Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Aygo’

Terwijl iedereen over lijkt te gaan op een fiets of het openbaar vervoer, ben ik sinds november in het bezit van een splinternieuwe Toyota Aygo. Mijn auto beleeft het ene na het andere debuut.

Zijn eerste debuut, nee, háár eerste debuut, want mijn auto is een dame, was het wegrijden met aan het stuur haar nieuwe eigenares. Aangezien zij mijn eerste eigen nieuwe auto was beleefden auto en eigenaar elk een eigen debuut. Dat schept een band.

We bouwen aan een gezamenlijke geschiedenis en scoren de ene na de andere nieuwe ervaring.

Voor mij is niet alles nieuw, voor haar wel.

Zo ook vandaag die sneeuw.

Ik kan het niet helpen, maar een gevoel van geluk stroomt door mij heen als ik haar zie staan.

Rustig wachtend tot ik haar start, haar in haar één zet, langzaam de koppeling op laat komen en wegrijd. Er staat ons nog een hoop te wachten.

Mijn auto en ik rijden het geluk over de snelwegen. Voorlopig die van Nederland.

We strooien het uit alsof de wegen glad van pech, de tijd het te veel voor zich zelf houdt.

Wij halen in, we duiken weg achter een vrachtwagen. Nemen een afslag, een binnenweg, parkeren steeds daar waar ruimte genoeg is.

Ik let op de weg, ondertussen maakt mijn Aygo een gelukzalig, knorrend geluid.

Toen ik haar uitzocht en de motor beluisterde, wist ik het. Ik koop geen auto.

Ik koop een varkentje.

Een lichtblauw varkentje.

En nu is dat varkentje bedolven onder een witte laag sneeuw die terwijl ik dit schrijf alleen maar dikker wordt.

En straks dan knort zij weer van genoegen.

Omdat ik het ben die in haar wegrijd.

Ik en ik alleen.

Advertenties

Read Full Post »

Miss Aygo staat er al een paar dagen wat droevig bij. Met haar linkerbanden hangt ze in het gras, haar rechterbanden daarentegen staan gretig op de straat. Af en toe kijkt ze naar binnen. Ga nu eens met me rijden, hoor ik haar knorren. Haar huid heeft ingeboet aan glans. Neen, miss Aygo is niet vrolijk. Rijden wil ze. Weet je nog dat we over de snelweg vlogen? vraagt ze. Dat je jezelf zo’n rijke vrouw voelde. Zo rijdend in mij, je camera op de achterbank. Ik knorrend, jij zingend. Ik hoorde je denken, dit is het leven, dit. En je keek naar de koeien, nam alles in je op alsof het de laatste keer was. Je had gelijk, dat was het leven. Nu zit je op de bank te hartenjagen achter je laptop terwijl ik… . Ik zie hoe ze enigszins in beweging wordt gebracht door een passerende auto. Dan krijg ik medelijden met haar. Ach, denk ik ineens, laatst nog heeft ze mijn leven gered. Ik reed een verkeerde weg op en prompt sloeg ze af. Dat was maar goed ook, ik bevond me op een fietspad. Een andere keer stonden we naast een Mercedes. Wat een pret hadden we. Wacht maar, spraken we af, we zullen de goede man eens een poepie laten ruiken en mooi dat we als eerste weg waren.

Miss Aygo, bedolven onder haar eerste sneeuwbui, miss Aygo, voor het eerst in de wasstraat. De fluweelboom op haar dak, de deuk in het portier en geen briefje van de dader. Onze ritten naar Groningen en al die kringloopwinkels waar ze geduldig wachtend op een parkeerplekje stond te glimmen. Het is waar, deze dame moet rijden. Ik ga even weg, zeg ik tegen man. Samen rijden we naar de begraafplaats van mijn ouders en terwijl ik achteruit rijd om weer naar huis te gaan hoor ik een tevreden, knorrend geluid. Oh ja, weet ik weer, ik kocht destijds geen auto, ik kocht een varkentje. Het varkentje en ik schreven al een aardige geschiedenis samen. Knor mevrouw Aygo, knorknor* * bedankt miss Aygo, kuskus.

Read Full Post »