buurvrouw grapte, ik zou je niet herkend hebben als je die schoenen niet gedragen had.
Nee, je legde me niets op en daarom was het fijn als je op bezoek kwam. Op een dag ging je burgerkleding dragen, dat mocht van de kerk… Ik herinner me je prachtige mantelpakjes. Je zag er altijd uit om door een ringetje te halen.
Vaak heb ik me afgevraagd of je gelukkig was. Soms was je misschien eenzaam? Was non worden een vrije keuze?
Je hoeft geen antwoord te geven.
Ik zou willen dat iedereen besefte dat het waar is wat ik vanmorgen dacht. Niemand heeft het recht je af te dwingen van dezelfde, of op dezelfde manier van God te houden.
Geloof is iets van jezelf!
Ja tante T, daar geloof ik stellig in en de kleertjes die je maakte voor mijn Barbie heb ik nog.
Liefs,
Je nicht J

 

heel voorzichtig
even omzien, de uren
uiteen geschoven

Advertenties

Read Full Post »

je legt je neer
bij onbezonnen besluiten
harde koppen, zo je moeder
dit noemen zou, je bent ze beu

als de dood toe slaat
is goedmaken niet langer mogelijk

dan blijf je achter met wat ongezegd
en onbegrepen bleef

je legt je neer
bij wat er overbleef
leeft maar deelt verdriet niet
zo je het had willen delen

de tranen die je in zult houden
de woorden die je opspaart

dagen, uren slechts, misschien weken

je hart, denk je, stond voor
hetere vuren

hoe lang mag onmacht duren
aleer het zich zal wreken

Read Full Post »

ook een woord van spijt
wandelt langs bloemperken
onderhoudt

.

te lang ligt in de bedding
van de drooggevallen dag zijn lach

.

hij die pas nog bij de arts was
leeft nu als nooit tevoren

.

te lang en te vastbesloten
keek hij voor zich uit
worstelend met zijn onbeholpen streven

.

de dood bemint wat verloren is niet
de dood komt voor het leven

Read Full Post »

je wiegt een doodgeboren dag

legt een drooggevallen bedding droger

 

alles wijst op kansen

die zijn verkeken en nog vouw je

jezelf verder open

nog zeg je, grond

ik kleur je dieper verstaanbaar

 

ik adem de wolken

vol met wat fout ging en

doe dit landschap recht

Read Full Post »

Je gelooft vast zelf niet
dat je dood bent. Dat zie ik
aan die blik op foto’s.
.
Ik kan het ruiken
aan het parfum van mijn kind,
oude bontjassen.
.
Jij leeft,
voelbaar haast, in alles voort.
Nee, je bent niet dood.
.
Ik ben degene hier die stierf.
Je ziet het aan die blik
op oude foto’s,
.
ruikt het aan de geur
die achterbleef
toen alles me verliet.
.
Ja moeder, jij leeft.
.
Ik niet,
ik ben al heel lang dood.

Read Full Post »

ze zijn allemaal jarig
de doden in mijn hart
riepen een eigen
mijn allerliefste zielendag
tot leven

.

wat kan ik ze geven
anders dan mijn woord
te lang voor het ademloze
een warme gedachte
idee-fixe

.

ik kniel voor het altaar
waarop ik de leeftijden heb uitgestald
dat ik afscheid nam

.

draag een taart aan
eentje zonder kaarsen
uit respect voor de jongste
die nog niet blazen kon

Read Full Post »

ik heb je niet gekend daarom vraag ik je

zocht je de vrijheid van het alleen zijn

 

ontvluchtte je de medemens

was je het groepsgebeuren beu

hield je meer van dieren

 

het zou zomaar kunnen dat je nu in die kist

je oren dicht stopt voor de loze woorden

vol van kundig medeleven

 

of je herkent er je moeder in, je pa, een oom

 

als ik heel stil ben hoor ik je misschien roepen

dat je niet van gedichten houdt maar van trompet

 

dat je nooit sliep en nu je eindelijk rust vond

geplaagd wordt met iemands behoefte een laatste

goede daad voor je te verrichten, een twijfelachtig

eerbetoon en dat je wel janken kunt nu je

leven, hoe tragisch ook, niet tragisch eindigt

maar eenzaam, zielig, sneu

 

misschien weet je nu voor eens en altijd

hoe je al die tijd al onbegrepen

opzij werd geschoven en dat je geen

seconde langer op de wereld had willen blijven

 

nu staat zij daar en leest wat bij je graf

gekend heeft ze je niet maar ze kan schrijven

Read Full Post »

Older Posts »