Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘boodschappen’

vierennegentig
ongelezen berichten
familie-groepsapp

.

onder de kerstboom
wacht haar een cadeautje
zelf ingepakt

.

eerste kerstdag
vandaag een extra maaltijd
van de voedselbank

.

winkelwagentje
hij duwt het langs de kassa
zonder iets er in

.

tweeduizendtwintig
heel het jaar samengevat
in een mondkapje


Mocht je op de foto staan en dit niet willen, laat me dit dan even weten, i.v.m. portretrecht.

Read Full Post »

Negentig is ze, dit jaar geworden. Haar man, iets ouder, heeft Alzheimer. Soms wordt hij kwaad, zegt ze, dan schreeuwt hij tegen me en slaat met de deuren. Nu staat hij onder de douche. Ze houdt een korte adempauze en vertelt verder. Mijn zoon doet boodschappen voor ons maar hij wil niet naar de zaak waar ik sommige producten koop. Als ik hem uitleg dat ik het zo nu eenmaal altijd doe wordt hij kwaad. Ik wil dan tegen hem roepen dat ik er zelf wel even heenga maar dan doet hij geen boodschappen meer voor me. Dus zwijg ik er over. Van mijn andere zoon hoor ik weinig. Skypen? Wat is dat precies? We hebben geen computer. Nee, mopperde mijn zoon toen ik er om vroeg, dan kan ik hier elke dag dingen komen herstellen omdat jullie iets fout deden. Tja.

Opnieuw volgt er een korte adempauze. Op mijn vraag of ze zich goed gezond voelt antwoordt ze nogal zakelijk; ik loop met een rollator tegenwoordig maar ik doe zelf het huishouden nog. Ik moet wel vaker gaan zitten de laatste tijd. Even op adem komen. De coronacrisis is erger dan de oorlog. Tijdens de oorlog hoorde je de vliegtuigen aankomen, je wist wanneer je schuilen moest. Tegen dit virus kan niemand zich beschermen. Wat we zoal doen vraag je. Puzzelen, sudokus invullen. Mijn man weet nauwelijks de weg naar het toilet maar hij is erg goed in cryptogrammen oplossen, snap je dat nou!? Tijdens zijn driftbuien hou ik me zo stil mogelijk, ineens zijn ze dan weer over en zit hij weer te puzzelen. Ja hoor, we komen onze tijd wel door maar het is niet leuk hè, het is echt een hele nare tijd. Oh, ik hoor de douchekraan niet meer, ik moet ophangen. Let goed op jezelf, dag.

 

 

gesprek beëindigd

lang nog trillen ze na

haar woorden

Read Full Post »

 

Op de parkeerplaats van het winkelcentrum, waar ik mijn boodschappen doe, lagen wegwerp handschoenen. Ze vielen me extra op, omdat ik in de AH oog in oog gestaan had met een man met mondkapje. Het is moeilijk te beschrijven wat ik in zijn ogen had gezien. Een paranoïde, afwijzende, welhaast beschuldigende blik leek het maar het was vrijwel zeker gewoon angst. Hij glipte schielijk voor me langs. Een jonge vrouw met een lange sjaal, die zij voor het gezicht hield, stoof ongecontroleerd van schap naar schap en kruiste het pad van de man. Zelf stond ik wat betekenisloos in de rij bij de kassa. Anderhalve meter afstand houden lukte er niet.
De broden in mijn tas wogen zwaarder dan ooit en bij het zien van de handschoenen, greep voor een moment de angst me naar de keel. Hoe is het mogelijk, schoot het door me heen, iemand beschermt zich tegen besmetting en laat vervolgens die bescherming door een ander opruimen. Meer dan angst voor het virus beangstigde me deze achteloosheid van een medemens.
Handschoenen, een mondkapje, een sjaal voor het gezicht, verontruste blikken. Het was een mooie, vroege lentedag. Ik besloot om enkel aan de parende kikkers bij ons in de vijver, aan tulpen al in bloei en nog in de knop, oneffenheden in het gazon en vitamine c te denken. Eer ik er erg in had was ik weer thuis. Gelukkig.

.
.

de zon op mijn pen
ach, zat je in de pen, zon
ik noteerde licht

Read Full Post »

wat raar, zegt de man

ze zijn hartstikke roze

die oranjekoeken

 

oude klasgenoot

het is duidelijk, ze heeft

geen zin in een groet

 

even op mijn rug

de overbodige last

van iemands oordeel

 

in de vrouw voor me

houdt zich onmiskenbaar

een danseres op

.

alles in mijn tas

gaat allengs zwaarder wegen

zelfs de kassabon

 

denkend aan karma

elke stap kan voor iets

de dood inhouden

 

het beeld van ’n duif

die aan komt gevlogen met

één enkele tak

 

hoe ik niet enkel

huiswaarts keer met producten

die tastbaar zijn

Read Full Post »

Je duwt een leeg winkelwagentje door het poortje van de Jumbo, kiest een zelfscan en vraagt je vervolgens bij de cola af waarom je juist daar ineens aan Martinus Nijhoff moet denken. Ik ben naar de Jumbo geweest om de cola te zien, dicht je zwijgend en rolt je kar verder.
Bij de eieren denk je zonder dat hier een duidelijke reden voor is; stel je voor dat je 60 bent en geen huis hebt, geen dak boven je hoofd… . en voor je het weet zit Rilke in je hoofd met zijn Herbsttag, waarvan vooral die ene regel – Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr. – je zo pakt. Omdat hij je, meer dan ooit die beroemde regel van Lucebert, doet inzien hoe kwetsbaar en relatief alles is. Hoe nutteloos het is nog ergens naar te streven als de herfst aanbrak. Die herfst waarmee de kans dat iets wat nog begeert wordt zal worden vervuld lijkt te zijn verkeken. Het is voorbij, te laat. Wat heb je dan aan eieren, besluit je.
Dan word je in je overpeinzingen gestoord. Iemand tikt op je schouder. Je keert je om, een man op hoge leeftijd – voor een moment ben je best jong – vraagt: De camembert u kunt wellicht mij tonen alwaar ik deze zal vinden al is uw aanwijzing slechts ongeveer, mevrouw. Leopold, schiet het door je heen en je buigt bijna onder de zwaarte van de formulering. Misschien, zo denk je, wil de man niet zozeer een vraag stellen als wel een lied voor je zingen, was niet zijn vraag ongewoon gewichtig maar juist het begin van iets groots.
Zo duw je dan gang voor gang het karretje voort dat zich gewillig laat vullen met de wekelijkse boodschappen. Bij de afwasmiddelen blijf je staan. Verrast kijk je naar de dubro. Wanneer, wannéér, vraag je jezelf af, maar bovenal, waaróm ben je ooit eens overgegaan op die dreft.

Read Full Post »

de mevrouw waar ik soms
boodschappen voor doe
is net een kangoeroe

als zij stil staat
staat ze iets voorover
haar te korte armen
houdt ze voor het lijf

ze loopt niet, ze huppelt
zwaait met de heupen
als gooit zij zichzelf vooruit

de mevrouw waar ik soms
boodschappen voor doe
schrijft lange brieven
aan haar overleden zoon

girafhalzen
zo noemt zij die brieven
– ze reiken zoveel verder
dan gewone brieven –

Eduard heet hij

gisteren liet ze mij
haar laatste girafhals lezen
ze schreef

Lieve Eduard

Ik kom binnenkort naar je toe
niet bang zijn
waar jij bent is angst ongewoon
bovendien kom ik enkel
je nagels knippen

Read Full Post »

Even
ga je er voor
zitten
in een jas
die je staat
met een tas
aan je voeten
zwaar beladen
met wat op het
lijstje stond

boodschappen
voor morgen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bundel is nog leverbaar, zie Nieuwste bundel of Publicaties.

Read Full Post »