Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘denken’

 

Lockdown 

 

 

Nu we gevangen zijn

in het cocon van onzekerheid.

Een virus de grote wereldleider is.

Nu weten we het , dit is de tijd.

.

De tijd van tijd te over, tijd te veel.

Van steeds weer op de rem gaan.

Niet snel dat zoentje, die warme kus.

Het kan niet als voorheen spontaan.

.

Nu we aan huis en haard

gekluisterd zijn, de vrijheid lonkt

aan onzichtbare tralies rammelend

het hart van verlangen bonkt.

.

Nu dan is het een goed moment

voor reflectie, denken in het belang

van later maar dat twijfelachtig later

het verstart je, het maakt bang.

.

 

Komt je eigen later nog

en hoe dan zal het in dat later met je zijn.

Die wereldleider, die zich verspreidt,

armoede zaait, faillissementen, liefdespijn.

.

Als we er straks weer op uit kunnen

mits we de juiste afstand weten te bewaren.

Als er straks een vaccin is, zullen we ons dan nog

bewust zijn van ons gedrag en daarvan de bezwaren.

.

Of gaan we weer in volle vaart en overmoed

met het vliegtuig reizen, over autobanen scheuren

vlees en overbodigheden consumeren, beschimpen.

Uitsluiten en vernielen, wat gaan we laten gebeuren.

.

Gaan we solidair zijn dan en ruiterlijk, sportief

met en voor elkaar natuurlijk maar  bovenal,

gaan we de bescheiden plek dan goed beheren

waar wij leven mogen, in dit immens heelal?

Read Full Post »

je begrijpt me beter
heb je gezegd
als ik over dingen spreek
die zich niet roeren
in je hart en ik begreep
dat je mij gewoon te zwaar vond

.

ik dacht aan een weegschaal
die het iets dat we leven
woog en loog daarover

.

de tuin heeft meer kleur nodig
zei ik en die zee aan tijd
valt vaak tegen, vind je ook niet

.

wat moet een mens
met dieper denken over een waarom
dan nodig

Read Full Post »

er zijn van die momenten die je doen zwijgen. Niet omdat je met stomheid geslagen bent maar omdat wat er gebeurde zo zuiver was, zo puur. Alles wat je daarna doet of zegt zal dat fijne lijntje tussen jou en het mooie moment verstoren, dus zwijg je.
Je zwijgt tot het leven roept en je wel verder moet maar dankzij je zwijgen kreeg het moment de kans zich te nestelen.
Het blijft bij je en nu en dan kun je het terughalen.
Nu bijvoorbeeld.
.

even niet denken
tussen mij en de stilte
ruimte voor niets

Read Full Post »

omdat hij altijd riep dat alles van waarde weerloos was

dat hij bestond omdat hij dacht en aan elk gesprek

een ingewikkelde draai gaf om vervolgens langdurig te zwijgen

.

omdat hij de tuin een ruimte vond waarin de liefde

te veel mogelijkheden had en daarom begrenzing aandroeg

latten die hij te hoog legde voor de eenvoud van menig geest

.

het was omdat hij een sigaret rokend, de benen op tafel gelegd, over liefde mijmerde

omdat hij de liefde ook na twaalf jaar aan haar zijde maar niet

vatten kon, echter sinds kort begreep wat het zijn moest

.

nog ziet ze hem naar zijn sigaret staren, die benen op tafel

de rookwolkjes waarin ze plotseling tekstballonnetjes zag

liefde, sprak hij traag en gewichtig, moet je voelen

.

joh, schreef ze in één van die ballonnetjes en zette de radio aan

waarop hij beledigd opstond en vaststelde dat zij er niets van begreep

Read Full Post »

Elke ochtend zit ik een uur of langer op de bank. Soms zit ik er zo lang dat ik weiger om nog langer te blijven zitten, dan ga ik stofzuigen, wassen en andere huishoudelijke dingen doen. Of ik stap in mijn auto en ga ergens heen. Het zijn de momenten waarop ik een hekel heb aan de bank en het leven dat bij die bank lijkt te horen.

Elke ochtend begin ik opnieuw en kijk ik met een frisse blik naar alles wat toch echt hetzelfde is als gisteren en al die dagen daarvoor. Aan alles om me heen kleeft een verhaal en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een merel uit de vijver drinkt. Ik zie de vitrage licht bewegen en de buurvrouw langskomen. Ze wordt nu echt oud, ze draagt al 10 jaar een paars tasje met zich mee en langzaam maar zeker kwam dat tasje steeds dichter bij de grond te hangen. Ik zie haar bij me naar binnen spieden, terwijl ik mijn gedachten plooi in een boekje dat ik op de kop tikte op een rommelmarkt. Het huis is nooit stil. Alles in en om me heen leeft en de zon tovert met haar licht steeds opnieuw een iets andere kamer. ’s Morgens of ’s avonds, het huis en de zon kunnen goed met elkaar overweg en ik mag dat zien. Een enkele keer komt er een liedje langs gefloten, een fluitende buurman, als hij alweer weg is blijft het liedje nog even hangen. Mijn gedichten ontstaan eenvoudig maar zouden niet ontstaan als ik me deze vrijheid om lekker lang op die bank te zitten niet gunde. Bij de overburen is de glazenwasser bezig, ergens in de straat wordt een waterleiding gerepareerd. Twee jongens rennen naar school. Ik verzand in gedachten die niet goed voor me zijn en begin opnieuw. Dat is een privilege, dat steeds opnieuw kunnen beginnen in mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, ik weet niet waaraan ik het te danken heb maar ik ben dankbaar. Ineens hoor ik dat ik zing, nou ja, zoemen is het meer. Tijd om op te staan en de bank de bank te laten. Niet zoemen. Leven.

hoe de zon

en dan weer de wolken

het zicht bepalen

Read Full Post »

dat je groet en denkt
Ik heb gegroet dat moet genoeg zijn

je denkt niet
ik schreef een brief waarin
de bui

noch zei je
was er een kip
ik gaf je het ei

je groet en denkt
ik heb gegroet

 

obstakels zijn waarneembare dingen

 

Read Full Post »

er drijft

een propje denken

in de vijver

Read Full Post »

Older Posts »