Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘beeldje’

Zo’n 14 jaar geleden, we woonden nog maar net waar we nu nog wonen, was er een kringloopwinkel bij het winkelcentrum waar ik elke dag wel even binnen wipte. De sfeer was er gemoedelijk en het zag er gezellig rommelig uit, er viel een hoop te snuffelen. Bovendien werkten er een paar vriendelijke mannen die altijd in waren voor een gesprekje en vaak lieten blijken dat ze oog hadden voor hun klanten. Soms haalde een van de mannen als ik binnenkwam bijv. een oude pop achter de toonbank tevoorschijn omdat hij wist dat ik die verzamelde. Die had hij dan voor me apart gehouden en ook bij andere spulletjes waarvan hij wist dat ik ze leuk zou vinden deed hij dit.
Op een middag wandelde ik er weer eens binnen en trof ik de mannen aan tijdens een pauze. Ze zaten met z’n vieren op een net binnen gebracht bankstel aan de koffie. Een grote stevige kerel die me soms wat angst inboezemde omdat hij je nogal streng kon toespreken, een mager kereltje waarover ik later hoorde dat het niet bepaald een heilige was en twee mannen waarvan ik er een nog regelmatig zie en die andere af en toe. De leidinggevende – toch wel de liefste van het stel – was niet aanwezig.
Jullie zitten zo gezellig bij mekaar, zal ik jullie eens een verhaal vertellen? vroeg ik.
Ja! Doe dat maar eens, zeiden ze eensgezind in koor, meer voor de grap denk ik dan dat ze het meenden.
Goed, zei ik en begon over een oud vrouwtje te vertellen dat bij een kringloopwinkel door het raam naar binnen stond kijken. De winkel was nog niet open en toen hij geopend werd schuifelde ze, zo snel als haar krakkemikkige lichaam haar dat toestond, naar binnen. Met haar schoot een grote, stevige vijftiger mee naar binnen. Overduidelijk een handelaar. Ook hij had, over de schouder van het vrouwtje heen, naar binnen staan kijken. Terwijl het dametje naar de plank met beeldjes schuifelde overzag de man de winkel en liep toen haar kant uit. Precies op het moment dat het dametje beverig haar hand uitstak om een beeldje te pakken, griste hij het voor haar neus weg.

Oooooooooh, zeiden de mannen.

Het vrouwtje pinkte beduusd een traantje weg. Ze scharrelde nog wat rond bij de kleding en begaf zich naar de uitgang. Ook de man was klaar met zijn zoektocht en plantte het door hem weggegriste beeldje op de toonbank.
Wat moet me dit kosten? vroeg hij bars.
Meneer, voor u 45 euro, zei de man bij de kassa.
Het dametje hoorde dit omdat ze op een afstandje stond af te wachten wat haar dat prachtige beeldje gekost zou hebben. Ze haalde berustend haar schouders op, dit was toch te duur voor haar geweest, dacht ze. Dat maakte het verlies een beetje minder erg.
Ik vind 45 euro veel te veel, mopperde de handelaar, ik geef er 5 voor.
Nee, 45, het is een antiek beeldje meneer, het is zijn geld waard.
Dan laat maar.
De man liep het dametje nog niet omver toen hij pissig de winkel verliet.
Het dametje groette met een zachte stem de verkoper en wilde nu ook de winkel verlaten maar hij stapte snel op haar af. U kunt het beeldje nu kopen. Ja, antwoordde het dametje, maar 45 euro is echt te veel voor me.
O, zei de verkoper, maar u mag het voor 1 euro hoor.
Echt waar?!

Ja, zei de verkoper, ik heb wel gezien hoor wat er daarnet gebeurde .
Het dametje drukte het beeldje tegen haar borst en vertelde dat ze als kind precies hetzelfde beeldje van haar vader had gekregen en hoe ze gehuild had toen het stuk was gevallen.
Dolgelukkig verliet ze de winkel.

Einde.

De grote – mij soms angst inboezemende – kerel stond op en sloeg zijn armen om me heen. Dit hedde ter plekke bedacht hè? snotterde hij.

Advertenties

Read Full Post »

’n kapot beeldje

met secondelijm plakt zij

zichzelf  aan een scherf

Read Full Post »

‘Het zijn dolfijnen mevrouw,’ antwoord ik geduldig als een oude dame me voor de derde keer vraagt wat het voor vissen zijn, ze toont me het beeldje nog eens. Ook bij de kassa hoor ik ze antwoorden dat het dolfijnen zijn en even later klinkt de zware bas van een oudere heer, ‘dolfijnen vrouwke.’

Het ‘vrouwke’ stapt dapper op me af, laat het beeldje weer zien en vraagt dan of het misschien toch een anders soort vis is. ‘Zo een die op een dolfijn lijkt, mijn kleinzoon verzamelt ze, hoe heten ze ook alweer?’ ‘Orka,’ probeer ik, ‘zaagvis?’. Ze schudt het hoofd, ‘nee, ze heten anders.’

Als ik mijn aankoop in mijn tas laat glijden en me naar de uitgang begeef klampt ze me opnieuw aan. Ze stelt dezelfde vraag maar krijgt nu een verrassend antwoord. ‘Het is vooral een heel lelijk beeldje,’ zegt de oudere heer van daarnet met een brede glimlach en schuift zijn arm in de hare. Ze kijkt voor een moment heel verbaasd en schiet dan in de lach, ‘dat is waar, mooi is anders.’

 

ze zoekt in haar tas
– de sleutels, het horloge –
wat grip op de dag

 

Haiku uit: Sierlijk vallen

 

Read Full Post »

nooit zal ik mezelf

vast laten leggen zo jij

werd vastgelegd

 

dat nuffige, iets naar voren

geschoven hoedje

die houding als wacht je

eeuwig zogenaamd

 

je weet het zelf niet

je bent van porselein

ik ben degene die dat ziet

 

quasi nonchalant

zo sta je er bij en kijkt

naar mij, naar niets

 

een waaier tegen je borst gedrukt

je andere arm losjes

langs je lichaam

 

dat hoedje

het snuitje daaronder

als wil je de middeleeuwen

uitstappen

blindelings mijn tijd in

doe maar niet

 

het zal je tegenvallen

die snelheid waarmee hier

alles zich voltrekt

 

benijdt me niet

god nee, je bent op je plaats

daar waar je bent

in de eenvoud van

plezieren gegoten

 

mijn kleine antieke lieveling

 

was ik van porselein

en jij van vlees en bloed

hoe anders dan zou nu

het perspectief

in dit schrijven zijn

Read Full Post »