Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘besef’

Ik ga u vertellen
dat de aarde onder uw voeten
anders beweegt
dan onder de mijne
.
mijn zicht op de uitkomst
zou zomaar uw toekomst
kunnen zijn, daarom
kus ik u niet
.
niet omdat ik u weersta
noch omdat ik mezelf te hoog
in aanzien acht
.
ik kus enkel hem
die me dat zegt waarnaar
de kleine hartwereld in mijn borst
al eeuwen verlangt
.
want ik ben oud weet u
heel oud en u
bent te jong voor besef
Advertenties

Read Full Post »

Het is gewoon zo dat er
golven van willen
korreltjes zand van besef en
weken van overvloed
samenvallen

 

dat je wel begrijpt
dat het groot is

en je krijgt het niet in je
dagen gepropt
niet in het schip dat vrachten
naar andere nachten vervoert

 

je draagt het zelf en je legt het
nergens neer

 

Read Full Post »

je krijgt een naam

een bedje, ouders en later

veel later

als je de zon al eens tekende

bloemen herbezag

tranen aan wat er al

aan verdriet was toevoegde

.

toen pas

zag je hem en je ging

samen met hem

in de spiegel kijken

.

zie je, zei je

jij bent het licht dat

op mijn gezicht valt

*

en je praat en praat

maar door, want liefde, zeg je

is ook woorden

.

van die afgewogen, noodgedwongen

letters die zonder jou nooit

tot liefde zouden komen

.

ze zouden niet durven

.

en je geeft erom

om dat wat je niet zegt

dat wat je denkt

wat je wel zegt

.

alles pleit voor een

ongeregeld leven van

zeggen

*

jij bent de allerliefste

je weet waarom denk ik

omdat weten iets is

waar woorden weinig aan

toevoegen

.

jij bent precies de juiste

voor wat zich in mij schuilhoudt

.

alles geef je ruimte en

waaraan je denkt jezelf

te bezeren schrijf je

onmacht toe

.

dit, weet ik, is precies dat

wat ik liefde durf te noemen

*

open me maar niet

ik val uiteen in duizenden

gedachten die al zolang

de zuurstof van taal zoeken

dat ze gaan roepen en schreeuwen

door elkaar heen

met van die stemmen die in

schril contrast staan met wat ze

vergeten te melden

*

ik schrijf je allemaal lieve dingen nu en

morgen maken we misschien weer ruzie

.

liefde is lastig

een wrede aanslag

op het gemoed

.

of nee, een zachte

streling over de zijkant van het

hart op je tong

.

of nee

.

morgen schrijf ik je

de meest ongewone brief ooit

een waarin ik het woord nooit

analiseer en daarna op de schop neem

.

want liefde is

uit de tuin gerukte

kleur en

de geur is ons net zo vreemd

als hij ons bekend is

Read Full Post »

 

 

we zijn vingers

benen, hongergevoel

de ochtend

 

krankjorum

van het rijk aan gedachten zijn

 

we doen aan leefbaarheid

zolderopruiming vanuit de stoel

 

vandaag bestaat en weer

ontspringen wij

 

aan de dans van de mier

op het toetsenbord

 

Read Full Post »

en de mogelijkheid

het uit te zoeken

 

al het onbegrepen

bloemblad van de herinnering

 

twee stevige voeten

van een mens in het mulle

zand geduwd

 

ben jij haas

stamp je als er gevaar is

ik ben een haas

 

kauwend op de steel van een moment

vluchtend voor vaagheid

verstarrend in licht

 

maar een menshaas

want fel redemerend en bewust

 

als ik staan blijf

weet ik waarom ik blijf staan

 

tel ik bloemblad

dan maak ik rozen

Read Full Post »

In de wachtkamer van de tandarts is altijd voldoende te beleven. Regelmatig schrijf ik er een haiku. Niet altijd meteen een waarvan de lezer achterover van de stoel zal slaan, maar het zijn goede oefeningen en nu en dan ontstaat er iets leuks.

een ouder echtpaar
hij zit niet op zijn gemak
zij op facebook

Op de muur is standaard een enorme tand te zien met wortels zo zij horen te zijn en er hangt een poster waarop een meisje voor eeuwig haar stralende lach zal tonen. Ik kijk er vaak naar de lampen die de vorm hebben van reuze moleculen en zelfs de vloer kan me soms boeien. Toch dwaal ik nog wel eens af naar de diepere regionen in mezelf en borduur daar wat voort, op een jeugdherinnering bijvoorbeeld. Dit keer moest ik denken aan de tijd dat ik mijn vetes uitvocht met mijn broer. Er kwam een moment terug waarop ik hem met een plastic zwaard sloeg. Goh, slaan met een zwaard, dat is me wat, dacht ik.
Terwijl ik voort mijmerde over die kleine felle ik en mijn iets oudere pestkop van een broer – die de mep dubbel en dwars had verdiend, daar kun je donder op zeggen – kwam er een jonge vader binnen met zijn zoontje, een manneke van een jaar of drie. Toeval of niet, het kind had een plastic zwaard in zijn hand. Ik keek vertederd naar dat schattige joch in zijn witte ridderblouse met een groot rood kruis erop en zag met een glimlach toe hoe hij op zijn denkbeeldig paard door de wachtkamer galoppeerde. Mijn geheugen had me toch wat in de steek gelaten, begreep ik, want pas nu, door deze ontmoeting met een kleine ridder, drong het in volle hevigheid tot me door dat het zwaard, waarmee ik destijds ten strijde was getrokken, ook geen groot mensenzwaard was geweest maar een kinderzwaard en ineens zag ik mezelf en mijn broer in de juiste proporties. Mijn geheugen werd met zachte hand opgefrist en wiste daarmee het twijfelachtig berouw over deze kinderlijke uitspatting voorgoed.

in het handje
van haar zoon, onmiskenbaar
dochters tandafdruk

Haiku uit Pauwenveren en judaspenning, zie Nieuwste bundel

Het gedicht ‘Nestverlaters’ elders op deze site, is min of meer gebaseerd op deze gebeurtenis.

Read Full Post »