Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘dag’

Op een dag werd er een envelop bezorgd die duidelijk niet voor ons bestemd was. Ofschoon het adres klopte stond er in kinderlijk handschrift Tim boven. Omdat ik geen Tim kende heb ik de envelop opengemaakt in de hoop meer informatie aan te treffen, maar nee. Er zat een kaart in met een hart en achterop stond in datzelfde kinderlijke handschrift Jij bent mijn Valentijn x

Och, wat zou het jammer zijn als deze kaart niet aankwam. Ik stelde me een meisje voor, giechelend van spanning en een jongetje dat rood tot achter de oren zou kleuren. Ik besloot om Tim te gaan zoeken..

Na een paar keer tevergeefs te hebben aangebeld werd er opengedaan door een joch van een jaar of 11. Ben jij toevallig Tim? vroeg ik hoopvol. Nee, zei hij verrast, Tim woont daar. Hij wees. Nummer 5, vulde zijn vader aan vanuit de huiskamer.

Op nummer 5 woonde inderdaad een Tim, ik heb de kaart afgegeven en weer op weg naar huis dacht ik aan lange glijbanen, van de dijk suizen op het deksel van de wasketel, want de slee was al vergeven. Ik dacht aan sneeuwpoppen maken en sneeuwballen gooien. Aan de rotjong die met ijsballen gooiden, in de hoop op tranen en aan de tranen die ik bedwong, wat dan weer mijn score was. De wantjes, die aan touwen in mijn mouwen zaten, de ijskoude voeten. Rode neusjes, snottebellen, de schreeuwende stemmen van opgewonden kinderen.

vierenzestig

een kopie van haar moeder

in de winkelruit

Advertenties

Read Full Post »

een kleine vrijheid

toen je de bomen een voor een
met wortel en al in een grond hebt gepoot
waarvan je dacht dat zij er thuishoorden
– geen boom hoort op een sokkel –

toen je de wolken het wolkzijn teruggaf
bloemen het bloemzijn, namen hun klank

een graf het geduld van tranen

dat je langzaam ouder
het meisje een tekening aanbood
een lijnenspel van kracht geworden

toen je
uit je ouderlijk vel gekropen
terug in je jeugd gestapt
de tijd een hand gaf en bedankt zei

bedankt voor wat je naliet
het spijt me dat ik jou onvoldoende
heb geboeid maar
het is waarom ik ben gegroeid

verwacht van mij wat ik kan geven

Read Full Post »

ze opent zingend

en zoekt als ze mij ziet staan

een passende groet

.

in de koektrommel

drie oude bokkenpootjes

en de huissleutel

.

in haar huiskamer

de geur van afwezigheid

in een vaasje

.

 

haar leven

elk bezoek herbeleeft zij

haar verhaal

.

haar vader

te jong gestorven

van verdriet

.

haar moeder

een echte moeder, één die

alles van je wist

.

 

als ik wegga

sluit zij niet goed af

ik duw de deur dicht

meteen maakt ze weer open

oh, zegt ze blij, ben jij het

.

 

 

 

 

Read Full Post »

bij de buurvrouw

ratelt het rolluik

de ochtend open

Read Full Post »

 

Ik vind ze leuk, meestal dan toch. De rommelmarkt waar ik gisteren was ervoer ik echter als een ramp. Om te beginnen was het loeidruk. Ik kon bij geen enkele kraam kijken omdat ik niet tussen de anderen kijkers kon komen. Snel doorlopen was er ook niet bij. Boodschappenwagentjes, rugzakken, brede dames van middelbare leeftijd, kwekkend met elkaar, om en nabij de 30 cm. van een kraam verwijderd.

Och kek doar, zoween had ik vruger ok.

Wè vinde gij, zal ik dees kupke kope of dè.

Ge snapt oit nie woar ut vandoan komt war.

Nou ik wel, kom mar is bij men kijke.

Enzovoort.

Mannen, traag, groot soms en breed en de armen altijd wat van het lichaam gehouden als zit er een struisvogelei onder de oksels. Uw ei is klaar, wil ik soms zeggen maar ik zeg niets, ik moet er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren als mijn opmerking verkeerd uitpakt Ik probeer mezelf zo efficient mogelijk tussen het publiek door naar de gewenste plekken te bewegen. Vaak lukt dat, gisteren niet tot nauwelijks. Ik voelde me vollopen met opstandige, negatieve energie, voor de volle honderd procent bereid tot duwen en desgewenst schoppen of stiekem knijpen.

Kek, Mien, dees is een skon ketting voor jullie Petra.

Die houdt nie van gruun.

Ohw, dees dan.

Knijpen, schoppen, erbij wil ik.

Bij een mevrouw die tussen de potjes en glazen, een doos vol sieraden heeft staan is het zowaar vrij rustig. De negativiteit die nog niet tot daden leidde stroomt geheel vrijwillig mijn lijf weer uit. Ik rommel in de doos en houd een handvol over waar ik tevreden mee kan zijn. We maken een prijs en ik – een stuk opgewekter nu – scharrel verder.

.

op de rommelmarkt

na het gedring even rust

bij een boekenkraam

Read Full Post »

mijn vader heeft een muis gevangen
in een kooitje van vijftien bij tien
twaalf centimeter hoog

Harco noemt hij hem
o die angst
van mij voor Harco
van Harco voor mij

mijn moeder zou hem verdrinken
in een emmer, alhoewel
misschien ook niet nu hij Harco heet
als een soort oude bekende
bij ons zijn domicilie vond
in gevangenschap weliswaar
maar toch

waarom die angst

het flitsen langs de plinten
knaaggeluiden keutels het vernielen
van wat mij duurzaam scheen

het onverwachte
flitsen weer

muis is maagd
komt zomaar in me op
muis maagd
naam Harco

Harco poetst zijn neusje
kijkt me aan
slaakt een piep
verstart

waar één muis is zijn er ongetwijfeld meer

nog een Harco
een Evelientje
een Ansje Pim een Gerrit

een muizenbevrijdingsfront voor Harco

Read Full Post »

Coba is een wonderlijke verschijning. Haar zandkleurige haar is altijd strak achterover tot een staartje bijeen gebonden. Ze is tenger, meer pees en spier dan vet en haar snuitje is lang en smal. Coba is een schatje om te zien en je denkt al snel dat je haar in je zak hebt zitten. Dat is fout gedacht. Als Coba iets niet van plan is moet je van goede huize komen wil je haar overtuigen. Ze laat zich vallen en begint te krijsen als je haar vriendelijk doch zeer beslist bij de arm neemt en als je haar overeind wilt helpen dan grijpt zij zich vast aan de tafelpoot. Ze is sterk, je legt het af en kunt enkel hopen dat de bui snel overdrijft.

Als de bui eenmaal voorbij is dan is Coba lief. Ze kleurt, sorteert knopen in een bakje en komt elke dag even naar je toe. Dan kijkt ze ernstig naar je op en vraagt; zuster, is het vandaag vrijdag?

Nee Coba, het is maandag.

Ze kijkt je lang aan, schuift haar onderlip over haar bovenlip en lijkt een afweging te maken tussen gaan krijsen of berusten.

De volgende dag komt ze weer, vol verwachting vuurt ze haar vraag op je af; zuster, is het vandaag vrijdag?

Nee Coba, het is dinsdag. Ze gaat gelaten aan tafel zitten en gooit knopen in haar bakje.

Zuster, is het vandaag vrijdag?

Nee Coba, het is woensdag. Ze gaat een hondje kleuren tot het lijkt alsof het in een kuiltje poept.

Zuster is het vandaag vrijdag?

Het is vandaag donderdag Coba.

Zuster, is het vandaag vrijdag?

Ja Coba, het antwoord verheugt ook jezelf, vandaag is het vrijdag!

Coba begint te jubelen, dan ben ik vandaag jarig. Haar onderlip schuift verder dan al die keren ervoor over haar bovenlip en haar ogen veranderen in kleine sterren.

Coba is jarig, Coba is jarig.

We zingen voor haar uit volle borst Lang zal ze leven.

Elke week weer

.

 

een windmolentje –

het buurmeisje schittert

van het waaien

Read Full Post »

Older Posts »